Αλήθεια Νο 1: Εισπράττουμε περί τα 40 δισεκατ. ευρώ τον χρόνο και ξοδεύουμε περί τα 60 δισεκατ. ευρώ. Κατ’ αναλογίαν, είναι σαν να βγάζω 1.000 ευρώ τον μήνα και να χαλάω 1.500

Αλήθεια Νο 2: Χρωστάμε περί τα 360 δισεκατ. ευρώ, με έσοδα 40 δισεκατ. ευρώ. Κατ’ αναλογίαν, είναι σαν να βγάζω 12.000 ευρώ τον χρόνο και να χρωστάω 108.000

Αλήθεια Νο 3: Μόνον οι ετήσιοι τόκοι για τα δάνεια που έχουμε ήδη πάρει (και φάει, εννοείται) είναι χοντρικά 20 δισεκατ. Κατ’ αναλογίαν, είναι σαν να βγάζω 1.000 ευρώ τον μήνα και για τόκους στεγαστικού δανείου (χωρίς το κεφάλαιο) να δίνω περί τα 500 ευρώ.

Αλήθεια Νο 4: Για να λειτουργούμε κανονικά ως χώρα, πρέπει κάθε μήνα να βρίσκουμε τα κάτωθι ποσά: 1,20 δισεκατ. ευρώ, που είναι τα –παραπάνω– έξοδά μας (έλλειμμα)· 2,20 δισεκατ., που είναι οι τόκοι των δανείων· 3,40 δισεκατ. που είναι χοντρικά το κεφάλαιο των δανείων· Σύνολο, 80 δισεκατ. ευρώ. τον χρόνο. Αναλογικά, είναι σαν να βγάζω 12.000 ευρώ τον χρόνο και για να διατηρούμαι στην ζωή (και εκτός φυλακής) να πρέπει να βρίσκω ακόμη 24.000 ευρώ σε ετήσια βάση.

Ανακεφαλαίωση: α) Είμαι ένας εργαζόμενος που βγάζω 1.000 ευρώ τον μήνα, β) Οι προσωπικές μου ανάγκες είναι περίπου 1.500 ευρώ τον μήνα, γ) Τα δάνειά μου ανέρχονται σε 1.500 ευρώ τον μήνα, δ) Μού λείπουν, δηλαδή, 2.000 ευρώ τον μήνα και χρωστάω ακόμη 108.000 ευρώ. Με βλέπετε να κρατάω το σπίτι μου για πολύ καιρό ακόμα; Με έσοδα 1.000 και έξοδα 3.000 ευρώ τον μήνα, η μόνη επιλογή μου ήταν να καλύπτω το διχίλιαρο με νέο δανεισμό. Μέχρι τώρα οι τράπεζες με κάλυπταν. Από εδώ και πέρα σταματάει η χρηματοδότηση, οπότε ας εξετάσουμε τις επιλογές που έχω ως εργαζόμενος, οι οποίες είναι βασικά τέσσερις:

Επιλογή Νο 1: Να βρω δεύτερη και τρίτη δουλειά, αυξάνοντας έτσι τα έσοδά μου (ανάπτυξη)

Επιλογή Νο 2: Να περικόψω τις ανάγκες μου και να μειώσω τα έξοδά μου (περικοπές)

Επιλογή Νο 3: Να διαπραγματευτώ με την τράπεζα το δάνειό μου με επέκταση και μείωση των δόσεων (αναδιάρθρωση)

Επιλογή Νο 4: Να πουλήσω κομμάτι της περιουσίας μου για να ξεχρεώσω μέρος του δανείου μου (ιδιωτικοποιήσεις).

Βασικά μπορώ να χρησιμοποιήσω από μία έως και τέσσερις επιλογές –όσο περισσότερες, τόσο γρηγορότερα θα ξεμπλέξω απ’ όλα αυτά. Σε αυτό το σημείο αξίζει να δούμε τις συμβουλές των κομμάτων στον εργαζόμενο της ιστορίας μας: ΠΑΣΟΚ: Ο εργαζόμενος δεν χρειάζεται να βρει δεύτερη δουλειά, πρέπει να περικόψει 100 ευρώ από τα έξοδά του και να αναδιαρθρώσει το χρέος του. Δυστυχώς, μάλλον θα αναγκαστεί να πουλήσει και κάτι. ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Ο εργαζόμενος χρειάζεται και δεύτερη δουλειά ως ημιαπασχόληση, αναδιάρθρωση χρέους και πώληση περιουσίας, χωρίς καμμία περικοπή εξόδων. ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Ο εργαζόμενος πρέπει να δουλεύει λιγότερο στην πρώτη δουλειά που έχει, να αυξήσει τα έξοδά του, να μην πουλήσει τίποτα και να φεσώσει την τράπεζα (Με τον τρόπο αυτόν η Παπαρήγα, ο Τσίπρας και ο Λαφαζάνης έχουν την εντύπωση ότι θα πάρουν την ρεβάνς τους από την ιστορία…).

Μια που έρχονται εκλογές, πολύ σύντομα μάλλον, ας απαντήσουμε μερικές ερωτήσεις που όλοι έχουν και θα κληθούν να απαντήσουν στις κάλπες. Εξάλλου, είναι τα πράγματα που θα ακούμε όλη μέρα στα κανάλια:

Ερώτηση Νο 1: Τί είναι επιτέλους αυτό το ΑΕΠ και γιατί παίζει τόσο σημαντικό ρόλο; Έχει καμμία σχέση με τα έσοδα; Απάντηση: Το ΑΕΠ είναι στην ουσία ο τζίρος που κάνει η οικονομία σε έναν χρόνο. Τα έσοδα είναι τα καθαρή κέρδη που μένουν από τον τζίρο αυτό. Σύμφωνα με την ΕΕ, η Ελλάδα μαζεύει λιγότερα έσοδα σε ποσοστό 6% του ΑΕΠ σε σχέση με το μέσον όρο της ΕΕ, δηλαδή περίπου 14 δισεκατ. ευρώ. Γι αυτό μιλάνε όλοι για διαλυμένο φοροεισπρακτικό μηχανισμό, γι αυτό οι ξένοι “τα έχουν πάρει” μαζί μας.

Ερώτηση Νο 2: Θα πέσουν οι φόροι αν στην κυβέρνηση βγει ο Σαμαράς ή κάποια άλλη συγκυβέρνηση; Απάντηση: Όχι, κυρίως γιατί θα το απαιτήσουν οι ξένοι. Θα πουν, μαζέψτε πρώτα τα 14 δισεκατ. που είπαμε παραπάνω και μετά το συζητάμε. Στην καλύτερη περίπτωση, θα υπογραφεί ένα μνημόνιο που μακροπρόθεσμα και υπό προϋποθέσεις θα ρίχνει τον ΦΠΑ και τους υπόλοιπους φόρους (σε 2-3 χρόνια και αν μαζευτούν έσοδα). Με την λύση αυτή, πάντως, συμφωνεί σε μεγάλο βαθμό και ο Αντ. Σαμαράς, αλλά όχι κάποιοι άλλοι μέσα στην ΝΔ που “ονειρεύονται” μιαν Ελλάδα εκτός Ευρώπης.

Ερώτηση Νο 3: Υπάρχει περίπτωση με οποιαδήποτε κυβέρνηση να βγούμε από το μνημόνιο; Απάντηση: Ναι, αν η κυβέρνηση αυτή έχει αποφασίσει να καταργήσει την κοινοβουλευτική δημοκρατία, να απομονωθεί από τις διεθνείς αγορές και να επιστρέψει στην δραχμή με ισοτιμία 1 ευρώ = 1.100 δραχμές.

Ερώτηση Νο 4: Πρέπει να πιστέψω κάποιον πολιτικό που θα μού υποσχεθεί αυξήσεις (συντάξεων κλπ) πριν τις εκλογές; Απάντηση: Όχι, συνεχίζουμε να τρώμε 20 δισεκατ. περισσότερα από αυτά που βγάζουμε κάθε χρόνο. Η επόμενη αύξηση γενικώς θα έρθει όταν το ποσό αυτό μηδενιστεί και γίνουμε ανεξάρτητοι (υπολογίστε σε τουλάχιστον 6-8 χρόνια).

Ερώτηση Νο 5: Τί πρεπει να κάνουμε για να σωθούμε; Απάντηση: Έχει απαντηθεί στο δεύτερο μέρος. Το σημαντικότερο είναι να διαλυθεί ο κομματισμός και αυτό είναι το δυσκολότερο. Κυρίως γιατί δεν το θέλει ο απλός πολίτης. Οι περισσότεροι είναι ταγμένοι σε κόμματα και αυτό δύσκολα αλλάζει. Το πελατειακό πολιτικό σύστημα είναι πανίσχυρο ακόμα και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατηθεί.

Απομένει έτσι ένα τελευταίο ερώτημα: πώς θα τα καταφέρει; Η απάντηση είναι εξόχως δύσκολη, γιατί όλα εξαρτώνται από το ποσοστό εθνικής ευθύνης που έχουν οι κορυφαίοι πολιτικοί μας. Αν είναι αρκετά μεγάλο, πιθανότατα από τον Απρίλιο και μετά ίσως αρκετοί συμπατριώτες μας θα αρχίσουν να χαμογελούν. Αν όχι, θα γίνουμε οι περιθωριακοί της Ευρώπης, κάτι σαν την τσιγγάνικη συνοικία έξω από την πόλη. Η ζωή αυτών που “προνόησαν” τα τελευταία 30 χρόνια θα σωθεί, οι υπόλοιποι θα αργοπεθαίνουν. Μεγάλο μέρος, κυρίως των νέων, θα φύγει από την χώρα. Μαζί τους και η πολιτική τάξη που μάς έφερε εδώ, εξ αιτίας της οργής των ανθρώπων που κατά τα άλλα την στήριξαν 35 χρόνια…

Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αναφέρουμε τα όσα είπε ο τότε διοικητής της ΤτΕ στον συνάδελφο Περικλή Βασιλόπουλο σε μία συζήτηση-εξομολόγηση η οποία δημοσιεύθηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο στο τεύχος της 8ης Ιανουαρίου 1988. Χωρίς περιστροφές, ο κ. Δ. Χαλικιάς περιγράφει πώς το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, γεγονός που υποχρέσε την κυβέρνηση Αν.Παπανδρέου να ζητήσει σταθεροποιητικό δάνειο από την ΕΟΚ, τους όρους του οποίου ουδέποτε ετήρησε. Μάλιστα, για να πάρει το δάνειο αυτό, ο τότε πρωθυπουργός ανέθεσε τα ηνία της οικονομίας στον κ. Κ. Σημίτη, ο οποίος έχαιρε της εμπιστοσύνης των εταίρων μας, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του κ. Γεράσιμο Αρσένη.

Την περίοδο αυτή, ο Δ.Χαλικιάς χαρακτήρισε ως την πιο δραματική στιγμή της πολυετούς θητείας του στην Τράπεζα της Ελλάδος, επισημαίνοντας τα εξής:

“Το καλοκαίρι του 1985, λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου, ζήτησα να δω τον τότε πρωθυπουργό κ. Ανδρέα Γ. Παπανδρέου. Το έκανα σπανίως, αλλά η επικοινωνία μαζί του ήταν πάντοτε ουσιαστική. Με δύο λέξεις καταλάβαινε τα πάντα. Τού είπα: Κύριε πρόεδρε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία θα χρεοκοπήσουμε. Θα έχουμε στάση πληρωμών. Το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών πλησιάζει το 10% του ΑΕΠ και η Τράπεζα συντόμως δεν θα έχει ταμείο να πληρώσει. Χρειάζεται να σχεδιάσετε ένα πρόγραμμα σταθεροποιησης της οικονομίας.”

“Μετά τις εκλογές, ο πρωθυπουργός μού ζήτησε να τού υποβάλω μία έκθεση με τις απόψεις μου, πράγμα που έκανα. Όταν την διάβασε μού τηλεφώνησε και μού ζήτησε να εγχειρίσω μία φωτοτυπία στον κ. Σημίτη, που είχε ήδη αναλάβει υπουργός Εθνικής Οικονομίας. Ανάμεσα στον Οκτώβριο του 1985 και τον Φεβρουάριο του 1986 πέρασα μερικούς από τους πιο δύσκολους μήνες της θητείας μου. Τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Τράπεζας της Ελλάδος είχαν πέσει κάτω από το ελάχιστο όριο ασφαλείας. Αν και γενικά την δεκαετία του 1980 το επίπεδο των διαθεσίμων ήταν γύρω στο 1 δισεκατομμύριο δολλάρια, είχαμε φθάσει μόλις στα 350 εκατομμύρια δολλάρία. Εάν δεν παίρναμε τον Φεβρουάριο του 1986 την πρώτη δόση του δανείου από την ΕΟΚ και εάν δεν είχαμε το σταθεροποιητικό πρόγραμμα Σημίτη, θα βαδίζαμε ευθέως στην κατάρρευση και την χρεοκοπία. Δεν είχαμε λεφτά να πληρώσουμε τις εισαγωγές μας. Δεν θα επρόκειτο για συναλλαγματική κρίση της δραχμής, όπως αυτές που γνωρίσαμε τον Μάϊο του 1994 ή τον Νοέμβριο του 1997, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Αδυναμία κάλυψης των εξωτερικών πληρωμών της χώρας…”

Για την ιστορία σημειώνουμε ότι παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν προς τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζακ Ντελόρ το 1994 με την γνωστή επιστολή του, από την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων υπό τον καθηγητή Άγγελο Αγγελόπουλο το 1990 ύστερα από ενθάρρυνση του τότε πρωθυπουργού της Οικουμενικής Ξεν. Ζολώτα. Επίσης, από το 1995 έως το 2003 ακολούθησαν 16 κοινοτικές και διεθνείς εκθέσεις στις οποίες απερίφραστα τονιζόταν ότι η πορεία του ελληνικού δημοσίου χρέους παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τις τελευταίες προσπάθησαν να περιορίσουν οι κυβερνήσεις Κων. Μητσοτάκη την περίοδο 1990-1993 και Κ. Σημίτη το 1998-1999, με αποτέλεσμα να γίνουν στην Ελλάδα από τις συνδικαλιστικές μαφίες του Δημοσίου περί τις 2.500 απεργίες, συνολικού κόστους σε χαμένες ημέρες εργασίας περί τα 70 δισεκατ. ευρώ.

Κατά τα λοιπά, αναζητούνται ληστές στην χώρα!…

Κάποιες κινήσεις, κάποιες πρωτοβουλίες εκδηλώθηκαν, αλλά αποδείχθηκαν μικρές και αδύναμες.

Δεν ήρκεσαν να βγάλουν το κάρο από τη λάσπη.

Η αρχή του φθινοπώρου βρίσκει τη χώρα και πάλι απειλούμενη και αμφισβητούμενη.

Η τρόικα δεν βλέπει την πρόοδο που ανέμενε, η ύφεση επιμένει, η εφαρμογή των αποφάσεων της Ευρωπαικής συνόδου κορυφής παραμένει εκκρεμής, οι εταίροι μας είναι καχύποπτοι, η αλληλεγγύη τους λειψή, οι οίκοι αξιολόγησης συνεχίζουν να παίζουν το χαρτί της χρεοκοπίας, οι αγορές παραμένουν δύσπιστες και το διεθνές οικονομικό περιβάλλον ασταθές, προβληματικό, έτοιμο να σηκώσει θύελλες ικανές να βυθίσουν το πληγωμένο ελληνικό καράβι.

Οσοι παρακολουθούν από κοντά τα ελληνικά πράγματα και γνωρίζουν τις ελληνικές αδυναμίες, πολιτικές και οικονομικές, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια επιλογών.

Τα σκληρά διλήμματα επανέρχονται όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά συνολικά για το κλονισμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Το επόμενο διάστημα θα είναι πέραν πάσης αμφιβολίας γεμάτο γεγονότα και εξελίξεις, που θα απαιτήσουν αποφάσεις και επιλογές μοναδικές, που μέχρι πρότινος το πολιτικό σύστημα δεν μπορούσε καν να διανοηθεί.

Κακά τα ψέματα, το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμο.

Οποιοι προπαγανδίζουν εύκολες και ανέφελες λύσεις στην καλύτερη περίπτωση πλανώνται πλάνην οικτράν και στην χειρότερη κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό.

Σε κάθε περίπτωση, όποια κι αν είναι η επιλογή, το κόστος, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό θα είναι μεγάλο και θα απαιτήσει αποφάσεις εθνικών διαστάσεων.

Τις οποίες κατά πάσα βεβαιότητα δεν αντέχει μόνο του ένα κόμμα.

Η λύση του σύγχρονου ελληνικού Γόρδιου δεσμού θα απαιτήσει μοναδικές πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες. Χωρίς αυτές δεν μπορεί να αναγεννηθεί ο τόπος. Και όσο καθυστερεί η συγκρότησή τους τόσο η χώρα θα απειλείται με βύθιση και απώλειες επίσης μοναδικές.

Αλλά για να υπάρξουν είναι απαραίτητο προηγουμένως να περιγραφεί πλήρως το πρόβλημα, όπως και η λύση του. Και βεβαίως να προσδιορισθούν στις λεπτομέρειές τους οι βαθιές αλλαγές, να αποτιμηθεί το κόστος αυτών και να είναι εξ αρχής προσδιορισμένη η δίκαιη κατανομή των βαρών.

Καλώς ή κακώς μόνο μια επιχείρηση πανεθνικών διαστάσεων μπορεί να πλέον να σώσει την ελληνική οικονομία και να αποτρέψει την αποδιάρθρωση της κοινωνίας και της χώρας.

Και θα ήταν φρόνιμο όλοι να αρχίσουν να προετοιμάζονται αναλόγως. Αλλιώς ας αναλάβουν από τώρα την ευθύνη των δεινών που επιπέσουν επί της χώρας.

Δημοσιεύθηκε στο TOVIMA.gr, 2.9.2011

Ετοιμάζονται νέα οικονομικά μέτρα ενόψει του λεγόμενου “μεσοπρόθεσμου οικονομικού προγράμματος” για την ικανοποίηση ή όρθότερα εξασφάλιση των οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών της χώρας μας, αλλά εξακολουθεί να διατυμπανίζεται ανερυθρίαστα από τα γνωστά παπαγαλάκια των κρατικών ΜΜΕ η κατάργηση ορισμένων ΝΠΔΔ, κι αυτά όμως στο βάθος χρόνου, που αποτελούν σταγόνες στην αλόγιστη σπατάλη, χωρίς αιδώ και φειδώ, της δημόσιας διοικήσεως, αρχής γενόμενης από την σπατάλη των πολυποίκιλων αξιωματούχων της κρατικής μηχανής.

Δεν αναφερόμαστε μόνο στον υπερβολικό μεγάλο αριθμό βουλευτών, με την αντίστοιχη κουστωδία τους και τις χωρίς νόημα χρήση πολυτελών οχημάτων, ιδιαίτερα στον υπερβολικό μεγάλο αριθμό υπουργών, αναπληρωτών υπουργών, υφυπουργών, γ. γραμματέων, κ.ά ποικιλώνυμων αξιωματούχων, με ανύπαρκτες αρμοδιότητες (όπως αποδεικνύεται από το εμφανιζόμενο έργο τους), και τις υπερβολικές μετακινήσεις τους, χωρίς νόημα και αντικείμενο, και τέλος, τη συνεχιζόμενη πολιτικάντικη παραφιλολογία για την εθνική μας ανεξαρτησία χωρίς την αναγκαστική μας εξάρτηση από τις “εντολές” της τρόϊκας, με συνέπεια το κόστος των επιβαρύνσεων, κρατήσεων κ.λπ. να επιπίπτει αποκλειστικά μόνο επί των ώμων των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων του ΙΚΑ.

Οι σχετικές κρατήσεις, όμως, δεν επιβάλλονται επί των μισθών του Προέδρου της Δημοκρατίας, του Πρωθυπουργού και όλων των Υπουργών και λοιπών παρατρεχάμενων της υφιστάμενης πολιτικής εξουσίας και των λοιπών κηπουρών της, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για εφαρμογή της σοσιαλιστικής αρχής της ισότητας, η οποία ουδόλως εφαρμόζεται, κι αυτό είναι το ιδιαίτερα λυπηρό για την σημερινή οικονομική συγκυρία.

Τέλος, η απόλυτη απόσυρση όλων των κρατικών αεροπλάνων και αυτοκινήτων από όλους θα αποτελούσε ικανοποίηση για όλους εμάς που έχουμε υποστεί υπερβολικά μεγάλες κρατήσεις.