Παρόλα αυτά, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν πτοείται και, στην προσπάθειά της να καταλάβει την εξουσία, ασχημονεί με την πραγματικότητα και με την νοημοσύνη όσων κατοίκων στην χώρα αυτή επιμένουν να μαθαίνουν και να σκέπτονται. Αυτό είναι το συμπέρασμά μας από την συνέντευξη του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου, μεταξύ άλλων, ετάχθη και υπέρ της διαφθοράς των δημοσίων υπαλλήλων στο μέτρο που αυτοί κρίνουν ότι «δεν έχουν αξιοπρεπή εισοδήματα». Από την άλλη πλευρά, ο κ. Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι είναι «φιλοευρωπαίος», πλην όμως «οραματίζεται» μιαν άλλη Ευρώπη. Διαφορετική από αυτήν που οικοδομήθηκε τα 55 τελευταία χρόνια, με βάση την ιστορική Συνθήκη της Ρώμης το 1957. Δεν διευκρίνισε, ωστόσο, ποια θα είναι η «δική του Ευρώπη» και με ποιον τρόπο θα την προωθήσει στους 27 λαούς που συνθέτουν την σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολύ φοβούμεθα ότι ο κ. Αλ.Τσίπρας δημαγωγεί χωρίς αιδώ και άρα χωρίς συγκράτηση. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η κατάληψη της εξουσίας και, αν αυτό συμβεί, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιον ότι η Ελλάδα θα βρεθεί και εκτό Ευρώπης αλλά και εκτός δημοκρατίας…

Χαριτωμένο και περιεκτικό είναι πάνω στο θέμα αυτό το άρθρο του Μιχάλη Τσιντσίνη στην εφημερίδα «Τα Νέα» της 3ης Σεπτεμβρίου, υπό τον τίτλο «Ο καλύτερος φίλος της Ευρώπης». Γράφει ο αρθρογράφος στην στήλη Προβολές:

«Είναι μια κόλαση. Ένας μηχανισμός «μονεταριστικός» και «νεοφιλελεύθερος». Το εγχείρημα της ολοκλήρωσής του δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απόπειρα της Γερμανίας να επιβάλει την ηγεμονία της. Η Ευρώπη είναι μια εφιαλτική Γερμανώπη (sic).

»Έτσι βλέπει την Ευρώπη ο Αλέξης Τσίπρας. Σαν μια απάνθρωπη καπιταλιστική δυστοπία. Σαν μια μαφιόζικη συμμορία όπου ο ισχυρός (η Μέρκελ) εκβιάζει τον αδύναμο (τους Έλληνες πολιτικούς) κραδαίνοντας την κατάθεση του Χριστοφοράκου –στην οποία αποδίδεται μυστικιστική δύναμη, εφάμιλλη των πρωτοκόλλων της Σιών. Και όμως. Αυτή η ανάγνωση της Ευρώπης δεν εμποδίζει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να δηλώνει ταυτόχρονα φιλοευρωπαίος. Και μάλιστα, η πιο φιλοευρωπαϊκή δύναμη στην Ευρώπη.

»Μην σας τρομάζει η αντίφαση. Ο πρόεδρος δεν είναι μαζοχιστής. Το σκεπτικό είναι απλό: Η Ευρώπη είναι ένα απεχθές σύστημα του οποίου θέλουμε να παραμείνουμε μέλη μόνο για να το ανατρέψουμε. Σαν τον κυνηγό που δηλώνει φιλόζωος ενώ διασκεδάζει σκοτώνοντας ζώα, έτσι και ο τσιπραϊκός φιλοευρωπαϊσμός προϋποθέτει την κατεδάφιση της Ευρώπης. Προϋποθέτει την σκέψη ότι αυτή η κοινότητα εθνών δεν θα ξεπεράσει τα υπαρξιακά της προβλήματα με την εμβάθυνση, αλλά με την εκθεμελίωση των θεσμών που την συγκρατούν. Η Δύση, λέει ο Τσίπρας, είναι ένα σύστημα που πάει κατά διαόλου. Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν θα «ανήκομεν» σ’ αυτό.

»Το θέμα είναι ότι ο πρόεδρος δεν είναι απλώς φιλοευρωπαίος. Είναι αντιδυτικός φιλοευρωπαίος. Γι αυτό, όταν λέει ότι θέλει να μείνουμε στην Ευρώπη, το εννοεί μόνο γεωγραφικά. Θέλει να μείνουμε εδώ που είμαστε. Ανατολικά της Ευρώπης. Καθηλωμένοι».

Θα προσθέταμε ότι ο κ. Τσίπρας δεν θέλει μόνον να μείνουμε καθηλωμένοι. Θέλει να τελούμε και υπό καθεστώς διανοητικής αναπηρίας, γιατί μόνον έτσι θα δεχθούμε τον κ.Λαφαζάνη υπουργό Οικονομικών, τον κ. Στρατούλη υπουργό Προστασίας του Πολίτη και τον κ. Φωτόπουλο υπουργό Εργασίας! Το πρόβλημα με τις δημοκρατίες είναι ότι ξεχνούν ή αγνοούν τις τραγικές στιγμές της Ιστορίας και τα δράματα που ενδεχομένως κρύβουν…

Η σχετική “πλατφόρμα των 10 αλλαγών” παρουσιάστηκε κυρίως από τον κ. Αντ. Σαμαρά. Ο πρόεδρος της Ν.Δ. εμπόδισε συστηματικά, στη διάρκεια της μακράς διαπραγμάτευσης που κατέληξε στη μείωση του δημοσίου χρέους και τη συμφωνία του δεύτερου Μνημονίου, να καταστρωθεί ένα πρόγραμμα βαθύτερης αλλαγής των δομών του κράτους και της οικονομίας μας. Κατά κανόνα, απαγόρευσε στα στελέχη του να δώσουν ό,τι καλύτερο διαθέτουν στη διατύπωση του μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Εξόδου από τη δημοσιονομική κρίση. Απέτρεψε τον προσδιορισμό συγκεκριμένων μέτρων, δίνοντας εξαιρετικό πάτημα στην αντιπολίτευση. Φάνηκε πως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η πρωθυπουργία.

Ο κ. Τσίπρας τον μιμήθηκε. Δημιούργησε το χειρότερο κλίμα εις βάρος της χώρας, διατηρώντας “ζεστή” την απειλή εξόδου μας από το ευρώ. Εμπόδισε τη χώρα να έχει άμεσο όφελος από το PSI, προπαγανδίζοντας ότι δεν θα διστάσει να διαλύσει τη Ζώνη του Ευρώ. Οδήγησε ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων σε θέσεις ακραίες, αν και γνώριζε άριστα ότι η ικανοποίηση των υποσχέσεων που μοίραζε είναι ανέφικτη, παρά μόνον εφ’ όσον ανατραπεί πλήρως η καθημερινότητά μας, προφανώς όχι προς το καλύτερο. Κατέστη προφανές πως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η πρωθυπουργία.

Το Μνημόνιο περιμένει τον νέο πρωθυπουργό. Πρόκειται γι’ αυτό που η Ευρωπαϊκή Ενωση αποκαλεί “ιδιοκτησία” του προγράμματος. Κανείς δεν πρόκειται να δεχθεί την πρόταξη οιασδήποτε “επαναδιαπραγμάτευσης”, αν δεν είναι εξαιρετικά σαφές ότι η Ελληνική Δημοκρατία αναγνωρίζει όλα τα συμφωνηθέντα.

Αν αυτό δεν αρέσει στους αρχηγούς της “επαναδιαπραγμάτευσης”, τότε να μείνουν σπίτι τους. Ο ελληνικός λαός, οι μισθωτοί του δημόσιου τομέα, οι άνεργοι και οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα, οι επιχειρηματίες και επαγγελματίες πλήρωσαν ακριβά τις ανοησίες των πολιτικών. Ολη αυτή την αγωνία και την ψυχολογική αποθάρρυνση των ανθρώπων, τα φυγαδευμένα κεφάλαια, το χαμένο για πάντα ΑΕΠ, οι νέες απώλειες θέσεων απασχόλησης δεν πρέπει να τα καταβροχθίσει η ανεπάρκεια των πολιτικών μας.

Ολοι εμείς θέλουμε να κάνουμε το επόμενο βήμα. Να διασώσουμε οριστικά το κράτος μας, να επανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, να ανοίξει η πίστη προς τον παραγωγικό τομέα, να δουλέψουν οι άνθρωποι που το θέλουν και η χώρα να παραμείνει στο πλευρό του πολιτισμένου κόσμου. Θέλουν πολιτικούς που έχουν το θάρρος να πάρουν πάνω τους το Μνημόνιο και τη συνεχή συζήτηση με τους εταίρους μας. Δυστυχώς, στο παιχνίδι της “επαναδιαπραγμάτευσης” παραμένει ισχυρός ο κίνδυνος η Ελλάδα να χάσει όσα νόμισε ότι έχει διασφαλίσει.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή, 16.6.2012

Πράγμα που σημαίνει ότι είναι πλέον πιθανό το ενδεχόμενο να περάσει η διακυβέρνηση της χώρας στην Αριστερά.

Και δη σε μια Αριστερά ριζοσπαστική και κομμουνιστικογενή, η οποία αμφισβητεί τις παρούσες δομές οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης της χώρας και ονειρεύεται άλλες, τις οποίες ωστόσο δεν έχει ακόμη προσδιορίσει με ακρίβεια.

Η αλήθεια είναι πως είναι και η ίδια αιφνιδιασμένη. Πριν από λίγους μήνες ούτε ο κ. Τσίπρας πίστευε ότι μπορεί να έχει την ευκαιρία ανάληψης της εξουσίας.

Ανεξαρτήτως όμως από το τι ανέμενε ο κ. Τσίπρας, τώρα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να κληθεί από τον ελληνικό λαό να αναλάβει την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας.

Οι μέχρι τώρα αναφορές και δημόσιες τοποθετήσεις του φανερώνουν διάθεση άρνησης και μεγάλης αντίθεσης με τις ευρωπαϊκές οικονομικές αρχές.

Έχει δηλώσει με τρόπο ευθύ ότι θα αρνηθεί το μνημόνιο, ότι θα διεκδικήσει την επαναδιαπραγμάτευση των επαχθών όρων της δανειακής σύμβασης και ότι θα προχωρήσει στην κατάργηση των εφαρμοστικών νόμων του μνημονίου. Και οι ευρωπαϊκές αρχές από την πλευρά τους έχουν διαμηνύσει στον κ. Τσίπρα ότι δεν δέχονται καμία διαπραγμάτευση χωρίς εφαρμογή των συμφωνηθέντων.

Ο κ. Τσίπρας για την ώρα δείχνει να αγνοεί ή καλύτερα να μην λαμβάνει υπ’όψιν τις ευρωπαϊκές προειδοποιήσεις, κατηγορώντας μάλιστα όσους τις επικαλούνται ότι τρομοκρατούν τον ελληνικό λαό και θέλουν να νοθεύσουν την θέλησή του.

Ωστόσο η όλη του στάση κρύβει πραγματικούς κινδύνους. Όσο κι αν εκείνος αρνείται να μπει στη λογική ενός κακού σεναρίου, δεν σημαίνει ότι αυτό δεν μπορεί να υπάρξει.

Είναι λοιπόν πιθανό να κερδίσει τις εκλογές, να σχηματίσει κυβέρνηση και να πάει στις Βρυξέλλες να διαπραγματευθεί όπως λέει. Και εκεί μπορεί να βρει κάποια πεδία συνεννόησης, όπως και να βρεθεί αντιμέτωπος με το ευρωπαϊκό παγόβουνο.

Αν όντως πέσει στο παγόβουνο, οφείλει να αναγνωρίσει από τώρα ότι θα έχει πρόβλημα η χώρα. Έχει άραγε εναλλακτικό σχέδιο προκειμένου να αντιμετωπίσει μια ολοκληρωτική ευρωπαϊκη άρνηση;

Πράγμα που σημαίνει ότι στην περίπτωση αυτή δεν θα έχει στη διάθεσή του σημαντικά ποσά για την ομαλή λειτουργία της χώρας. Αν αντιμετωπίσει άρνηση καταβολής των δόσεων του νέου δανείου και διακοπή του προγράμματος ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών΄, τα πράγματα θα δυσκολέψουν δραματικά για την ελληνική οικονομία.

Θα τεθεί αναγκαστικά θέμα καταβολής μισθών και συντάξεων, το τραπεζικό σύστημα θα χάσει την όποια στήριξη απολαμβάνει έως τώρα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι ελληνικές επιχειρήσεις θα ξεμείνουν εντελώς από πιστώσεις, οι συναλλαγές τους θα απαιτούν μετρητά, θα λείψουν πρώτες ύλες και η παραγωγή τους θα δυσκολέψει.

Το αυτό θα συμβεί με το εισαγωγικό εμπόριο, το οποίο δεν θα μπορεί να χρηματοδοτηθεί. Το σημερινό έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών που υπολογίζεται σε 16 δισ. ευρώ θα πρέπει να μηδενισθεί πάραυτα, καθώς δεν διαθέτουμε σημαντικά συναλλαγματικά διαθέσιμα, ούτε διαθέτουμε ισχυρή εξαγωγική οικονομία, ικανή να φέρνει συνάλλαγμα.

Γεγονός που σημαίνει ότι θα δυσκολέψει η κάλυψη βασικών αναγκών σε καύσιμα, πρώτες ύλες, μηχανήματα, χημικά και τρόφιμα, τα οποία συνθέτουν σχεδόν το 80% του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών.

Με άλλα λόγια, ο κ. Τσίπρας οφείλει να λάβει σοβαρά υπ’ όψιν ότι με τις επιλογές του μπορεί να φέρει την ελληνική οικονομία στα πρόθυρα της πλήρους κατάρρευσης. Να σκάσει δηλαδή στα χέρια του.

Και επειδή αυτή η απειλή τον ξεπερνάει, αφορά τη χώρα, την υπόσταση και την εθνική ακεραιότητά της, δεν γίνεται να την αγνοήσει. Στο βαθμό που θέλει να ηγηθεί, είναι υποχρεωμένος να προετοιμάσει αξιόπιστα εναλλακτικά σχέδια, ώστε να περιορίσει τους εθνικούς κινδύνους.

Αν δεν τα προετοιμάσει και πάει στα κουτουρού, δεν θα είναι απλά επιπόλαιος, αλλά και ανάξιος της εμπιστοσύνης που θα του δώσει ο ελληνικός λαός. Και ας μην αυταπατάται, στην περίπτωση αυτή δεν θα τον ξεπλένουν ούτε δέκα ποτάμια..

Δημοσιεύθηκε tovima.gr, 6.6.2012

Αν το σύνθημα για “Αριστερά της ευθύνης” δεν ήταν ένα προεκλογικό παιγνίδι με στόχο τις ψήφους του ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια μεγάλη ευκαιρία: να κάνει πράξη όσα αντιπολιτευτικώς διαλαλεί. Να απορρίψει το Μνημόνιο· να κάνει στάση πληρωμών· να κουρέψει τα δάνεια των ιδιωτών στις τράπεζες· να πάρει τις καταθέσεις και να τις κάνει ανάπτυξη· να προσλάβει άλλους 500.000 στο Δημόσιο (για να κάνει την προαναφερθείσα ανάπτυξη)· να θεσπίσει το ατιμώρητο της εφαρμογής των νόμων (ακόμη και των δικών του) διά της ιερής «ανυπακοής»· να διευκολύνει έτι περαιτέρω τις ολιγομελείς, αλλά θορυβώδεις συνάξεις στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Α, και να μην ξεχάσουμε: να αυξήσει τα εισοδήματα των Ελλήνων.

Το θέμα δεν είναι να δοκιμαστεί η Αριστερά για όσα ανεδαφικά λέει. Το ζητούμενο είναι να δοκιμάσει η ελληνική κοινωνία όσα ανεδαφικά πιστεύει. Κακά τα ψέματα. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές δεν οφείλεται σε κάποιο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Είναι η αποτύπωση της απελπισίας, αλλά και οι τελευταίοι σπασμοί ενός εκλογικού σώματος πελατών, που είδε ότι τα δύο “μεγάλα μαγαζιά” δεν μπορούν να προσφέρουν τα καλούδια του παλαιοκομματισμού και ψήφισαν ό,τι πιο ριζοσπαστικό βρήκαν εύκαιρο ή, έστω, αυτό που νόμιζαν ότι είναι ριζοσπαστικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν τετραπλασίασε τα ποσοστά του και η Χρυσή Αυγή τα εικοσιτετραπλασίασε!

Το πρόβλημα είναι ότι οποιαδήποτε άλλη λύση, δηλαδή μια “μνημονιακή” κυβέρνηση, δεν θα θεωρηθεί μόνο αντιδημοκρατική. Δεν θα ξανακούσουμε μόνο τα ανιστόρητα περί “νέας κατοχής”, “χούντας”, “δοτών πρωθυπουργών”, “δωσίλογων” και “γερμανοτσολιάδων”. Το κυριότερο πρόβλημα είναι ότι δεν θα μπορέσει να δουλέψει. Με τον λαό απέναντι και με τα άκρα ενορχηστρωτές της ποικιλώνυμης βίας τίποτε δεν θα βελτιωθεί. Οι θεωρίες συνωμοσίας θα θριαμβεύουν, η ύφεση θα βαθαίνει και η καταστροφή θα έρθει έτσι κι αλλιώς. Φαντασθείτε να είχαν τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα 155 βουλευτές. Θα μπορούσαν να ψηφίσουν κάτι με τη Βουλή υπό πολιορκία; Πόσοι βουλευτές πρέπει να προπηλακιστούν ακόμη και πόσοι θα άντεχαν με τόσο ισχνή πλειοψηφία; Πόσα κτίρια απέμειναν να καούν και πόσοι άνθρωποι θα πρέπει να ξεψυχήσουν ακούγοντας το “Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι. Ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλι”.

Είναι προτιμότερο, λοιπόν, να διαλέξουμε δημοκρατικώς τον “άλλο κόσμο”, αντί να βρεθούμε εκεί από ατύχημα. Ισως να είναι εφικτός. Το πιθανότερο είναι να αποδειχθεί καταστροφικός. Αλλά εδώ που φτάσαμε, δεν μας κοστίζει τίποτε να δοκιμάσουμε.

Η χώρα τώρα είναι στο σταυροδρόμι των μεγάλων αποφάσεων και ο κ. Αλέξης Τσίπρας κρατάει στα χέρια του το μέλλον της. Αν δεν κιοτέψει και πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να μας οδηγήσει στον “άλλο κόσμο”, ας αναλάβει τις ευθύνες του. Αν όχι, ας βοηθήσει στην ανασυγκρότηση του τόπου.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή, 9.5.2012

Οι ελληνικές εκλογές της 6^ης Μαϊου 2012 θα περάσουν στην ιστορία ως οι εκλογές της αποθέωσης του θυμικού. Οι περισσότεροι πολίτες θα ψηφίσουν αυτό που γουστάρουν. Θα είναι πράγματι έτσι; Θα ξεσπάσουν την οργή τους στις κάλπες και τρέχα γύρευε, ή θα μετρήσουν τα κουκιά της συσπείρωσης και θα συνδράμουν κόμματα εξουσίας για να φτάσουμε στη δεξιο-σοσιαλιστική συγκυβέρνηση; Θα ανταμείψουν επαναστάτες χωρίς σχέδιο; Θα δώσουν την ευκαιρία στην Ντόρα και τον κ. Στέφανο να δημιουργήσουν το πρώτο πραγματικά φιλελεύθερο cluster του ελληνικού Κοινοβουλίου; Θα πάνε αριστερά; Μήπως αριστερότερα; Ή σκοπεύουν να προσπεράσουν επιδεικτικά τον Καρατζαφέρη και να “την ρίξουν” δεξιότερα του ΛΑΟΣ γιατί έχουμε έλλειψη από μπόντυγκαρντς;

Προς το παρόν, όπως και να το δεις, ο Μπένι νικά στα σημεία χωρίς να έχει κόμμα να τον ακολουθήσει… επιστολή στον Μπαρόζο (μέχρι κι ο Παπαδήμος ήρθε δεύτερος), μέτρα “κοινωνικής πολιτικής”, ατάκες πολιτικής από νέα, ξεσκονισμένα μυαλά, με στρατηγική taylor-made στην στείρα αυθάδεια του κλειστού πυρήνα της Συγγρού. Εκεί τα πράγματα είναι συγκεχυμένα. Η ανυπαρξία σύγχρονης πολιτικής (ανεξαρτήτως κρίσης), αλλά και ιδεών κατατάσσουν τη ΝΔ χαμηλότερα και από το record low που πέτυχε ο Καραμανλής όταν αποχωρούσε. Και όσο περνάει ο καιρός, η βάση ξεφλουδίζεται. Ο συναισθηματικός που κουβαλούσε ο Καραμανλισμός ξέφτισε μετά τις περικοπές μισθών και συντάξεων και ως γνωστόν, η ιδεολογία και οι θύμησες από την εποχή του θείου δεν τρώγονται.

Από την άλλη πλευρά η τακτική Καμμένου έχει φέρει αποτελέσματα, με τα “ειδικά” μπλογκς να δημοσιεύουν υπαινιγμούς για Ρώσικα συμφέροντα (γιατί όχι και ακριβώς το αντίθετο;), ο Κουβέλης ξεφουσκώνει και είναι σχεδόν έτοιμος να χάσει την αστική του ευγένεια, ενώ οι Τσιπραίοι συνεχίζουν να τσιμπολογούν μετακινήσεις από το λαϊκό (μη ιδεολογικό) πλευρό της ΝΔ, που “τα ‘χει πάρει” με τις περικοπές και τη λιτότητα χωρίς τέλος. Την ίδια στιγμή πιέζουν αριστερότερα για μετεκλογική συνεργασία με στόχο την… κυβέρνηση. Το πείραμα όμως θα είναι τόσο θρίλερ, όσο και οι ορδές μετανάστευσης που θα ακολουθήσουν…

Η παρομοίωση με την Αγρια Δύση παραπέμπει σε ένα άναρχο, υπό διαμόρφωση σκηνικό, στο οποίο η αξία της ζωής ήταν μικρότερη σε σχέση με τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο. Την ίδια στιγμή είναι η γη των ευκαιριών, στην οποία όλοι έχουν θέση κάτω από τον ήλιο, αρκεί να δουλέψουν σκληρά, ατομικά και συλλογικά.

Απλώς, οι πρωταγωνιστές της εισαγωγής θα είναι αναλώσιμοι, όπως και οι πρώτοι ανίδεοι πιονέροι.