Στην περίπτωση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. η παραπάνω δήλωση είναι απολύτως συνεπής με όσα ο επικεφαλής του υποστήριξε στις συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κατά τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου.

Στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές κρίνονται οι πολιτικές προτάσεις, όμως δεν θα ήταν χωρίς σημασία να θυμηθεί κανείς τη στάση που οι πολιτικές δυνάμεις επέδειξαν κατά τη θεσμικά κρίσιμη στιγμή ανάθεσης και χειρισμού των διερευνητικών εντολών και των διαβουλεύσεων των πολιτικών αρχηγών μεταξύ τους και με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σύμφωνα με τα Πρακτικά των συζητήσεων που δημοσιοποίησε η Προεδρία της Δημοκρατίας.

Τότε, λοιπόν, δηλαδή πριν από ένα μήνα, η Ν.Δ., το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η ΔΗΜ.ΑΡ. έθεσαν ως αναγκαία προϋπόθεση για το σχηματισμό της οποιασδήποτε κυβέρνησης τη συμμετοχή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σ’ αυτήν. Εναλλακτικά προτάθηκε να σχηματίσει κυβέρνηση ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με τη ΔΗΜ.ΑΡ. και να δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης από τους λοιπούς ή αυτοί να απέχουν από τη σχετική ψηφοφορία (“στάση ανοχής”).

Η στάση ανοχής είχε ως αναφορά τη διάταξη του άρθρου 84 § 6 εδάφιο πρώτο του Συντάγματος, σύμφωνα με την οποία η πρόταση εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση γίνεται δεκτή εφόσον εγκριθεί από την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών, η οποία όμως δεν μπορεί να είναι κατώτερη από τα 2/5 του όλου αριθμού των βουλευτών.

Η ανάγκη συμμετοχής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σε κυβέρνηση και η παροχή θετικής ψήφου εμπιστοσύνης σε αυτήν θεμελιωνόταν στη δεύτερη θέση που είχε καταλάβει στην κατανομή των ψήφων και στην αντίστοιχη πολιτική ευθύνη που -κατά την άποψη των προτεινόντων- του αναλογούσε.

Όμως ο επικεφαλής του όχι μόνο απέκλεισε οποιαδήποτε συμμετοχή σε κυβέρνηση μαζί με τη Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά αρνήθηκε τη συμμετοχή ή την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, επειδή, όπως δήλωσε, δεν είχε ο ίδιος κατορθώσει να επιβάλει στους λοιπούς τη δική του (πάντως μειοψηφική) πολιτική θέση, δηλαδή την ακύρωση της ισχύουσας δανειακής σύμβασης και την εκ του μηδενός απόπειρα κατάρτισης νέας με καλύτερους όρους.

Όσο για την ανοχή (προς την όποια κυβέρνηση) με αποχή από τη σχετική ψηφοφορία, διατύπωσε επιφύλαξη ως προς τη συνταγματική ορθότητα μιας τέτοιας διαδικασίας (που πάντως προβλέπει το άρθρο 84 του Συντάγματος).

Εν πάσει περιπτώσει, προέτρεψε να σχηματίσουν κυβέρνηση τα υπόλοιπα κόμματα, καθώς διέθεταν αθροιστικά τον απαιτούμενο αριθμό εδρών, δηλώνοντας ότι αυτός θα επέλεγε το ρόλο της αντιπολίτευσης.

Είναι χαρακτηριστικό και πρέπει ίσως να καταγραφεί, ότι παρόμοια άποψη για τη (μη) συνεργασία στο πλαίσιο των διερευνητικών εντολών και των σχετικών διαβουλεύσεων εξέφρασε και η επικεφαλής του Κ.Κ.Ε. Κατά τη συνάντησή της με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας υποστήριξε ότι δεν θα είχε νόημα να κρατήσει τη διερευνητική εντολή, που θα της ανατίθετο εάν υποτεθεί πως το κόμμα της κατείχε την τρίτη θέση, αφού θεωρεί εκ των προτέρων αδύνατο οι λοιποί να υιοθετούσαν το πρόγραμμα του Κ.Κ.Ε. – προϋπόθεση που προφανώς η ίδια θεωρεί απολύτως αναγκαία για να έχει νόημα μία διερευνητική εντολή, όπως ακριβώς και ο επικεφαλής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Δεν είναι σαφές εάν η αιτία της στάσης αυτής ανάγεται στο βαθμό και την ποιότητα της αριστερής κουλτούρας που διαθέτει καθένας από τους δύο ηγέτες –είναι άλλοι αρμοδιότεροι του γράφοντος για να το κρίνουν και γι’ αυτό προϋποτίθεται και ο ορισμός των σχετικών μεθοδολογικών κατηγοριών και ιδεολογικών παραδοχών.

Πάντως αυτή είναι η περί συνεργασιών αντίληψη δύο εκδοχών της Αριστεράς στη χώρα μας και -λαμβανομένων υπόψη των διαφόρων σφυγμομετρήσεων- αποτελεί μία ισχυρή και ασφαλή ένδειξη για τον τρόπο με τον οποίο ο επικεφαλής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα χειριστεί και τη διερευνητική εντολή που θα του ανατεθεί μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Όταν θα χρειαστεί να γίνει υπεύθυνη σύνθεση απόψεων για να δοθεί κυβερνητική λύση.

Όταν θα χρειαστεί να σχηματιστεί μία κοινοβουλευτική πλειοψηφία που πολιτικά να ενσωματώνει θέσεις και της (όποιας) μειοψηφίας, ώστε το κυβερνητικό σχήμα να έχει και διάρκεια και την ευρύτερη δυνατή κοινωνική νομιμοποίηση.

Ως γνωστόν, στις βουλευτικές εκλογές καταγράφεται ο συσχετισμός των κοινωνικών δυνάμεων τη στιγμή διεξαγωγής της εκλογικής διαδικασίας και έτσι προκύπτει η σύνθεση της Βουλής, που μέχρι την επόμενη διάλυσή της έχει το τεκμήριο της αντιπροσωπευτικότητας, δηλαδή τεκμαίρεται πως (εξακολουθεί να) αποτυπώνει τη βούληση του εκλογικού σώματος.

Αυτή είναι η τυπική νομιμοποίηση της Βουλής, επομένως και της κυβέρνησης στην οποία η Βουλή θα παρέχει την εμπιστοσύνη της. Από τη στιγμή αυτή, όμως, η κυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει πολιτικές και έτσι ξεκινά η δοκιμασία στη σχέση της με την κοινωνία, που είναι διαρκής και έχει διακυμάνσεις και μπορεί να μεταβάλει συνεχώς το συσχετισμό των δυνάμεων που υπήρχε κατά τη διεξαγωγή των εκλογών. Έτσι γίνεται πάντα.

Μπροστά μας όμως είναι τώρα η αφετηρία της επόμενης φάσης: οι εκλογές και το αποτέλεσμά τους, η διαδικασία των διερευνητικών εντολών και η προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης που θα έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής.

Θα υπάρξει και τότε από ορισμένους εμμονή στην άποψη ότι η συνεργασία προϋποθέτει μονομερή επιβολή απόψεων;

Θα απέχουν και τότε από οποιαδήποτε συνεργασία οι εκπρόσωποι εκείνης της μερίδας της Αριστεράς που φαίνεται πως διαθέτει μία εκλογική επιρροή μεγαλύτερη από άλλες αριστερές δυνάμεις;

Θα στερήσουν και τότε από την κυβέρνηση τη δυνατότητα να ενσωματώσει τις περισσότερες δυνατές απόψεις ενόψει της εθνικής κρίσης;

Θα προσέλθουν και πάλι με την αλαζονεία που δίνει η αύξηση των ποσοστών;

Ποια εκδοχή της Αριστεράς επιφυλάσσει για τον εαυτό της το μονοπώλιο του καταγγελτικού και μόνο λόγου;

Και αλήθεια: ποιος εκφράζει στη χώρα μας την Κεντροαριστερά, τη σοσιαλδημοκρατία, που μπορεί να αποτελέσει ένα καταλύτη σε τέτοιες συμπεριφορές;

Στο ερώτημα αυτό, που έχει ιδεολογικό και οργανωτικό χαρακτήρα, θα επανέλθουμε.

Σε όλες τις έρευνες των διαθέσεων της κοινής γνώμης συνεχίζουν να καταγράφονται υψηλά ποσοστά αδιευκρίνιστης ψήφου μεταξύ 20% και 25%.

Γεγονός που εμποδίζει την προσέγγιση με ακρίβεια της εκλογικής δύναμης των κομμάτων.

Ωστόσο, κάποιες βασικές τάσεις, όσο παρακινδυνευμένες και αν είναι, μπορούν να καταγραφούν.

Σύμφωνα με αυτές, η Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά παρά την πίεση που δέχεται από τα δεξιά της και τη δυσκολία εισροής ψηφοφόρων από τα αριστερά της, είναι και θα είναι, κατά τα φαινόμενα, και το βράδυ της Κυριακής πρώτο κόμμα.

Τα ακριβή ποσοστά της δεν μπορούν να εκτιμηθούν. Ολοι οι ερευνητές λένε ότι έχει οροφή το 30% και κατώφλι το 24%.

Αντιστοίχως, το ΠαΣοΚ, παρ’ ότι πολλοί το θεωρούν ξοφλημένο και στην τρίτη θέση, βάσει κυρίως δημοσκοπικών ευρημάτων στο λεκανοπέδιο της Αττικής, φαίνεται ότι έχει περιθώρια να υπερβεί το 20%. Οι ερευνητές ως οροφή θέτουν το 24% και ως κατώφλι το 19%. Δεν είναι λίγοι μάλιστα εκείνοι που εκτιμούν ότι ο κ. Βενιζέλος έχει μεγαλύτερες δυνατότητες βελτίωσης της θέσης του εξαιτίας του γεγονότος ότι σημαντικό ποσοστό των αναποφάσιστων προέρχεται από τον κύκλο των ψηφοφόρων του ΠαΣοΚ.

Επιπλέον, σχεδόν όλοι συμφωνούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κερδίσει τις εντυπώσεις στον χώρο της Αριστεράς. Το όραμα ή καλύτερα το όνειρο μιας αριστερής διακυβέρνησης, που ο κ. Τσίπρας προπαγανδίζει, παρά τα πολλά επικριτικά σχόλια που συγκέντρωσε, φαίνεται να συγκινεί τον κόσμο της Αριστεράς και βρίσκει υποστηρικτές, έστω κι αν δεν είναι επαρκώς υπερασπίσιμο.

Ολα τα στοιχεία επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καβαλήσει το κύμα και φαίνεται να κέρδισε έδαφος έναντι των ανταγωνιστών του. Σύμφωνα με όλα τα δημοσκοπικά ευρήματα διεκδικεί με αξιώσεις πια τη θέση του τρίτου κόμματος και πιθανότατα θα εκτοπίσει το ΚΚΕ από αυτή. Επιπροσθέτως αφαιρεί δυναμική από την ΔΗΜΑΡ του κ. Κουβέλη και “ρουφάει” ψήφους από την αριστερίστικη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έδειξε να προσελκύει κυρίως νεότερους αριστερούς ψηφοφόρους.

Από εκεί και πέρα, οι “Ανεξάρτητοι Έλληνες” του κ. Καμμένου δείχνουν να “ξεφουσκώνουν”. Κάτι που φαίνεται να συμβαίνει και με την “Χρυσή Αυγή”, η οποία τις τελευταίες ημέρες πιέζεται πολλαπλώς. Επίσης μάχη δίνει για να μπει στη Βουλή ο ΛΑΟΣ του κ. Καρατζαφέρη, ενώ η προσπάθεια της Δημοκρατικής Συμμαχίας της κυρίας Μπακογιάννη μοιάζει να δυσκολεύει από την παρουσία της Δράσης του κ. Στ. Μάνου. Οι Οικολόγοι – Πράσινοι επίσης κινούνται χωρίς κεντρικό πρόσωπο. Εκεί φαίνεται ότι οι εσωτερικές έριδες απέκλεισαν διακεκριμένες οικολογικές δυνάμεις με αποτέλεσμα το κόμμα των πρασίνων να μοιάζει περισσότερο με αριστερή σέχτα, παρά με ανοιχτό οικολογικό κόμμα.

Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να δεσμευθεί για το εκλογικό αποτέλεσμα. Η εκλογή παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα παραμένει βουβή. Σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης παραμένει αναποφάσιστη, σε σύγχυση. Το μετράει από εδώ, το μετράει από εκεί, παραμένει συντηρητική, θέλει σχετική ασφάλεια, δεν ρισκάρει να τα χάσει όλα και γι’ αυτό αποφεύγει τις πολλές εκδηλώσεις.

Η αλήθεια είναι ότι όλα θα κριθούν τις τελευταίες μέρες και πολλά μάλλον πάνω από την κάλπη. Οπότε Κυριακή κοντή γιορτή.

Δημοσιεύθηκε tovima.gr, 2.5.2012

Οι ελληνικές εκλογές της 6^ης Μαϊου 2012 θα περάσουν στην ιστορία ως οι εκλογές της αποθέωσης του θυμικού. Οι περισσότεροι πολίτες θα ψηφίσουν αυτό που γουστάρουν. Θα είναι πράγματι έτσι; Θα ξεσπάσουν την οργή τους στις κάλπες και τρέχα γύρευε, ή θα μετρήσουν τα κουκιά της συσπείρωσης και θα συνδράμουν κόμματα εξουσίας για να φτάσουμε στη δεξιο-σοσιαλιστική συγκυβέρνηση; Θα ανταμείψουν επαναστάτες χωρίς σχέδιο; Θα δώσουν την ευκαιρία στην Ντόρα και τον κ. Στέφανο να δημιουργήσουν το πρώτο πραγματικά φιλελεύθερο cluster του ελληνικού Κοινοβουλίου; Θα πάνε αριστερά; Μήπως αριστερότερα; Ή σκοπεύουν να προσπεράσουν επιδεικτικά τον Καρατζαφέρη και να “την ρίξουν” δεξιότερα του ΛΑΟΣ γιατί έχουμε έλλειψη από μπόντυγκαρντς;

Προς το παρόν, όπως και να το δεις, ο Μπένι νικά στα σημεία χωρίς να έχει κόμμα να τον ακολουθήσει… επιστολή στον Μπαρόζο (μέχρι κι ο Παπαδήμος ήρθε δεύτερος), μέτρα “κοινωνικής πολιτικής”, ατάκες πολιτικής από νέα, ξεσκονισμένα μυαλά, με στρατηγική taylor-made στην στείρα αυθάδεια του κλειστού πυρήνα της Συγγρού. Εκεί τα πράγματα είναι συγκεχυμένα. Η ανυπαρξία σύγχρονης πολιτικής (ανεξαρτήτως κρίσης), αλλά και ιδεών κατατάσσουν τη ΝΔ χαμηλότερα και από το record low που πέτυχε ο Καραμανλής όταν αποχωρούσε. Και όσο περνάει ο καιρός, η βάση ξεφλουδίζεται. Ο συναισθηματικός που κουβαλούσε ο Καραμανλισμός ξέφτισε μετά τις περικοπές μισθών και συντάξεων και ως γνωστόν, η ιδεολογία και οι θύμησες από την εποχή του θείου δεν τρώγονται.

Από την άλλη πλευρά η τακτική Καμμένου έχει φέρει αποτελέσματα, με τα “ειδικά” μπλογκς να δημοσιεύουν υπαινιγμούς για Ρώσικα συμφέροντα (γιατί όχι και ακριβώς το αντίθετο;), ο Κουβέλης ξεφουσκώνει και είναι σχεδόν έτοιμος να χάσει την αστική του ευγένεια, ενώ οι Τσιπραίοι συνεχίζουν να τσιμπολογούν μετακινήσεις από το λαϊκό (μη ιδεολογικό) πλευρό της ΝΔ, που “τα ‘χει πάρει” με τις περικοπές και τη λιτότητα χωρίς τέλος. Την ίδια στιγμή πιέζουν αριστερότερα για μετεκλογική συνεργασία με στόχο την… κυβέρνηση. Το πείραμα όμως θα είναι τόσο θρίλερ, όσο και οι ορδές μετανάστευσης που θα ακολουθήσουν…

Η παρομοίωση με την Αγρια Δύση παραπέμπει σε ένα άναρχο, υπό διαμόρφωση σκηνικό, στο οποίο η αξία της ζωής ήταν μικρότερη σε σχέση με τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο. Την ίδια στιγμή είναι η γη των ευκαιριών, στην οποία όλοι έχουν θέση κάτω από τον ήλιο, αρκεί να δουλέψουν σκληρά, ατομικά και συλλογικά.

Απλώς, οι πρωταγωνιστές της εισαγωγής θα είναι αναλώσιμοι, όπως και οι πρώτοι ανίδεοι πιονέροι.

Η έκκληση επεσήμαινε τρία πράγματα: πρώτον, ότι η χώρα βρίσκεται σε δραματική κατάσταση, δεύτερον, ότι απειλείται η ένταξή μας στην Ευρώπη, και τρίτον, ότι υπάρχει ακόμη χρόνος να σωθούμε, αν οι πολιτικοί αποδεχθούν την αλήθεια και πράξουν υπεύθυνα, με ομοψυχία, τα αναγκαία.

Πώς στέκουν σήμερα οι τρεις αυτές επισημάνσεις; Δίνω την καθαρά προσωπική μου άποψη.

Σχετικά με την πρώτη: Τον Ιούνιο η λέξη “πτώχευση” ήταν ακόμα ταμπού και οι περισσότεροι πολιτικοί, αλλά και οικονομικοί αναλυτές μάς διαβεβαίωναν ότι “αποκλείεται να μας αφήσουν οι ξένοι να καταρρεύσουμε”. Τα πράγματα σήμερα άλλαξαν – δυστυχώς προς το χειρότερο. Η δραματική κατάσταση που διαπιστώναμε στο “Τολμήστε” έγινε πολύ δραματικότερη. Οσο για τη δεύτερη επισήμανση, όταν τέλη Μαΐου η Μαρία Δαμανάκη προειδοποίησε με παρρησία για τον κίνδυνο της έξωσής μας από το ευρώ, άλλοι τη χλεύασαν ως φαντασιόπληκτη και άλλοι τη στηλίτευσαν περίπου ως προδότη. Σήμερα, η ύπαρξη του κινδύνου που επισημάναμε κι εμείς στο “Τολμήστε” είναι σε όλους ορατή. Επιδείνωση και εδώ δηλαδή.

Η τρίτη επισήμανση ήταν ο σκοπός της έκκλησης. Καλούσαμε τους πολιτικούς και τους άρχοντες των συνδικάτων να ενεργήσουν με “συντονισμένες ενέργειες, σε πνεύμα ομοψυχίας”, για να αποφευχθεί η τραγωδία, προειδοποιώντας ότι αλλιώς θα είναι υπαίτιοι της καταστροφής. Τι έπραξαν έκτοτε οι πρώτοι; Και τι οι δεύτεροι;

Η κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα ψήφισαν μεν το Μεσοπρόθεσμο που, κουτσό-στραβό, ήταν μια κάποια λύση. Αλλά έκτοτε αυτό το θυμούνται μόνο όποτε ανακοινώνουν, ως τρομερή είδηση, ότι σε (νέο) έκτακτο υπουργικό συμβούλιο αποφασίστηκε (πάλι) να… τηρηθεί το Μεσοπρόθεσμο! Ο πρωθυπουργός, αφού είπε στους υπουργούς ότι “φέτος δεν θα πάει κανείς διακοπές», αναχώρησε για διακοπές…

Το έργο της διακυβέρνησης ανέλαβε ο πρωθυπουργεύων αντιπρόεδρος, ο οποίος, αφού γύρισε από τις δικές του διακοπές, κάνει διάφορα: ξανα-ανακοινώνει σε τακτά διαστήματα το Μεσοπρόθεσμο, κατηγορεί τον Σαμαρά που θέλει να διαπραγματευτεί με την τρόικα, μετά λέει ότι θα διαπραγματευτεί ο ίδιος, μετά το ξελέει, μετά ξανακατηγορεί τον Σαμαρά κ.λπ. Παράλληλα μιλάει συνεχώς, ασταμάτητα, μοιράζοντας τις ευθύνες της κρίσης στις αγορές, στα εθνικά μας γονίδια, στην αντιπολίτευση και σε άπαντες τους προαναπαυσαμένους πατέρας ημών. Δεν λέει όμως τίποτε για τις ευθύνες της κυβέρνησής του, που έχει η ρημάδα την εξουσία. Ξέρει μόνο να μας επιτιμά, με σηκωμένο αντιπαθέστατα το φρύδι, ότι φταίμε όλοι που η χώρα πάει κατά διαόλου – πλην εκείνου φυσικά. Α ναι, μην το ξεχάσω: για να καλύπτει κάθε μέτρο πραγματικής εξυγίανσης του δημόσιου τομέα που δεν παίρνει, ο πρωθυπουργεύων αντιπρόεδρος επινοεί ένα νέο χαράτσι. Φυσικά, η πεισματική του αντίσταση στην πραγματική εξυγίανση, παρά την ακατάσχετη περί του αντιθέτου λογοδιάρροια, ταιριάζει μια χαρά στη μεγάλη μάζα των λαϊκιστών υπουργών και βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, που φρικιούν με την ιδέα ότι θα αγγίξουν έστω και μια τρίχα του Δημοσίου. Μόνο ελάχιστοι υπουργοί προσπαθούν να προβάλουν κάποια αντίσταση στην καταστροφή, μα οι υπόλοιποι τους εμποδίζουν αποτελεσματικότατα. Κι έτσι δεν κουνάει τίποτε.

Στην αντιπολίτευση, τα πράγματα είναι πιο ήσυχα, αφού στα κόμματα υπάρχει τουλάχιστον εσωτερική ειρήνη. Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας είπε στη Θεσσαλονίκη ξεκάθαρα τι θέλει: να κάνουμε εκλογές, ξανά και ξανά, όσες φορές χρειαστεί, μέχρι να του δώσουμε αυτοδυναμία, ώστε να διαπραγματευτεί, λέει, με την τρόικα – την τρόικα που έχει αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης. Ετσι τα ’πε στο Βελλίδειο, οι βουλευτές του βέλαξαν την επιδοκιμασία τους, και εμείς μείναμε με την απορία: τι στην ευχή τη θέλουν την αυτοδυναμία σε μια χώρα που θα έχει πτωχεύσει – αν όχι νωρίτερα, τότε σίγουρα με τις απανωτές εκλογές. Το σταλινικό ΚΚΕ και ο νεοσταλινικός (σωστότερα: “ζιζεκικός”) ΣΥΡΙΖΑ εργάζονται, σε αγαστή συνεργασία με τους πάσης κομματικής προελεύσεως άρχοντες των συνδικάτων-εργατοπατέρες, με σκοπό να επισπεύσουν την απόλυτη καταστροφή, που θα δημιουργήσει τις λενινιστικές “προεπαναστατικές συνθήκες”, που θα τους φέρουν επιτέλους στην εξουσία.

Συμπερασματικά, το “Τολμήστε” δεν μοιάζει να άσκησε σοβαρή επίδραση στους πολιτικούς μας: οι περισσότεροι συνεχίζουν να οδεύουν την οδό της απωλείας, ενώ οι ελάχιστοι που κάτι έκαναν, το έκαναν και πριν τους το πούμε. Παρά το γεγονός αυτό, όμως, δεν μετανιώνω διόλου που το υπέγραψα, αφού η προειδοποίηση έπρεπε να γίνει. Μόνο που σήμερα, εδώ που φτάσαμε, θυμάμαι κάποιους φίλους που αρνήθηκαν να υπογράψουν αν δεν έμπαινε η προσθήκη ότι το υπάρχον πολιτικό προσωπικό είναι ανίκανο να διαχειριστεί την κρίση και η μόνη ελπίδα για τη χώρα είναι να φύγει -αν όχι όλο, πάντως η συντριπτική πλειοψηφία- και να μπουν στην πολιτική νέες δυνάμεις.

Σκέφτομαι πόσο δίκιο είχαν, τελικά: χωρίς αληθινά νέες δυνάμεις στην πολιτική, η χώρα είναι καταδικασμένη.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή, 25.9.2011

Οι πιο συντηρητικοί και μαζί τους τα πάντα έκπληκτα δελτία των ”8” τα βάζουν με την Αστυνομία, που υποτίθεται δεν κάνει καλά τη δουλειά της, όταν στο κέντρο της πρωτεύουσας έχουν πέσει τόνοι χημικών και εκατοντάδες άτομα – μαζί και αστυνομικοί- έχουν μεταφερθεί για πρώτες βοήθειες στα νοσοκομεία.

Οι της Αριστεράς πάλι – όλων των αποχρώσεων – αποδίδουν, κατά τη συνήθη συνωμοσιολογική προσέγγισή τους, την ασκούμενη από διαδηλωτές βία, στις δυνάμεις ασφαλείας, οι οποίες σύμφωνα με την θεωρία τους “εισχωρούν και καθοδηγούν τις ομάδες των ”κουκουλουφόρων” με σκοπό να διαλύσουν το μαζικό κίνημα”.

Ωστόσο, παραγνωρίζουν όλοι ότι από την εποχή του 2002 και εντεύθεν, υπό την επίδραση διαφόρων διεθνών γεγονότων, όπως π. χ. τις συγκρουσιακές διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης ανά την υφήλιο, διαμορφώθηκε και εδώ περιβάλλον τέτοιων συγκρούσεων με την Αστυνομία.

Οι διαθέτοντες μνήμη δεν μπορούν παρά να θυμούνται τον χαρακτήρα των αντιαμερικανικών διαδηλώσεων κατά του δεύτερου πολέμου στο Ιράκ και αργότερα την αναπτυχθείσα από αυτόνομες φοιτητικές ομάδες “κινηματική” λογική, η οποία έφερε τις συγκρούσεις με την Αστυνομία στους δρόμους. Αργότερα με αφορμή τη συνταγματική μεταρρύθμιση και την αλλαγή του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια εκείνη η “κινηματική” λογική της σύγκρουσης επικράτησε στους δρόμους και γενικεύθηκε στα πανεπιστήμια.

Σταδιακά επέδρασε στο “κίνημα” και το λεγόμενο “πέσιμο” επικράτησε πρώτα στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και στη συνέχεια υιοθετήθηκε από τα κόμματα της ριζοσπαστικής και δογματικής Αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε το πέσιμο και το ΚΚΕ υιοθέτησε την λογική της “ανυπακοής” και αργότερα μέσω του ΠΑΜΕ τις δυναμικές συγκρουσιακές κινητοποιήσεις στα λιμάνια και αλλού.

Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ώριμο φρούτο της καλλιεργηθείσας επί χρόνια μεγάλης αντίθεσης. Με τη διαφορά ότι εν τω μεταξύ το αναρχικό κίνημα είχε ανδρωθεί και μπορούσε να ξεπεράσει όλα τα άλλα σε δυναμικές πράξεις και κινητοποιήσεις βίας.

Είναι κοινό μυστικό άλλωστε ότι από εκείνες τις οργισμένες συγκρούσεις του Δεκέμβρη ξεπήδησαν οι νέες δυνάμεις της τρομοκρατίας, η Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς και άλλες οργανώσεις.

Έκτοτε πολλές ήταν οι εκδηλώσεις οργανωμένης και μαζικής βίας.

Κακά τα ψέματα, η βία ενυπάρχει στο “κίνημα”, είναι εντός του “κινήματος”, δεν είναι εκτός, ούτε μπορεί να αποκοπεί όπως πολλοί νομίζουν. Και σίγουρα δεν είναι προϊόν της δράσης των αρχών ασφαλείας, όπως ορισμένοι ανοήτως πιστεύουν.

Αυτά περί προβοκατόρων έχουν ειπωθεί και σε άλλες περιπτώσεις και ιστορικά κατερρίφθησαν.

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Οσο κι αν οι “ειρηνικοί” της πλατείας θέλουν να απαλλαγούν απ’ αυτήν, γνωρίζουν ότι είναι εκεί δίπλα τους στις συνελεύσεις, στις συζητήσεις και στις αναζητήσεις τους. Και εκεί θα μείνει, θα τους συνοδεύει στις εκδηλώσεις τους και θα επενεργεί, άλλοτε συσπειρωτικά κι άλλοτε αποσυσπειρωτικά, όπως συνέβη τις τελευταίες μέρες.

Αυτή είναι η απλή αλήθεια. Τα άλλα, τα συνωμοσιολογικά, είναι για μικρά παιδιά και για τους οπαδούς, που δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους.

Δημοσιεύθηκε στο tovima.gr, 1.7.2011