Η σημερινή κατάσταση που ζούμε δεν πρέπει να παραξενεύει κανέναν. Είναι φυσικό αποτέλεσμα μετά το τσουνάμι της αδράνειας που κυριάρχησε στις 6 σεζόν της προηγούμενης διακυβέρνησης. Πάνω από 1.800 ημέρες, οι γαλάζιοι υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, σύμβουλοι και παρατρεχάμενοι πήγαιναν μπρος-πίσω στους χώρους εργασίας τους χωρίς να τολμήσουν τις διαρθρωτικές αλλαγές «που είχε ανάγκη ο τόπος».

Ο γιαλός στράβωσε πολύ νωρίς, από το 2005. Ήταν τότε που “η γνώση της μάζας” κτύπησε το πρώτο καμπανάκι για την τότε “νέα διακυβέρνηση”. Όταν ο ενθουσιασμός και το μεγάλο ελληνικό καλοκαίρι 2004 μετατράπησε σε αμφιβολία μόλις ένα χρόνο αργότερα, την επόμενη άνοιξη, όταν η πλειονότητα των Ελλήνων έλεγε στους δημοσκόπους ότι “τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά”.

Τότε η πολιτική δυναμική της πράσινης αντιπολίτευσης ήταν μικρή, έως ανύπαρκτη. Δεν αποτελούσε κίνδυνο. Τα αντίθετα επιχειρήματα αστήρικτα. Αλλά οι πολίτες γνώριζαν ότι η ουσία είχε ξεστρατήσει. Οι κυβερνώντες πολιτικοί και ο λόγος τους συνέχιζαν μία μοναχική πορεία, μεγαλώνοντας το κενό κάτω από τα πόδια τους. Ήδη, οι μεγάλες αλλαγές, η “επανίδρυση του κράτους”, η “διαφάνεια παντού”, η “μονιμοποίηση των συμβασιούχων” αποδεικνύονταν λόγια μπαλκονιού, ενός αρχηγού που ήξερε να τα χρησιμοποιεί με άνεση.

Τα χρόνια πέρασαν και τα επιχειρήματα της προσμονής ευτελίστηκαν. Οι προσδοκίες κάηκαν. Βέβαια, όταν ο Γιώργος άρχισε να περπατάει στα καμμένα της Ηλείας, οι πολίτες τον μέτρησαν, σε σχέση με τον airborne Καραμανλή, και έδωσαν την τελευταία ευκαιρία στον administrator που ήδη είχαν, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα άλλαζαν. Ελπίζοντας ότι το μάθημα δόθηκε.

Πράγματι, το μάθημα είχε δοθεί. Αλλά είχε γεννήσει διαφορετικά συμπεράσματα, από αυτά που θα φανταζόταν η κοινή λογική. Αυτό αποδείχθηκε με την παράδοση της εξουσίας στον Γιώργο, ο οποίος παρέλαβε το χάρτινο σύστημα διακυβέρνησης, το ταρακούνησε άτσαλα και αυτό γκρεμίστηκε… Άνθησε όμως ο πολιτικός λόγος, ο οποίος για άλλη μία φορά περιέγραψε με ηρωϊκό τρόπο την… φυγή προς τα εμπρός. Η ουσία υποχώρησε, άγνωστο γιατί… Συνωμοσία, ανικανότητα, προχειρότητα, το παλιό πράσινο κρατικό μπετόν αρμέ; Γύρευε τις αιτίες που κρύβονται πίσω από το τρακ που χαρακτηρίζει την πράσινη διακυβέρνηση τα τελευταία δύο χρόνια.

Σήμερα, στο μέσο της τετραετίας, ο ΓΑΠ κοντεύει να χάσει από το ίδιο το κομματικό του σύστημα, το οποίο δείχνει να αποκτά αυξημένες αρμοδιότητες, ιδιαίτερα μετά την υποχώρηση στις δημοσκοπήσεις.

Οι επόμενοι δύο μήνες θα είναι πραγματικά κολασμένοι, όπως είπε και ο Μπένι. Όχι, όμως, μόνο εθνικολογιστικά. Θα είναι κολασμένοι για την πολιτική και τους εκπροσώπους της. Ο έκτακτος φόρος στα ακίνητα και η λαϊκή αντίδραση είναι η τελευταία ευκαιρία για τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης να συγκεντρώσουν γύρω τους «αγανακτισμένους» πολίτες με διάθεση ψήφου. Αν πέσει η κυβέρνηση, οι εκλογές θα οδηγήσουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας, ανταγωνισμούς και μικροκομματικά παζάρια. Ο κίνδυνος οι Έλληνες πολιτικοί να αποκτήσουν και πάλι πρωτεύουσα σημασία είναι υπαρκτός (προσωπικώς προτιμώ τον Τόμσεν για τα δημόσια λογιστικά). Οι αγορές θα αφηνιάσουν και οι Ευρωπαίοι θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά, παραιτούμενοι από την προσπάθεια να σώσουν την Ελλάδα.

Και οι πολίτες… οι πολίτες θα αναγκαστούν να μαζέψουν τα κομμάτια της χώρας. Αρκεί να τους φτάνει για να ξαναρχίσουν, μία ελιά, ένα κλίμα και ένα ναυάγιο…

Το επιτελείο του κ. Σαμαρά έστησε μια κλασική επικοινωνιακή επιχείρηση εν όψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης χρησιμοποιώντας τα ίδια πάντα εργαλεία.

Λίγο οι τόνοι ανεβασμένοι, δυό -τρεις φιλικές δημοσκοπήσεις να δείχνουν κάποια διαφορά ώστε να τονωθούν οι εξουσιαστικοί δεσμοί με τους ψηφοφόρους και ένας λόγος του αρχηγού αρκούντως συνθηματολογικός ώστε να υπηρετηθεί η προοπτική της εναλλαγής και διαδοχής στην εξουσία.

Καμία επεξεργασία των πραγματικών συνθηκών, κανένας ιδιαίτερος προβληματισμός για τη διαχείριση της κρίσης, τίποτε το ουσιαστικό και δυναμικό εν όψει της ενδεχόμενης, πολύ πιθανής πια, κατάρρευσης όλου του νεοελληνικού οικοδομήματος.

Ολα στη Νέα Δημοκρατία μοιάζουν να περιστρέφονται γύρω από το κόμμα και την εδραίωσή του στη μάχη διεκδίκησης της εξουσίας.

Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο λάθος του κ. Σαμαρά.

Υποκύπτει κι αυτός στον ίδιο πειρασμό με τους περισσότερους των προκατόχων του και ορίζεται από επιμέρους σκοπούς και τις ανασφάλειες που το περιβάλλον του τον γεμίζει.

Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας έχει εδραιωθεί στην ηγεσία του κόμματος, δεν απειλείται επί της ουσίας από κανέναν και επιπλέον μπορεί να πει κανείς ότι ηγεμονεύει συνολικά στον χώρο της ευρύτερης δεξιάς παράταξης.

Αυτή την ώρα, θα έπρεπε όλη η νεοδημοκρατική ομάδα να εξαντλείται στην παραγωγή σχεδίων και πολιτικών για τη διάσωση της χώρας.

Ο κ. Σαμαράς, στον βαθμό που αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των περιστάσεων – και πιστεύουμε πως έχει τη γνώση και την παιδεία να συλλάβει τον κίνδυνο της επερχόμενης καταστροφής-, θα έπρεπε να έχει δίπλα του τους επιφανέστερους της παράταξής του, να έχει φέρει κοντά του ό,τι καλύτερο διαθέτει η φιλελεύθερη οικονομική σχολή και να επεξεργάζεται μαζί τους ένα ρεαλιστικό σχέδιο διάσωσης και ανασυγκρότησης της χώρας.

Ενα τέτοιο έργο, πραγματικό και ουσιαστικό, θα απέδιδε πολύ περισσότερο και από την πιο επιτυχημένη και πιο εμπνευσμένη επικοινωνιακή καμπάνια.

Γιατί απλούστατα θα προσέδιδε βάθος επεξεργασίας και γνώσης, θα δημιουργούσε περιβάλλον δημιουργικών ιδεών, αλλά και θετικών προσδοκιών στην κοινωνία. Και βεβαίως, θα επανασυνέδεε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ευρύτερα στρώματα, που σήμερα είναι απογοητευμένα και οργισμένα με τα κόμματα, με τις ανόητες καμπάνιες τους και τις κακοστημένες δημοσκοπήσεις, οι οποίες προσπαθούν να προσεγγίσουν ένα εκλογικό σώμα που φέρνει με 35% πρώτο κόμμα τους αναποφάσιστους.

Αυτό το μέγα πλήθος είναι δύσπιστο, καχύποπτο, εκπαιδευμένο και δεν ψήνεται με συνήθη κολπάκια.

Η εποχή είναι διαφορετική, η κατάσταση είναι κρίσιμη, η χώρα απειλείται πραγματικά και τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία, οφείλουν να αλλάξουν.

Οσο πιο γρήγορα προσαρμοσθεί ο κ. Σαμαράς στις απαιτήσεις των καιρών, τόσο πιο πολλά θα κερδίσει αυτός και το κόμμα του, αλλά ακόμη περισσότερο η πολύπαθη χώρα μας και οι δύσμοιροι πολίτες της που πλέον κυκλοφορούν σαν ζόμπι και δεν ελπίζουν σε τίποτε.

Δημοσιεύθηκε στο TOVIMA.gr, 8.9.2011

Τον Μάρτιο του 2004 ο Κώστας Καραμανλής παρέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας υποσχόμενος διαφάνεια, κάθαρση και δημοσιονομική εξυγίανση.

Είχε προηγηθεί μακρά προπαγανδιστική προσπάθεια ακύρωσης του Κώστα Σημίτη, τον οποίο πρώτα κατηγορούσαν ως “λογιστάκο” και στη συνέχεια ως “αρχιερέα” της διαπλοκής.

Ούτε το ένα ήταν, ούτε το άλλο.

Ωστόσο με τη βοήθεια της λεγόμενης “Καραμανλικής Αριστεράς” και του “πατριωτικού ΠαΣοΚ”, εκείνες οι κατηγορίες διαδόθηκαν και απορροφήθηκαν από το πλήθος.

Σταδιακά η Νέα Δημοκρατία οικοδόμησε το επιχείρημα της “δημιουργικής λογιστικής” και μαζί της απαλλαγής από την “διαπλεκόμενη” εξουσία του κ. Σημίτη.

Το φθινόπωρο του 2003 είχε φτιαχθεί κλίμα εξόδου του Κώστα Σημίτη και αντικατάστασής του από τον Γιώργο Παπανδρέου. Πράγμα που τελικά έγινε και τον Μάρτιο του 2004 πήγαμε στις νικηφόρες για τον Κώστα Καραμανλή εκλογές.

Ο Κώστας Σημίτης παρέδωσε στη Νέα Δημοκρατία την Ελλάδα να τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 5%, τα ελλείμματα ελεγχόμενα, παρ’ ότι αμφισβητούμενα, το μεγαλύτερο παγκόσμιο αθλητικό γεγονός προετοιμασμένο και τη χώρα στην πιο καλή στιγμή της διεθνώς.

Παραλαμβάνοντας την εξουσία ο κ. Καραμανλής συνέχισε την πολιτική φθοράς του προκατόχου του θεωρώντας ότι έτσι θα ηγεμονεύσει, μην αντιλαμβανόμενος ότι παίζοντας με τους θεσμούς έπαιζε με τη διεθνή θέση και φήμη της χώρας. Επέμεινε από την αρχή στη δημοσιονομική απογραφή και έφθασε στο σημείο να αμφισβητήσει ο ίδιος τους όρους ένταξης της χώρας στην ευρωζώνη. Έφθασε στο σημείο να μεταβάλει τον τρόπο υπολογισμού των αμυντικών δαπανών προκειμένου να επιτύχει την αμφισβήτηση της διακυβέρνησης Σημίτη, παρ’ ότι είχε προειδοποιηθεί για τις συνέπειες των πράξεών του.

Εξέθεσε έτσι τον Σημίτη, αλλά περισσότερο τη χώρα. Και το χειρότερο όμως ήταν ότι αφού υποτίθεται αποκάλυψε τα κρυμμένα ελλείμματα και χρέη, δεν εφάρμοσε ένα αντίστοιχο πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης, παρά μόνο εκήρυξε την ήπια προσαρμογή, η οποία εκ των υστέρων αποδείχθηκε ξεχείλωμα παρά οτιδήποτε άλλο.

Αν ο κ. Καραμανλής το 2005 συμμάζευε κάπως τα πράγματα δεν θα χάνονταν η μπάλα στη συνέχεια, όταν οι ρυθμοί ανάπτυξης κάμπτονταν και η χρηματοπιστωτική κρίση ερχόταν να θέσει υπό αίρεση και αμφισβήτηση την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας.

Αλλά και το 2007, όταν μας πήγε στις εκλογές προκειμένου να ανανεώσει τη λαική εντολή για να έχει τα χέρια λυμένα στην κατάρτιση του προϋπολογισμού του 2008, πάλι ολιγώρησε και άφησε τα πράγματα να κυλήσουν ως είχαν. Οι επιστολές του τότε υφυπουργού Οικονομικών κ. Π. Δούκα που δημοσίευσε το “Βήμα της Κυριακής” απλώς επιβεβαιώνουν τα παραπάνω, φανερώνοντας πως ο κ.Καραμανλής έδρασε ως πολιτευτάκιας της κακιάς ώρας, ως άλλος ανεύθυνος άρχων, που ενώ ήξερε την κατάσταση την άφησε να εξελιχθεί, εφαρμόζοντας το ελληνικό “δεν βαριέσαι έχει κι αύριο μέρα”.

Έλα όμως που οι μέρες είχαν σωθεί πολύ νωρίτερα,από το φθινόπωρο του 2009, όταν ο κ. Καραμανλής αποφάσισε να μας αφήσει σύξυλους και να παραδώσει στον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος χρειάσθηκε σχεδόν έξι μήνες για να κατανοήσει το μέγεθος και το βάρος του προβλήματος.

Κάπως έτσι φθάσαμε ως εδώ, να παλεύουμε με νύχια και με δόντια και το κάρο να μην λέει να ξεκολλήσει από τη λάσπη. Απ’ αυτή την άποψη οι επιστολές Δούκα αν μη τι άλλο αποκαθιστούν την αλήθεια και φανερώνουν τις πολλές αδυναμίες του πολιτικού συστήματος. Το κακό είναι ότι ακόμη και τώρα δεν λέει να καταλάβει τι πρέπει να κάνει.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έστω καθυστερημένα πήρε μπρος και πλέον μπορεί να πει κανείς ότι στέκεται στο ύψος των περιστάσεων.

Ο διάδοχος, ωστόσο, του Κώστα Καραμανλή μοιάζει να συμπεριφέρεται σαν να ‘ρχεται απ’ άλλο κόσμο. Λες και δεν έζησε την νεοδημοκρατική κραιπάλη, λες και δεν γνώρισε από τα μέσα το πρόβλημα που περιγράφει στις επιστολές του ο Πέτρος Δούκας.

Δυστυχώς η Νέα Δημοκρατία δεν λέει να μάθει από τα λάθη της. Επιμένει στα ίδια και στα ίδια και γηράσκει μη διδασκόμενη…

Δημοσιεύθηκε στο TOVIMA.gr, 2.8.2011

Πριν τη δεκαετία του 1980, τα πράγματα ήταν μετρημένα και πιο φτωχικά. Ίσως για τους σημερινούς 60άρηδες ήταν και κάπως ξενέρωτα. Η πολιτική και κοινωνική ορθότητα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων συνοδευόταν από όσες αρχές και αξίες δεν εξευτέλισε η Χούντα. Σχεδόν καμμία από αυτές που είχαν απομείνει δεν άντεξε στην επιδρομή του “ψευτο-σοσιαλισμού”, την επέλαση των πρασίνων, η οποία τότε – Γιώργο – εξέφρασε με ετυμολογική γνησιότητα το “κράτος-λάφυρο”. Ήταν η εποχή του μπαλκονιού, των κολ ρουλέ, γνωστών ως “ζιβάγκο”, της Επάρατης Δεξιάς με την μαγαρισμένη ιδεολογία, ήταν η εποχή του Αντρέα (με “τ”). Ήταν η δεκαετία του 1980, κατά την οποία τα ιμάτια μοιράστηκαν και η δημοσιονομική λογιστική πήγε περίπατο. Θεσμοθετήθηκε η “ζωή με δανεικά” και τα πακέτα των Βρυξελλών μετέτρεψαν τα ταγάρια σε Μυκονιάτικα παρεό.

Το επικοινωνιακό ταλέντο του Αντρέα – θαυμαστής του οποίου δήλωνε ο Κώστας Καραμανλής δύο δεκαετίες αργότερα – επιτάχυνε τις εξελίξεις και εξέθρεψε την ηγεμονία του πράσινου κατεστημένου με το θυμικό και την τσέπη του νεοέλληνα. Γιατί από τεχνικές διακυβέρνησης και εθνικές επενδύσεις, ας μην το σκεφτόμαστε καλύτερα.

Τα χρόνια πέρασαν, χρειάστηκε ένα σκάνδαλο που συντάραξε – σε live σύνδεση – ολόκληρη την Ελλάδα (βέβαια τα δισ. του Κοσκωτά ήταν μάλλον πολιτικό χαρτζιλίκι, σε σχέση με όσα ακολούθησαν) προκειμένου η κεντροδεξιά να τεθεί σε τροχιά διακυβέρνησης. Με τα χίλια ζόρια. Τα χαρακτηριστικά της παρένθεσης 1990-1993 γνωστά σε όλους. Το νεο-ΠΑΣΟΚ επέστρεψε δριμύτερο γιατί οι λογαριασμοί ήταν ανοικτοί, ορίστηκε ο διάδοχος-διαχειριστής, επήλθε το συμμάζεμα και κουτσά-στραβά ξεκίνησε η πορεία προς τον εξευρωπαϊσμό.

Αργότερα, στην καρδιά της προηγούμενης – χαμένης για την Ελλάδα – δεκαετίας του 2000, η κεντροδεξιά σπατάλησε τη σύγχρονη ευκαιρία της να συμβάλει στον εκσυγχρονισμό της χώρας, και άνοιξε την πόρτα στον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία με όχημα ένα κόμμα, που ήδη είχε ολοκληρώσει τον κύκλο του. Σήμερα, στην εποχή του ψευδο-ΠΑΣΟΚ, ο σοσιαλισμός αντικαταστάθηκε από την κοινωνική ευθύνη, οι συγκεντρώσεις από τις τηλεδιασκέψεις και τα καφενεία από τα wi-fi spots.

Είμαι απόλυτα σίγουρη ότι ένας από τους λόγους που ο ΓΑΠ αποκλείει τις πρόωρες εκλογές είναι γιατί δεν γουστάρει να τεθεί και πάλι μπροστάρης του κόμματος που τυπικά ηγείται. Αναλογιστείτε πόσες φορές από τον Οκτώβριο 2009 έχει πει τη λέξη “ΠΑΣΟΚ”. Ελάχιστες. Είναι μάλλον απίθανο το 2013 να κατέβει στις εκλογές ως αρχηγός των παλαιο-πρασίνων, όπως εξίσου απίθανο είναι στις επόμενες εκλογές η έννοια “κόμμα εξουσίας” να έχει καταφέρει να διατηρήσει το νόημά της. Το ΠΑΣΟΚ και ο «πράσινος ήλιος» θα έχουν μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και στη θέση τους θα έχει αναπτυχθεί μία νέα, πολυσυλλεκτική, κεντρογενής, ουμανιστική θεώρηση, με σήμα την ελιά, το στάρι, ή ακόμη και δύο πουλιά που πετάνε…  Πάνω εκεί στα όρια του απολιτίκ προοδευτισμού θα αναπτυχθεί η νέα Παπανδρεϊκή παντοδυναμία. Αριστερότερα θα βρίσκονται φίλιες δυνάμεις (του παλαιού ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου), δημοκρατικές δυνάμεις και άρματα πολιτών, ενώ από την άλλη μεριά, όλο και κάποια συμμαχία θα βρεθεί.

Πριν απ’ όλα όμως, θα πρέπει να μην ξεχάσει να σώσει τη χώρα. Αυτό απαιτεί two steps back από το πιο πάνω πολιτικό όνειρο, πίσω στην πεζή πραγματικότητα των ελλειμμάτων, του χρέους και των αποκρατικοποιήσεων που δεν προχωρούν.

Προς το παρόν ταξίδεψε στο Οσλο στο συνέδριο με θέμα “προοδευτική διακυβέρνηση” (έκανε και κάτι συζητήσεις για πετρέλαια, που “έσκασαν” στα site κατά τη διάρκεια της ημέρας), προετοιμάζοντας τα επόμενα βήματα. Πάντα σκέπτεται καλύτερα εκτός των τειχών. Ήθελε να αφήσει και το πεδίο ελεύθερο στον roomie να χαρεί τη δημοσιότητα. Γιατί από Δευτέρα, τα κεφάλια μέσα… Και αυτή τη φορά οι “Τόμσεν” δεν αστειεύονται…

Η απάντηση δόθηκε. Το αποτέλεσμα δείχνει προδιαγεγραμμένο, ιδιαίτερα όταν η ‘επαφή’ που επιδιώκεται ξεκινά με την εκδήλωση πρόθεσης αποστολής δελτίων τύπου του κόμματος, που ήδη είναι αναρτημένα στο κομματικό site!

Οι bloggers είναι ιδιαίτερος τύπος ανθρώπων. Με ανησυχίες, αυξημένες ικανότητες στη γραφή, στην αξιολόγηση των πραγμάτων, ή απλώς στην εξιστόρηση όψεων της προσωπικής τους ζωής, για να αποκτά και νόημα η ουσία του όρου. Έρευνα που είχε γίνει στις ΗΠΑ πριν από λίγα χρόνια κατέγραψε ότι πάνω από τους μισούς bloggers χρησιμοποιούσαν το διαδίκτυο ως μοναδικό μέσο δημοσιοποίησης των απόψεών τους, 54% είναι κάτω των τριάντα ετών και η πλειονότητα υποστηρίζει ότι ο κύριος λόγος για τον οποίο ‘ποστάρουν’ κείμενα σε προσωπικά ιστολόγια (blogs) είναι για να μοιράζονται προσωπικές τους εμπειρίες ή πρακτικές γνώσεις ή ικανότητες με τους αναγνώστες τους.

Βέβαια, στην Ελλάδα, το blogging απέκτησε δημοσιότητα ως εναλλακτική πλατφόρμα δημοσιοποίησης ειδήσεων και, κυρίως, διατύπωσης απόψεων, σχολίων με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την αμεσότητα της δημοσίευσης. Με όλα τα συνεπακόλουθα, βέβαια, που συνοδεύουν την ταχύτητα στον χώρο της δημοσιογραφίας. Κάποια στιγμή, ακολούθησαν και τα κόμματα, όταν είδαν ότι άρχισαν με …ψηφιακή ταχύτητα να χάνουν την επαφή με τους νέους.

Όμως τα blogs είναι χρήσιμα για σοβαρότερους λόγους. Σε περιόδους κρίσης, και σε ατελή πολιτικά συστήματα όπως το ελληνικό, στους χώρους των κατεστημένων δομών, η δημοκρατία υπολειτουργεί, γίνεται θύμα των εκάστοτε συμφερόντων και επιδιώξεων. Έτσι, ο δυναμισμός των πολιτών, που συντηρεί την ουσία της δημοκρατίας στη χώρα μας, εκφράζεται μέσα από την καθημερινότητά τους, στα καφενεία, στις ουρές, στον δρόμο και στη σχόλη. Την τελευταία δεκαετία, η συζήτηση γίνεται και στο διαδίκτυο, στα (εμμέσως προσωποπαγή) πολιτικά ιστολόγια, όπου ενίοτε γίνονται και αποκαλύψεις για υποθέσεις που αφορούν δημόσια πρόσωπα, αξιωματούχους της κυβέρνησης, υπουργούς, κ.λπ. Άλλες φορές δημοσιοποιούνται και λεπτομέρειες της προσωπικής ζωής πολιτικών και προσωπικοτήτων, γεγονός που ταράζει τα νερά και ενεργοποιεί δυνάμεις αντίδρασης από τους θιγόμενους, και γενικότερα τους υπερασπιστές του status quo.

Πέραν αυτών, η ελεύθερη διατύπωση ιδεών, απόψεων, η σκληρή κριτική προς το πολιτικό σύστημα (η οποία επιβάλλεται στις μέρες μας), η αποκάλυψη κακώς κειμένων και η δημοσιοποίηση παραπόνων πολιτών, οι οποίοι, λόγω γραφειοκρατίας και αναποτελεσματικότητας του Κράτους δεν βρίσκουν το δίκιο τους, αποτελούν στοιχεία κοινωνικής προσφοράς. Ενισχύεται έτσι ο δημοκρατικός διάλογος, μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, αποκαλύπτονται στους πολίτες οι κρυφές ατζέντες και επιδιώξεις του ενός και του άλλου και απογυμνώνονται οι ελίτ, που έχουν συνηθίσει να “καταναλώνουν τη χώρα” χωρίς να βρίσκουν αντιδράσεις.

Λέγεται ότι η δημοσιογραφία θριαμβεύει όταν οι ελίτ είναι διχασμένες. Όταν οι επιδιώξεις τους είναι αντικρουόμενες και οι στόχοι πολύτιμοι για κάθε πλευρά. Αυτό είναι αληθές, σε ορισμένες περιπτώσεις. Όμως, κατά κανόνα και στα περισσότερα ζητήματα, οι ελίτ, σε γενικές γραμμές συμφωνούν και συμπορεύονται.

Έτσι, στη μάχη για τη δημόσια διατύπωση του αυτονόητου, τα blogs, η αδόμητη, σχεδόν αναρχική πλευρά του δημόσιου διαλόγου, παρά τις υπερβολές, εξελίσσεται σε όαση ελευθερίας και ανεξαρτησίας.

Άρα, το μήνυμα προς οργανισμούς, φορείς και πολιτικά κόμματα, που επιθυμούν να εντάξουν τους bloggers στην επικοινωνιακή πολιτική τους είναι να γνωρίσουν καλά το πεδίο, προτού επιχειρήσουν τη διείσδυση. Καταρχάς το πεδίο του διαδικτύου και ακολούθως τον απέραντο και ευμετάβλητο χώρο του blogging.

Συμβουλή προς την κα Τζότζολα, η οποία ξεκίνησε τις επαφές της με τα νέα μέσα: Εξερευνήστε το πεδίο με προσοχή και για αρχή δημιουργείστε το δικό σας ιστολόγιο ή site. Πρόσεξα ότι τα tzotzola.gr / .eu / ακόμη και .com είναι ελεύθερα προς κατοχύρωση. Σπεύστε…