Θα αρχίσω από το σημαντικότερο, δηλαδή την στρεβλωμένη και απολύτως παρεξηγημένη έννοια της απεργίας στη χώρα μας. Το ιερό και απολύτως σεβαστό δικαίωμα στην απεργία, ως απαύγασμα του δημοκρατικού ιδεώδους θα έπρεπε να μένει τόσο ατόφιο ώστε να αποτελεί το ύστατο μέσο διεκδίκησης δικαιωμάτων, και όχι να χρησιμοποιείται σε τέτοια ευρεία και μαζική κλίμακα, συνοδευόμενο δε από καταλήψεις-μια έννοια σχεδόν άγνωστη στην Ευρώπη που τόσο εύκολα κατακρίνουμε τον τελευταίο καιρό. Επίσης, η απεργία προϋποθέτει παντελή απουσία της ασυδοσίας, την οποία μπορούμε να προσάψουμε μαζί με πολλά άλλα στους απεργούς. Όπως το δικαίωμα της απεργίας είναι ιερό, εξίσου ιερό είναι και το δικαίωμα στην εργασία. Και αν κάποιος με κατηγορήσει πως δεν σέβομαι τις δημοκρατικές και πλειοψηφικές αποφάσεις για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων των συνδικάτων, τότε θα απαντήσω πως πριν από οποιαδήποτε τέτοια ρήση, καλό θα ήταν τα ίδια τα συνδικάτα να κάνουν μια πολύ βαθιά και ουσιαστική ενδοσκόπηση για να βρουν τις δικές τους αδυναμίες και λάθη πριν προβούν να κατηγορήσουν για προδοσία τον οποιοδήποτε επικριτή τους. Οι εργαζόμενοι που θέλουν να δουλέψουν, έχουν αναφαίρετο δικαίωμα να το πράξουν χωρίς κανένα εξωτερικό κώλυμα.

Το δεύτερο ζήτημα που προκύπτει και είναι άξιο μνείας είναι η διπροσωπία. Οι ίδιοι άνθρωποι και πολίτες που παρουσιάζοντας ψευδώς ως θιασώτες της πολιτικής αλλαγής και ως φορείς του αιτήματος της κατάρρευσης του παλαιοκομματισμού, είναι οι ίδιοι που τρέφουν τον παλαιοκομματισμό με χρυσά κουτάλια. Είναι αυτοί που δίνουν στον αγώνα για καλύτερη ζωή και δικαίωμα στην ανθρώπινη εργασία κομματική χροιά, εκείνοι που κατακερματίζουν τον αγώνα και τις διεκδικήσεις τους σε 2 ή 3 διαφορετικές πορείες, εκείνοι που δεν παρουσιάζονται ως ενιαίος φορέας-που ίσως θα είχε και ισχυρότερη δυναμική- αλλά ως ΠΑΜΕ ή ΣΥΡΙΖΑ, ευτελίζοντας κάθε έννοια υγιούς συνδικαλισμού, μένοντας προσκολλημένοι στο κομματικό συμφέρον-το οποίο δεν νοιάζεται επ’ ουδενί για το εάν αύριο θα έχουν φαγητό στο σπίτι τους- και δημιουργώντας μια κατάσταση που δεν ωφελεί ούτε τους ίδιους αλλά ούτε την χώρα.

Σχετικά με την παρέμβαση του πρωθυπουργού για το άνοιγμα της χαλυβουργίας, θα την χαρακτήριζα ως εν μέρει θετική ενέργεια, έχοντας όμως ηχηρές ενστάσεις. Αν και η παρέμβαση Σαμαρά δείχνει ουσιαστική θέληση για αλλαγή και επανεκκίνηση της οικονομίας και έλλειψη φόβου απέναντι στα συμφέροντα που θέλουν μια Ελλάδα ανίσχυρη βιομηχανικά, ωστόσο δεν υπήρξε στοιχειώδης σεβασμός και κατανόηση στα προβλήματα των απεργών, πολλοί από τους οποίους αντιμετωπίζουν προβλήματα βιοπορισμού και βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της ακραίας φτώχειας, έχοντας στον νου τους την επιβίωση όχι μονο την δική τους αλλά και των παιδιών τους. Είναι ανάρμοστο και απάνθρωπο να στέλνεις ΜΑΤ σε ανθρώπους χειμαζόμενους από την κρίση. Η ανάπτυξη που επιθυμεί να φέρει ο πρωθυπουργός στη χώρα, μπορεί να είναι επιθυμητή από όλους, αλλά ας μην ξεχνά πως πρέπει να έχει ως γνώμονα τον πολίτη και όχι απλά τους αριθμούς.

Συνοψίζοντας, το όλο σκηνικό αποσύνθεσης, νομίζω πως πρέπει σταδιακά να εκλείψει. Και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο, και οι δύο πλευρές έχουν άδικο, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Το ζήτημα επικεντρώνεται στην εύρεση της αριστοτελικής χρυσής τομής, και στην κατά τον μέγιστο δυνατό ικανοποίηση των συμφερόντων ολων των πλευρών. Η κυβέρνηση οφείλει να διασφαλίσει την ανάπτυξη και οι εργαζόμενοι να συνδράμουν σε αυτή την κατεύθυνση θετικά, χωρίς όμως να επιτρέψουν σε κανένα μικροκομματικό συμφέρον να τους υποδείξει τα δικαιώματα για τα οποία οι ίδιοι έχουν μοχθήσει. Εκείνοι που βάζουν σπίθες στους εργάτες, είναι εκείνοι που –όχι μονο δεν ξέρουν τι θα πει «μεροκάματο» και εργατικός μόχθος- αλλά εκείνοι που με την χρόνια προσκόλληση τους σε πεπαλαιωμένες θέσεις συνέδραμαν με τον τρόπο τους στο να φτάσουμε στην σημερινή άθλια κατάσταση. Οφείλουμε όλοι να τους αποτινάξουμε από την κοινωνία και να απομακρύνουμε λογικές «τζάμπα μαγκιάς» από το σύνολο του πολιτικού και κοινωνικού ιστού της χώρας.

Σκυλίσιες ημέρες και στην Ελλάδα ενός καλοκαιριού που δεν λέει να αρχίσει. Η ψυχολογική διαταραχή ήταν εμφανής εντός και εκτός Βουλής σήμερα. Εντός της αίθουσας, βουλευτές που συζητήθηκαν για τη στάση που θα κρατούσαν, έλαβαν το λόγο με εμφανή την ταραχή τους και προσπάθησαν να εξηγήσουν την ψήφο τους. Εκτός βουλής, οι “γνωστοί – άγνωστοι” έκαναν πρωταθλητισμό στην καταστροφή δημόσιας περιουσίας, ομάδες διαδηλωτών σε ρόλο ενεργού παρατηρητή, κινούνταν άτακτα, πλησίαζαν την “μάχη” και απομακρύνονταν, ανάλογα με τις ριπές του ανέμου, που στροβίλιζαν τα χημικά και τις “κρότου-λάμψης” που έσκαγαν με πιο ενεργητικό τρόπο από άλλες φορές.

Διαρκής αναστάτωση, μικροί ηρωϊσμοί, αδρεναλίνη, ζωντανές περιγραφές στα κινητά, η απαραίτητη πούδρα στο πρόσωπο (“η ξηρότητα που δημιουργεί η πούδρα είναι σωτήρια για το πρόσωπο σε περίπτωση που φάμε δακρυγόνο από μικρή απόσταση”, εξηγούν online οδηγίες για διαδηλωτές). Ανούσιες κινήσεις μπροστά σε ταλαιπωρημένες ομάδες αστυνομικών, που ξεπερνούν τις αντοχές τους, ανούσιες κινήσεις γενικώς και αορίστως σε μία Ελλάδα που κάνει βήμα σημειωτόν. Ίσως και προς τα πίσω.

Σήμερα, η κατάσταση έδειχνε εκτός ελέγχου. Το σχέδιο εκκαθάρισης, όμως, πρέπει ήδη να έχει τεθεί σε εφαρμογή. Τα περιθώρια ανοχής μειώθηκαν. Η επανεκκίνηση θα περιλαμβάνει και γενικό καθαρισμό. Παράδοση της πλατείας στους πολίτες και τους τουρίστες, που βαδίζουν στωϊκά σέρνοντας τις βαλίτσες τους.

Έγραφε σήμερα το πρωί ο Αντώνης Καρακούσης: «Θα έλεγε κανείς… ότι στις παρούσες συνθήκες και στο βαθμό που το ευρωπαϊκό και διεθνές οικονομικό σύστημα δεν πρόκειται να αλλάξουν στο ορατό μέλλον, η επιλογή των προβλέψεων του μεσοπρόθεσμου και οι απορρέουσες απ’ αυτό πιθανές ρυθμίσεις των χρεών, όπως και οι παρεπόμενες διευκολύνσεις στην απορρόφηση των κινητικών πόρων και άλλες πιθανές επενδυτικού χαρακτήρα ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, συνιστούν ίσως το μικρότερο κακό και την ρεαλιστικότερη επιλογή για την αντιμετώπιση της μεγάλης κρίσης που μαστίζει τη χώρα. Τα υπόλοιπα, κακά τα ψέματα, είναι αστήρικτα, ανεδαφικά και με κόστος θηριωδώς υψηλότερο για τη χώρα και τους πολίτες. Θα ήταν εύκολο και ίσως δημοφιλές για ένα δημοσιογράφο και έναν αναλυτή να υπερασπίσει τα αντίθετα στις παρούσες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες. Ωστόσο μια τέτοια στάση θα ήταν πέρα για πέρα αντιεπιστημονική και απολύτως λαϊκίστικη, για να μην πούμε υποκριτική. Δεν είναι καιρός για χαΐδεμα αφτιών και γραπτά πλάνα. Αντίθετα είναι εποχή του ορθού λόγου, με το όποιο κόστος.» (tovima.gr, 29.6.2011).

Ορθός λόγος… Σπάνιος σήμερα, όπως και ο πραγματικός διάλογος για τα προβλήματα. Τα πολιτικά κόμματα κινούνται ακατάπαυστα στον ρυθμό των συνθημάτων. Ακόμη και πέντε λεπτά πριν την έναρξη της ψηφοφορίας, οι πολιτικοί αρχηγοί εμφανίστηκαν να ανταλλάσσουν μεταξύ τους ανοησίες.

Από την άλλη, «Τα Νέα» (29.6.2011) προειδοποιούν: “μόλις κλείσουν οι δύο ψηφοφορίες, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο βαριάς ευθύνης για την κυβέρνηση. Το κεφάλαιο της εφαρμογής μιας πολιτικής που πρέπει να στηριχθεί σε τρεις άξονες, στους οποίους υστέρησε ώς τώρα και γι’ αυτό χρειάστηκε το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα: Την πάταξη της φοροδιαφυγής με κάθε μέσο, την ανάπτυξη, με έμφαση στις νέες δυνατότητες που παρέχει το ΕΣΠΑ, τον περιορισμό του κόστους λειτουργίας του δημόσιου τομέα με δραστική παρέμβαση στην κατασπατάληση πόρων, με την αύξηση της παραγωγικότητας του ανθρώπινου δυναμικού και με τον περιορισμό του εύρους του κράτους. Εάν σε αυτά τα μέτωπα υπάρξουν αποτελέσματα, το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα θα πιάσει τόπο… Αν υπάρξει αποτυχία, τότε δεν θα απομένει άλλη διέξοδος από αυτή που προβλέπουν οι κανόνες της δημοκρατίας.”

Μία καθαρή αρχή… Αυτό θέλουμε όλοι. Και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.