Αυτή τη στιγμή, στο μέσον της χειρότερης, από το 1929, διεθνούς οικονομικής κρίσης και υπό το βάρος μιας επαπειλούμενης ελληνικής κατάρρευσης, χειρίζεται με απόλυτα συστηματικό τρόπο, την μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους στη σύγχρονη ιστορία.

Οπως είπε και ένας γνώστης των περιστάσεων “είναι ο κατάλληλος άνθρωπος, στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή”.

Για να προσθέσει ότι ενεργεί “σαν να προετοιμαζόταν μια ζωή ολόκληρη γι’ αυτό το τόσο σύνθετο και πολύπλοκο έργο”.

Και όντως, αν σκεφθεί κανείς σε ποιο χρονικό σημείο και κάτω από ποιες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, μπορεί να αντιληφθεί γιατί σε τούτες τις στιγμές χρειάζονταν ένα πρόσωπο με τη γνώση, τη μεθοδικότητα, τη συστηματικότητα και κυρίως την αξιοπιστία του κ. Παπαδήμου.

Αυτή την ώρα διεξάγει σύνθετες διαπραγματεύσεις για την ρύθμιση των χρεών με τους εκπροσώπους των πιστωτών, χειρίζεται με τη δέουσα προσοχή τις αντιδράσεις της Μέρκελ, του Σαρκοζί, της Λαγκάρντ και άλλων, οργανώνει συστηματικά τη διαπραγμάτευση με την τρόικα και ταυτόχρονα, στο εσωτερικό μέτωπο, διαβουλεύεται χωρίς πολλές εντάσεις με τους κοινωνικούς εταίρους και προσπαθεί να εξασφαλίσει πεδίο συναίνεσης στους κόλπους της ετερογενούς κυβέρνησης συνεργασίας.

Μέχρι τώρα δείχνει ότι επιτυγχάνει την τέλεια ισορροπία.

Προσεγγίζει τη χρυσή τομή στις διαπραγματεύσεις για τα χρέη και τη νέα χρηματοδότηση με τους ξένους και παλεύει την ελάχιστη συναίνεση που χρειάζεται σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο για τη σταθεροποίηση της χώρας.

Ολα τα στοιχεία δείχνουν ότι μέχρι τα τέλη της επόμενης εβδομάδας μπορεί να έχει επιτύχει μια συμφωνία που μέχρι πρότινος φαινόταν ακατόρθωτη και να θέσει τη χώρα σε τροχιά σταθεροποίησης.

Δεν γνωρίζουμε αν ο ελληνικός λαός θα του αποδώσει τα εύσημα αν επιτύχει, αν δηλαδή καταφέρει να δημιουργήσει και πάλι περιβάλλον σταθερότητας. Η ιστορία πάντως θα του αναγνωρίσει με βεβαιότητα τα δέοντα.

Δημοσιεύθηκε στο tovima.gr, 20.1.2012

Ωστόσο όταν τα πράγµατα εξελίσσονται δυναµικά δεν υπάρχει οδός διαφυγής. Η χώρα βρισκόταν σε διαδικασία αποδιάρθρωσης και δεν υπήρχε άλλη λύση. Οι πολίτες αναζητούσαν χειρολαβή για να πιαστούν και τελικώς τη βρήκαν σε ένα πρόσωπο άγνωστο στους περισσοτέρους αλλά φερέγγυο, µε περγαµηνές και δυνατότητες. Η πορεία του Πολυτεχνείου φανέρωσε διαθέσεις αυτοσυγκράτησης, αναστολής και αναµονής.

Αλλά επειδή τα πράγµατα παραµένουν ρευστά και αβέβαια και η διαδικασία αποδιάρθρωσης δεν σταµάτησε, η λύση που επελέγη θέλει υπεράσπιση και υποστήριξη. Αλλιώς τίποτε δεν θα αλλάξει. Αντίθετα αν και αυτή η προσπάθεια περιπλακεί και εγκαταλειφθεί, όπως τόσες άλλες, στη µέση, τότε τα δεινά θα είναι περισσότερα και οι συµφορές που θα µας βρουν ακόµη βαρύτερες.

Γι’ αυτό τα κόµµατα που επέλεξαν την κυβέρνηση συνεργασίας και τη λύση Παπαδήµου οφείλουν να συνδράµουν και να στηρίξουν µε όλες τους τις δυνάµεις την προσπάθειά του.

Και ας µην παρασύρονται, κόµµατα και ηγεσίες, από τις προηγούµενες εµπειρίες τους. Σε περιόδους αποδιάρθρωσης της χώρας στερεότυπα σαν και αυτά της εναλλαγής στην εξουσία δεν υφίστανται.

Οταν απειλείται η χώρα και η συνοχή της κοινωνίας, οι εξελίξεις παύουν να είναι ευθύγραµµες. Οι διεργασίες πολλαπλασιάζονται, η κινητικότητα αυξάνεται, οι “φράχτες” πέφτουν και οι αναζητήσεις είναι προχωρηµένες, πολύ πέρα από τις συνήθεις επιλογές.

Κακά τα ψέµατα, η εποχή είναι δυναµική και οι πολίτες έχουν εµπεδώσει την ανάγκη µιας µεγάλης αλλαγής που θα διαπεράσει ολόκληρο τον δηµόσιο βίο.

Οι πολιτικές δυνάµεις που θα επικρατήσουν ή θα γεννηθούν από αυτή τη µεγάλη κρίση δεν µπορεί παρά να διακρίνονται από µεταρρυθµιστικό πνεύµα και θα είναι ικανές να απαντήσουν συστηµατικά και οργανωµένα στο πρόβληµα της χώρας.

Τυπικές λύσεις δεν “παίζουν” πια, δεν έχουν καµία τύχη στο παρόν περιβάλλον. Οσοι φιλοδοξούν να κερδίσουν µια θέση στην επόµενη φάση οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα κόλπα τελείωσαν, η επικοινωνία έχει ξοφλήσει και µόνο τα αποτελέσµατα µετρούν. Κόµµατα και ηγεσίες ή θα αλλάξουν πραγµατικά ή θα τελειώσουν οριστικά. Ολα τα άλλα είναι παραµύθια…

Δημοσιεύθηκε tovima.gr, 20.11.2011

Ας σοβαρευτούμε όμως. Πιθανή χρεοκοπία της Ελλάδας θα εξελιχθεί σε επιθανάτιο ρόγχο της Ευρωζώνης. Το επαναλαμβάνουν συχνά οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι (αν και το ίδιο συχνά επιλέγουν τη μέθοδο του σκοτσέζικου ντους προς εμάς), το δηλώνει πλέον ανοικτά και ο Αμερικανός πρόεδρος, που φοβάται τη δημιουργία ντόμινο από ένα τόσο σοβαρό ενδεχόμενο. Ο φόβος συσπειρώνει τους λαούς, συσπειρώνει όμως και τους πολιτικούς, αν και για διαφορετικούς λόγους. Στην προκειμένη περίπτωση, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα κληθούν να σηκώσουν το βάρος της ιστορικότητας της στιγμής και να αποφασίσουν με την ανάλογη σύνεση για το πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα. Λέμε με την ανάλογη σύνεση, γιατί ποιος θα διανοηθεί να αναλάβει το κόστος της κατάρρευσης της Ευρωζώνης και ποιος θα τοποθετήσει ταφόπλακα πάνω στην ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης; Μια Ευρώπη που δεν είναι στα καλύτερά της, που γίνεται γραφική με τις αστοχίες της, που δεν γνωρίζει πώς ακριβώς να διαχειριστεί την κρίση χρέους των χωρών της, αλλά δεν παύει να αποτελεί μοναδικό κέλυφος για τους λαούς της.

Στην Ελλάδα, άπαντες γνωρίζουν ότι η χορήγηση της 5ης δόσης επ’ ουδενί σημαίνει εκτροπή από τη διορθωτική πορεία στα δημοσιονομικά, ούτε καν χαλάρωση λόγω καλοκαιρινών διακοπών. Η κυβέρνηση όμως, υπό το βάρος της πίεσης των “Αγανακτισμένων” του Συντάγματος και των αγανακτισμένων της κοινοβουλευτικής ομάδας, επιχειρεί να αμβλύνει τον θυμό τους, παίρνοντας πίσω κάποιες δυσάρεστες εξαγγελίες της και ψελλίζοντας κάτι περί δημοψηφίσματος. Στην πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του κερδίζουν χρόνο προκειμένου να εντοπίσουν τα εξιλαστήρια θύματα της παρούσας κυβέρνησης και, μέσω ενός ευρύτατου ανασχηματισμού, οι αποφάσεις τους την επομένη να μοιάζουν ως καθαρμός ενώπιον του λαού. Και τι μ’ αυτό; Σε πέντε – έξι μήνες η Ελλάδα θα βρεθεί ξανά στην αρχή του φαύλου κύκλου στον οποίο έχει προ καιρού εισέλθει. Αρα, η κυβέρνηση χωρίς λαϊκισμούς οφείλει να δηλώσει προς τον λαό ότι οι αποκρατικοποιήσεις, η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας και η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα είναι μονόδρομος. Και ο λαός ας κάνει τις επιλογές του.

Δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή», 9.6.2011