Οι κ.κ. Βενιζέλος και Κουβέλης νιώθουν έντονη την πίεση του κ. Τσίπρα και κακά τα ψέματα μετρούν δυό και τρεις φορές τις πράξεις και τις επιλογές τους. Πολύ περισσότερο όταν χρειάζεται να συνηγορήσουν στη λήψη περιοριστικών μέτρων που πλήττουν το εισόδημα μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού.

Γι’ αυτό και δυσκολεύονται να αποδεχθούν μονομιάς το πακέτο των 11,5 δισ. ευρώ και δίδουν μεγάλη σημασία στις διαδικασίες της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και την τρόικα, ώστε να επιτύχουν την επιμήκυνση και την διεύρυνση του χρόνου της δημοσιονομικής προσαρμογής μέχρι το 2016.

Αλλά και ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς δεν μπορεί να λειτουργεί ως απόλυτος κυματοθραύστης, ούτε είναι διατεθειμένος να σηκώνει μόνος όλο το πολιτικό κόστος της συμμαχικής κυβέρνησης. Ίσως λιγότερο από τους άλλους.ωστόσο κι εκείνος πιέζεται πολιτικά, τόσο από τα δεξιά του, όσο κι από τα αριστερά του.

Με άλλα λόγια ούτε ο κ. Σαμαράς μπορεί να κινηθεί κατά τρόπο απόλυτα δυναμικό, χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος. Γενικώς οι ιδιαίτερες πολιτικές συνθήκες δεν επιτρέπουν άνεση χειρισμών στα κόμματα που συγκροτούν την κυβέρνηση. Οι αναστολές περισσεύουν και οι υπολογισμοί επίσης.

Δεδομένων όμως των συνθηκών κρίσης στην Ευρώπη και της προσοχής των εταίρων μας στην Ισπανία και την Ιταλία, δεν είναι βέβαιον ότι θα καταφέρει εντέλει η ελληνική κυβέρνηση να αμβλύνει την πίεση των εταίρων. Δεν είναι απίθανο μάλιστα να προκαλέσει τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Αντί δηλαδή της διεκδικούμενης κατανόησης των εταίρων να εισπράξει περαιτέρω αμφισβήτηση και καχυποψία, ενισχύοντας εκείνους που προτιμούν την ρήξη με την Ελλάδα και αποτιμούν ως φθηνότερη επιλογή την έξοδό μας από την ευρωζώνη. Αν όντως επικρατήσει το κακό σενάριο, τότε τα πράγματα θα εξελιχθούν, με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Αν πάλι επικρατήσει ένα καθεστώς μειωμένης υποστήριξης το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, απλώς δεν θα εξελιχθεί αυτόματα, αλλά θα είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας διαρκούς φθοράς.

Μόνο αν αλλάξει κατά τρόπο εντυπωσιακό η ευρωπαϊκή πολιτική και διαμορφωθεί νέο περιβάλλον στην Γηραιά Ήπειρο, θα μπορέσουμε κι εμείς εδώ να βρούμε πεδίο προστασίας.

Σε κάθε άλλη περίπτωση το πολιτικό πρόβλημα της χώρας θα μεγεθύνεται, η συνοχή της κυβέρνησης συνεργασίας θα δοκιμάζεται ολοένα και περισσότερο, μέχρι να διαμορφωθούν συνθήκες ρήξης στο εσωτερικό της και να εκραγεί.

Στην περίπτωση αυτή η χώρα δεν θα ξαναβρεί πεδίο ανοχής και υποστήριξης από τους εταίρους. Το πιθανότερο είναι να εγκαταλειφθεί στην τύχη της για να πάρει τον δρόμο της επιστροφής προς τη δραχμή….

Δημοσιεύθηκε στο tovima.gr, 31.7.2012

Εκείνο όμως που δεν χωνεύεται είναι το μέτρο της γενικής μείωσης του αφορολογήτου στα 5.000 ευρώ, επειδή απλούστατα ο φορολοελεγκτικός μηχανισμός δεν μπόρεσε και δεν μπορεί να ελέγξει την φοροδιαφυγή των εμπορευομένων, των ελευθέρων επαγγελματιών, των εισοδηματιών και των αυτοαπασχολουμένων. Η οριζόντια μείωση του αφορολογήτου ορίου είναι το πιο άδικο μέτρο.

Τιμωρεί κατά τρόπο βαρύ και άκομψο τους πιο ειλικρινείς φορολογούμενους, εκείνους που δεν κρύβουν και δεν μπορούν να κρύψουν εισοδήματα, επειδή συλλαμβάνονται στην πηγή. Οι μισθωτοί , οι πιο ειλικρινείς των φορολογούμενων, καλούνται ακόμη μια φορά να πληρώσουν το μάρμαρο και να σηκώσουν το βάρος των ασύλληπτων φόρων, της ασύδοτης παραοικονομίας, της ενδημικής φοροδιαφυγής και της διαχρονικής αδυναμίας των κυβερνήσεων να προσεγγίσουν τα πολλά διαφεύγοντα εισοδήματα.

Η μείωση του αφορολογήτου επιβλήθηκε προκειμένου να πληρώσουν κάποιο ελάχιστο φόρο οι εκατοντάδες χιλιάδες ελευθερο-επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι οι οποίοι δήλωναν επί χρόνια ετήσια εισοδήματα στο ύψος του αφορολογήτου ορίου των 12.000 ευρώ αποφεύγοντας έτσι να πληρώνουν φόρο εισοδήματος. Κι αυτό γιατί από το 1998 δεν έγινε συστηματική προσπάθεια να προσεγγισθούν τα διαφεύγοντα εισοδήματα συγκεκριμένων ομάδων του πληθυσμού.

Από την κατάργηση των αντικειμενικών κριτηρίων και εντεύθεν ασύδοτα δρούσαν και περιφρονούσαν τις φορολογικές υποχρεώσεις. Και όταν ήλθε η κρίση ο ίδιος κύκλος που πλούτισε σε βάρος των ειλικρινών φορολογουμένων κατά πάσα βεβαιότητα έστειλε τα παράνομα κέρδη στην Εσπερία και επέτεινε την κρίση. Και τώρα αντί να εφευρεθεί μια μέθοδος αποκάλυψης των κρυφών εισοδημάτων όπως τα αντικειμενικά κριτήρια επιβλήθηκε η γενική μείωση του αφορολογήτου. Ακολουθήθηκε η μέθοδος πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Μόνο που τέτοιες επιλογές δεν συνιστούν πολιτική.

Απ΄αυτή την άποψη το μέτρο είναι εξοργιστικό και άδικο πέρα ως πέρα. Οι μισθωτοί θα έχουν κάθε λόγο να αντιδράσουν.

Ο υπουργός Οικονομικών, η τρόικα, όσοι τέλος πάντων επιλέγουν μέτρα και πολιτικές στη σημερινή Ελλάδα οφείλουν, όσο είναι καιρός, να ξανασκεφθούν το μέτρο. Και είτε να αποδεχθούν διαφορετική φορολογική κλίμακα για τους μισθωτούς με άλλο αφορολόγητο, είτε να βρουν τρόπο αντικειμενικού προσδιορισμού των εισοδημάτων για το πλήθος των εμπορευομένων, των αυτοαπασχολουμένων και των ελευθέρων επαγγελματιών.

Δημοσιεύθηκε στο TOVIMA.gr, 22.9.2011