Σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν προσφάτως στο Νταβός της Ελβετίας, αλλά και με βάση τελευταίες εκτιμήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δια στόματος της γενικής του διευθύντριας κυρίας Κριστίν Λαγκάρντ, στην διάρκεια του 2014 –που από πολλές πλευρές ήδη αναγγέλλεται ως μία ενδιαφέρουσα χρονιά– η Αμερική θα συμβάλει περισσότερο στην παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη από την Κίνα σε συναλλαγματικές ισοτιμίες της αγοράς. Την ίδια χρονιά, η συμβολή της Ιαπωνίας θα είναι επίσης ανώτερη αυτής της Ινδίας, με την Ευρώπη να διατηρεί, λόγω Γερμανίας, την παγκόσμια εμπορική πρωτοκαθεδρία της. Μία πρωτοκαθεδρία, βέβαια, που κάθε χρόνο ψαλλιδίζεται, με αποτέλεσμα η Ευρωπαϊκή Ένωση να κατέχει σήμερα το 20% του παγκόσμιου εμπορίου, έναντι 28% στις αρχές του 21ου αιώνα.

Από την πλευρά της, παρά την κρίση που ξέσπασε το 2007 με αφετηρία την φούσκα των τοξικών ενυπόθηκων δανείων, η αμερικανική οικονομία έχει δημιουργήσει 4,3 εκατομμύρια θέσεις εργασίας τα τελευταία δύο χρόνια και θα δημιουργήσει άλλα 2 εκατομμύρια περίπου το 2014. Το φθηνό σχιστολιθικό φυσικό αέριο μειώνει το ενεργειακό κόστος, καθιστώντας την αμερικανική βιομηχανία ανταγωνιστικότερη. Η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ, η οποία συνέχιζε αδιάκοπα να τυπώνει χρήματα τα τελευταία πέντε χρόνια, εγκαινίασε το 2014 με μείωση του ρυθμού εκτυπώσεως –γεγονός που έχει ποικίλες παράπλευρες επιπτώσεις, ήδη ορατές στις αναδυόμενες οικονομίες.

Το περίφημο tapering της Ομοσπονδιακής Τράπεζας προβλέπεται να ενισχύσει τα αμερικανικά επιτόκια και το δολλάριο και άρα να προσελκύσει αδέσμευτα κεφάλαια πίσω στην Αμερική. Αυτή η τάση έχει ήδη εκδηλωθεί και προκαλεί τις γνωστές νομισματικές και συναλλαγματικές αναταραχές και διακυμάνσεις στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, ιδιαίτερα δε στην γειτονική μας Τουρκία. Ήδη από τον Μάϊο του 2013, αλλά με ιδιαίτερη ένταση από την 20η Ιανουαρίου 2014, οι αναπτυσσόμενες χώρες και οι οικονομίες τους αντιμετωπίζουν σοβαρές εκροές επενδυτικών κεφαλαίων, με άμεση συνέπεια την εκδήλωση υποτιμητικών τάσεων στις συναλλαγματικές ισοτιμίες των νομισμάτων τους.

Η εξέλιξη αυτή θα έπρεπε να είναι αναμενόμενη, δεδομένου ότι την τελευταία δεκαετία οι αναπτυσσόμενες οικονομίες είχαν επωφεληθεί από την υπερβάλλουσα ρευστότητα που δημιουργήθηκε παγκοσμίως από την εξαιρετικά διευκολυντική νομισματική πολιτική των Κεντρικών Τραπεζών των ανεπτυγμένων οικονομιών, ιδιαίτερα της αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας (Fed), για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής και οικονομικής κρίσης. Στο πλαίσιο αυτό, προσέλκυσαν μεγάλες ποσότητες επενδυτικών κεφαλαίων στις οικονομίες τους, ενισχύοντας ουσιαστικά τις αναπτυξιακές τους επιδόσεις. Τώρα, που έχει ήδη αρχίσει η διαδικασία περιορισμού της παγκόσμιας ρευστότητας από την Fed, υπάρχουν τάσεις φυγής κεφαλαίων από πολλές αναδυόμενες αγορές. Έτσι, τις ημέρες αυτές ζούμε για μία ακόμη φορά την ιστορία των επαναλαμβανόμενων συναλλαγματικών και οικονομικών κρίσεων στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, οι οποίες ακολουθούν συνήθως περιόδους υπέρμετρα υψηλών καθαρών εισροών κεφαλαίων από το εξωτερικό, όπως άλλωστε συνέβη και στην Ελλάδα έως το 2009.

Όμως, πέρα από τα τεκταινόμενα στην Αμερική και τον αναπτυσσόμενο κόσμο, στην Ευρώπη της κρίσης τα δημόσια ελλείμματα έχουν μειωθεί κατά το ήμισυ. Η παραγωγικότητα βελτιώνεται, το μοναδιαίο κόστος εργασίας μειώνεται και τα άλλοτε μεγάλα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών στην Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία εξαφανίζονται. Η Βρεταννία μπαίνει και πάλι σε τροχιά ανάπτυξης και η Ιαπωνία υποδέχεται τα Abenomics –ένα αισιόδοξο σχέδιο ανάκαμψης από το όνομα του δημοφιλούς πρωθυπουργού της Shinzo Abe.

Εκτιμάται έτσι από πολλές πλευρές ότι καμμία από αυτές τις πλούσιες οικονομίες δεν θα δεχθεί κάποιο πλήγμα το 2014. Η Αμερική θα σημειώσει μία αξιοπρεπή ανάπτυξη κατά 3%, η Ιαπωνία κατά 2% και η ευρωζώνη κατά 1,2%. Οι περισσότερες αναδυόμενες αγορές θα έχουν καλύτερες επιδόσεις από τις προαναφερθείσες, αλλά το χάσμα της απόδοσης θα μειωθεί. Καθώς η υπερβολική παροχή μετρητών της Κεντρικής Τράπεζας μειώνεται, χρήματα θα εισρεύσουν από πολλές αναπτυσσόμενες οικονομίες, φέρνοντας στην επιφάνεια αδυναμίες επισκιασμένες –και αγνοημένες– κατά την διάρκεια των καλών περιόδων. Το φαινόμενο αυτό είναι ήδη ορατό –με χώρες όπως η Αργεντινή, η Τουρκία, η Βραζιλία, η Μαλαισία και η Ρωσία να αντιμετωπίζουν συναλλαγματική και νομισματική κρίση ταυτοχρόνως. Οι υποδομές της Ινδίας παραμένουν δραματικές, οι Βραζιλιάνοι ακόμα δεν επενδύουν αρκετά και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της Τουρκίας διευρύνεται και πάλι. Οι φουσκωμένες τράπεζες της Κίνα, γεμάτες με δάνεια που οι εταιρείες θα δυσκολευτούν να αποπληρώσουν, μοιάζουν με αυτές της Ιαπωνίας στην δεκαετία του 1990 και της Αμερικής στη δεκαετία του 2000. Οι «σκιώδεις» τράπεζες της Κίνας μετακίνησαν τρισεκατομμύρια περισσότερα γουάν μεταξύ των επενδυτών και των δανειοληπτών, κυρίως με τρόπους επικίνδυνα αόρατους στις ρυθμιστικές αρχές.

Κατά τους Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς, στη Νότιο Αφρική, στην Τουρκία και στην Ρωσία, όπως και στην Αργεντινή, οι κάθετες πτώσεις των νομισμάτων των τελευταίων ετών έχουν προκαλέσει σοκ στο λιανεμπόριο, καθώς οι τιμές των εισαγόμενων αγαθών ανεβαίνουν και ο κόσμος κόβει τις δαπάνες. Ακολουθώντας την Αργεντινή, οι κάτοικοι πολλών αναδυομένων αγορών προφυλάσσονται για την προοπτική αύξησης του εγχώριου πληθωρισμού και της υποτίμησης μετατρέποντας αποταμιεύσεις σε δολλάρια. Η μεγαλύτερη ρωσική εφημερίδα, η Komsomolskaya Pravda, συμβούλευσε τους αναγνώστες της να μετατρέψουν το 30%-40% των αποταμιεύσεών τους σε δολλάρια και ευρώ.

Σχετικό πρόβλημα είναι και οι αυξήσεις στα επιτόκια –που πρέπει να γίνουν για να πολεμηθεί ο πληθωρισμός και να στηριχθούν τα νομίσματα– θα πλήξουν τις χρεωμένες επιχειρήσεις, αναστέλλοντας τα επενδυτικά τους σχέδια. Το σοκ της ζήτησης για την μεταποίηση της Αργεντινής, τονίζει η Nomura, θα επηρεάσει τους Βραζιλιάνους προμηθευτές, αφαιρώντας 0,2% από το προβλεπόμενο φετινό ΑΕΠ της Βραζιλίας.

Μέσα σε αυτό το ρευστό περιβάλλον, ακόμη και ο Νουριέλ Ρουμπίνι –ο οικονομολόγος που προβλέπει κρίσεις και υφέσεις– δεν παύει τον τελευταίο καιρό να υπογραμμίζει  ότι, με αφετηρία τις οικονομίες της Αμερικής και της Ιαπωνίας, η Δύση επανέρχεται στο διεθνές οικονομικό προσκήνιο, ως πηγή καλών νέων.

Σύμφωνα με την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ πρόκειται για την όγδοη μεγαλύτερη χρεοκοπία επιχείρησης με βάση το ενεργητικό της στη χώρα και τη μεγαλύτερη μεταξύ χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων μετά τη Lehman Brothers το 2008. Ωστόσο, αν και οι επιπτώσεις θα είναι δριμείες για τους 2.870 εργαζομένους της MF Global, ο ευρύτερος αντίκτυπος θα είναι πολύ μικρότερος από εκείνον της Lehman. Λόγου χάριν, όταν στις αρχές της εβδομάδας ο Τζον Κορζάιν ζήτησε την υπαγωγή της εταιρείας του σε καθεστώς προστασίας έναντι των πιστωτών της, η εφημερίδα Financial Times επισήμανε πως προκλήθηκε αναταραχή στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων του Σικάγου

Η MF Global ήταν ο μεγαλύτερος εκκαθαριστής στην αγορά αυτή, αλλά, όπως τονίζει η εφημερίδα, είναι περιορισμένες οι ενδείξεις προβλημάτων ρευστότητας. Είχε ενεργητικό 41 δισ. δολαρίων και οφειλές 39,7 δισ. δολαρίων. Η MF Global θεωρείται το πρώτο θύμα στο έδαφος των ΗΠΑ εξαιτίας της μεγάλης της έκθεσης σε ομόλογα του Βελγίου, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας – φημολογείται ότι διατηρούσε και ελληνικά ομόλογα, αν και η ίδια το διαψεύδει.

Ενόσω η κρίση χρέους στην Ευρωζώνη επιδεινωνόταν, αναλυτές και επενδυτές έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου. Ο Τζον Κορζάιν είχε ο ίδιος στοιχηματίσει στα προαναφερθέντα ομόλογα κεφάλαια 6,3 δισ. δολαρίων το τελευταίο τρίμηνο. Μέχρι πριν από μία εβδομάδα διατεινόταν ότι, παρά τις πρωτοφανείς ζημίες του δευτέρου τριμήνου του οικονομικού 2011-2012 ύψους 186 εκατ. δολ. και την έκθεση στο ευρωπαϊκό χρέος, θα κατορθώσει να κλείσει θετικά το τρέχον έτος.

Ο Τζον Κορζάιν, ο οποίος ανέλαβε το πηδάλιο της MF Global στις αρχές του 2010, είχε στόχο να τη μεταμορφώσει σε μικρή Goldman Sachs – ανάλογα “οράματα” για τις δικές τους εταιρείες είχαν και άλλοι πρώην υψηλόβαθμοι της Goldman Sachs, όταν ανεξαρτητοποιήθηκαν από αυτήν. Ο κ. Κορζάιν, ο οποίος διετέλεσε γερουσιαστής, κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ και ήταν αποδοτικός στην εξεύρεση κεφαλαίων για την προεκλογική εκστρατεία του νυν Αμερικανού προέδρου, υπηρέτησε την Goldman Sachs επί 25 χρόνια. Εκεί οικοδόμησε έναν σθεναρό βραχίονα επενδυτικής τραπεζικής σε αμερικανικά ομόλογα. Η συνταγή αυτή, όμως, δεν απέδωσε στη MF Global. Στις αρχές Νοεμβρίου, οι οίκοι αξιολόγησης Moody’s, Standard & Poor’s και Fitch την υποβάθμισαν στην κατηγορία των “σκουπιδιών” εξαιτίας της υπερβολικής της έκθεσης σε ευρωπαϊκά ομόλογα, τα οποία χρηματοδότησε με εκτεταμένο δανεισμό.

Οι μετοχές της καταβαραθρώθηκαν και ο Τζον Κορζάιν αναζήτησε αγοραστή. Αποτάθηκε σε σχεδόν όλες τις χρηματιστηριακές εταιρείες της Γουόλ Στριτ, προσβλέποντας στο ότι, εάν καταφέρει να πουλήσει περιουσιακά στοιχεία της, ίσως κατορθώσει να διασώσει την εταιρεία του. Το βράδυ της περασμένης Κυριακής υπέγραφε συμφωνία με την επίσης χρηματιστηριακή Interactive Brokers. Αυτή όμως δεν τελεσφόρησε, καθώς τα στελέχη της τελευταίας εντόπισαν διαφυγόντα κεφάλαια από τους λογαριασμούς πελατών της MF Global.

Τα όσα έλειπαν ανέρχονται σε 633 εκατ. δολάρια, σύμφωνα με ανεπίσημες πηγές. Οι αρμόδιες ομοσπονδιακές αρχές των ΗΠΑ διεξάγουν εξονυχιστική έρευνα, ώστε να διαπιστώσουν αν η MF Global χρησιμοποίησε τα κεφάλαια αυτά, που ανήκουν σε ιδιώτες πελάτες της, προκειμένου να αποφύγει την πτώχευση. Η εταιρεία παραδέχθηκε ότι χρησιμοποίησε κεφάλαια της πελατείας της, χωρίς να έχει γίνει ακόμα γνωστός ο προορισμός τους. Ο Κρεγκ Ντόνοϊ, επικεφαλής του CME Group, το οποίο διαχειρίζεται το χρηματιστήριο εμπορευμάτων του Σικάγου, επισήμανε πως με την τακτική της αυτή η χρηματιστηριακή εταιρεία παραβίασε τους κανόνες. Σύμφωνα με το ρυθμιστικό πλαίσιο, οι επενδυτικές/χρηματιστηριακές εταιρείες οφείλουν να διατηρούν τα χρήματα των πελατών τους σε ξεχωριστό λογαριασμό, ούτως ώστε να είναι ευκολότερη η αποζημίωση των τελευταίων σε περίπτωση χρεοκοπίας.

Αξίζει να αναφερθεί ότι μεταξύ των πελατών της συγκαταλέγονται και πολλοί Ελληνες, οι οποίοι είχαν τοποθετήσεις στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Πλέον, η ΜF Global ενδέχεται να αντιμετωπίσει κατηγορίες και κυρώσεις για κατάχρηση. Εντούτοις, ο ίδιος ο Τζον Κορζάιν ίσως φανεί τυχερός. Εάν η εταιρεία βρει αγοραστή και δεν κλείσει, πιθανώς να αποκομίσει από τις τοποθετήσεις του περί τα 12 εκατ. δολάρια. Αρκεί, βέβαια, να μην αποδειχθεί ότι έχει αναμειχθεί σε αξιόποινες πράξεις…

Ο Τζον Κορζάιν, ο οποίος μεταξύ άλλων είχε δει το όνομά του να αναφέρεται ως εκείνο του διαδόχου του Τίμοθι Γκάιτνερ για το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, αποχώρησε βιαίως από τη θέση του πρώτου τη τάξει εταίρου της Goldman Sachs το 1999. Το “πραξικόπημα” διοργανώθηκε από υψηλόβαθμα στελέχη, μεταξύ των οποίων και ο Χένρι Πόλσον, ο μετέπειτα υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ. Αργότερα μέσα στη δεκαετία που ακολούθησε, υπέστη μία ακόμα ήττα. Aποπειράθηκε να επανεκλεγεί κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ για δεύτερη φορά, αλλά εις μάτην. Οι ψηφοφόροι τον είχαν αρχικά επιλέξει, πιστεύοντας πως με την εμπειρία του στα τραπεζικά θα μπορούσε να “νοικοκυρέψει” και τα οικονομικά της πολιτείας.

Ως αποτέλεσμα, επέστρεψε από την πολιτική πίσω στη Γουόλ Στριτ. Ανέλαβε τη MF Global, επιδιώκοντας να εφαρμόσει το μοντέλο της Goldman Sachs και να αποκαταστήσει τη φήμη του. Οπως επισημαίνουν όμως αναλυτές στο Bloomberg, το μοντέλο αυτό δύσκολα αντιγράφεται. Μάλιστα, αρκετοί πρώην άνθρωποι της Goldman απέτυχαν όταν αυτονομήθηκαν και δημιούργησαν τους δικούς τους οίκους ή διοίκησαν άλλους. Ο πρώην γενικός οικονομικός διευθυντής της, λόγου χάριν, Τζον Τέιν, ανέλαβε τη Merrill Lynch. Λόγω ογκωδών ζημιών εκδιώχθηκε, ενώ η εταιρεία ετέθη τελικά προς πώληση στο ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Ο Τζον Κορζάιν, τώρα, είχε μέχρι τέλους επενδύσει πολλά στα κρατικά ομόλογα της Ευρωζώνης. Ηδη τον Σεπτέμβριο οι αρμόδιες ομοσπονδιακές αρχές τον είχαν προειδοποιήσει για υπερτιμολόγησή τους. Ο πρώην κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ “στοιχημάτισε πως η Ε.Ε. θα έσπευδε να διασώσει τις προβληματικές χώρες και θα απέτρεπε την πτώχευση”, όπως τόνισε στους NYT ο Αζάμ Αχμεντ. Ο χρόνος αποδείχθηκε όμως εχθρός του. Προτού δει τη διάσωση, οι αναλυτές υποβάθμισαν τη μετοχή της εταιρείας του, κλονίζοντας την επενδυτική εμπιστοσύνη και “εξαφανίζοντας” εκατομμύρια δολάρια κεφαλαιοποίησης.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή, 4.11.2011

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Μάικλ Λιούις, γνωστός στην Ελλάδα από το άρθρο του στο Vanity Fair πέρυσι το Σεπτέμβριο για τις αιτίες του ελληνικού χρέους, δεν φείδεται εγκωμίων. Με θητεία στον λαβύρινθο των αγορών (στο βιβλίο του “Liars’ Poker” κατέγραψε τις εμπειρίες του ως πωλητής ομολόγων στη Salomon Βrothers) γνωρίζει τα πράγματα εκ των έσω. “Είναι ό,τι κοντινότερο διαθέτει η Γουόλ Στριτ σε μαντείο”, λέει με θαυμασμό για την Μέρεντιθ Γουίτνεϊ και θεωρεί υπερβολικές τις επικρίσεις των αντιπάλων της για τα πολιτειακά ομόλογα. Αλλωστε, μία μάντισσα σπανίως προκαλεί αισθήματα αγάπης.

Από το 2007 και μετά δέχεται επιθέσεις μέσω του Τύπου, εκατοντάδες υβριστικά τηλεφωνήματα και ηλεκτρονικά μηνύματα, ενώ μία φορά την απείλησαν πως θα τη σκοτώσουν. Ο Γκας Σκάκο, διαχειριστής κεφαλαίων στην AG Asset Μanagement τονίζει: “Είναι μια γυναίκα, η οποία με μια λέξη της επηρεάζει τις αγορές”. Πέραν τούτου, “είναι διορατική, διέκρινε τι πρόκειται να συμβεί νωρίς και δεν ντράπηκε να το δηλώσει ευθαρσώς”. Οσο για τους άσπονδους εχθρούς της, αυτοί κάποια στιγμή αναγκάζονται να αναγνωρίσουν την ευθυκρισία της. Οπως διατεινόταν πρώην στέλεχος της Citigroup: “Τι πρέπει να κάνεις, όταν το πιο ενοχλητικό άτομο για την τράπεζά σου δικαιώνεται συνεχώς στις προβλέψεις του; Πρέπει να του το αναγνωρίσεις”.

Το 2009, σχεδόν δύο χρόνια μετά την ανάδειξή της στο στερέωμα των σουπερστάρ της Γουόλ Στριτ και της τηλεόρασης, η Μέρεντιθ Γουίτνεϊ είχε πλέον το οπλοστάσιο για να κεφαλαιοποιήσει εκείνη στο ακέραιο τη φήμη της. Μέχρι τότε η εταιρεία της Oppenmheimer & Co. της παρείχε την πλατφόρμα, την πελατεία και τους πόρους, ώστε να διεξάγει απερίσπαστη την έρευνά της. Η εταιρεία εισέπραττε τη μερίδα του λέοντος από τους πελάτες της, αλλά και η ίδια είχε υψηλότατες απολαβές (συνήθως η αφρόκρεμα αναλυτών και αναλυτριών συγκεντρώνει αρκετά εκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο, όπως αναφέρει η Wall Street Journal). Η κ. Γουίτνεϊ εγκατέλειψε την Oppenheimer & Co. και ίδρυσε τη δική της εταιρεία αναλύσεων και χρηματιστηριακών ερευνών.

Ο όμιλος που φέρει το όνομά της, Meredith Whitney Advisory Group, συντάσσει περιζήτητες και, όπως είναι αναμενόμενο, αμφιλεγόμενες έρευνες, όπως η φέρουσα τον τίτλο “The Tragedy of Commons” με θέμα τα επισφαλή ομόλογα των 25 μεγαλύτερων αμερικανικών πολιτειών. Eκδόθηκε πέρυσι τον Σεπτέμβριο και προέβλεπε από 50 έως 100 χρεοκοπίες εκατοντάδων δισ. δολ. – μία πρόβλεψη αρκετά επιπόλαιη, όπως αποφαίνονται ακόμα και οι υποστηρικτές της. “Δεν μπορώ να πιστέψω πως στην καριέρα μου μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα εντόπισα τις δύο “μαύρες τρύπες” του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος, τις τράπεζες αρχικά και τώρα τα δημόσια οικονομικά των πολιτειών”, λέει η ίδια. Ως αποτέλεσμα της πρόβλεψής της, από τις 22 Δεκεμβρίου 2010 έως και τις 2 Φεβρουαρίου 2011 ρευστοποιήθηκαν επενδύσεις πολιτειακών ομολόγων ύψους 14 δισ. δολαρίων. Το τέταρτο τρίμηνο του 2010 οι αποδόσεις των συγκεκριμένων τίτλων έφτασαν στο ναδίρ των τελευταίων 16 ετών. Ωστόσο, μέχρι σήμερα, ένα χρόνο μετά, δεν έχει σημειωθεί κάποια χρεοκοπία αμερικανικής πολιτείας. Αυτό έχει δώσει μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για επιθέσεις από τους επικριτές της, με πρώτη την Αλεξάντρα Λέμπενταλ, κόρη και κληρονόμο της “αυτοκρατορίας των ομολόγων” που οικοδόμησαν τρεις γενιές Λέμπενταλ. “Τα νούμερα της κ. Γουίτνεϊ απέχουν από την πραγματικότητα και αν και στα ζητήματα των στεγαστικών δανείων είναι ιδιοφυής, δεν έχει την ίδια εμπειρία και τα ίδια εύσημα στα πολιτειακά ομόλογα”.

Μια ακόμα πιο σκληρή κριτική εις βάρος της “μάντισσας της Γουόλ Στριτ” προήλθε από την εφημερίδα The New York Observer, με την αρθρογράφο Μορίν Κάσικ να χαρακτηρίζει τις εκτιμήσεις της “απογοητευτικά υπερφίαλες”. Η Μέρεντιθ Γουίντεϊ δεν υποχωρεί και υποστηρίζει σθεναρά τις ενδελεχείς αναλύσεις της, οι οποίες βασίζονται σε εξαντλητική έρευνα και δουλειά. “Ο χρόνος θα αποδείξει ποιος έχει δίκιο. Στη Γουόλ Στριτ επικρατεί πραγματική αξιοκρατία. Ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, αλλά κανείς πελάτης μας δεν απέσυρε την εμπιστοσύνη του από την άριστη δουλειά μας”, ανταπαντά. Και κάθε πελάτης για να έχει πρόσβαση στα δεδομένα της κ. Γουίτνεϊ πρέπει να καταβάλει ως βασική συνδρομή 100.000 δολάρια. “Δεν πρόκειται να μειώσω το κόστος για να προσφέρω τα στοιχεία μου σε όποιον τα ζητήσει. Δε θα ήταν δίκαιο για την υφιστάμενη πελατεία μου. Αλλωστε, η παλιά πελατεία μου έχει προτεραιότητα έναντι της νέας”, σημειώνει.

Η γενική οικονομκή διευθύντρια της Facebook, Σέριλ Σάντμπεργκ, υπογραμμίζει πως “αυτό που θαυμάζω στη Μέρεντιθ Γουίτνεϊ είναι ότι έκτισε την καριέρα της στη σκληρή δουλειά πρώτα και μετά στο να διακηρύσσει την αλήθεια της”. Πέραν της εργατικότητάς της, ένα άλλο στοιχείο της είναι η δημοφιλία της και ο εύθυμος χαρακτήρας της. Στα 8 της υπήρξε η νεότερη εφημεριδοπώλης της γειτονιάς της. Εξαγόρασε τα “δρομολόγια” των φίλων της, αυξάνοντας το εισόδημά της και οργάνωνε γι’ αυτούς σαββατιάτικα πάρτι μετά φιλοξενίας και χειροποίητων κέικ, ώστε να έχει βοηθούς στη διανομή των ογκωδέστερων κυριακάτικων φύλλων.

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα δεν έχει αλλάξει πολύ. “Δουλεύει ατελείωτες ώρες και τα Σαββατοκύριακα, αλλά δεν θα χάσει την ευκαιρία να χορέψει” λέει η αδελφή της Γουέντι. Η αντοχή της Μέρεντιθ Γουίτνεϊ μεταφράζεται και σε εκατοντάδες μίλια στον δρόμο, χωρίς να εννοούμε ότι τρέχει με το αυτοκίνητο. Τον Νοέμβριο θα συμμετάσχει στον τρίτο της Μαραθώνιο, για τον οποίο προπονείται εντατικά.

Δημοσιεύθηκε στην ‘Καθημερινή’, 8.10.2011