Αν, όμως, υπακούοντας στις σειρήνες των νέων δημαγωγών και ψευδολόγων, η χώρα καταγγείλει αυτά που έχει υπογράψει, η καταστροφή είναι βέβαιη, όπως επισημαίνει η Alpha Bank στην τελευταία έκθεσή της. Δείτε ολόκληρο το κείμενο το οποίο δημοσιεύουμε, καθώς δίνει απαντήσεις σε πολλά από τα ερωτήματα που απασχολούν όλους μας.

Στις εκλογές της 6^ης Μαΐου 2012, τα δύο πρώην μεγάλα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας απέτυχαν να εξηγήσουν με αξιοπιστία στο εκλογικό σώμα την αναγκαιότητα της συνέχισης της δημοσιονομικής προσαρμογής και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Ειδικότερα, τα κόμματα αυτά και η Τρόικα απέτυχαν να δώσουν στο εκλογικό σώμα ουσιαστική ελπίδα και προοπτική έγκαιρης εξόδου από την κρίση, παρά τα μεγάλα προβλήματα που έχει επισωρεύσει έως σήμερα η προσαρμογή, με την παρατεταμένη ύφεση, την μεγάλη μείωση των εισοδημάτων, το κλείσιμο καταστημάτων και επιχειρήσεων και την αύξηση της ανεργίας σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Το εκλογικό σώμα, το οποίο υπέστη τις επιπτώσεις της πλήρους ανατροπής των οικονομικών συνθηκών τα τελευταία δύο έτη –αφού θα έπρεπε να προσαρμοσθεί στα δεδομένα μιας οικονομίας με μειωμένο εισόδημα λόγω της ύφεσης κατά 20 δισεκατ. ευρώ περίπου και χωρίς τον καθαρό ξένο δανεισμό, που το 2009 έφθασε τα 35 δισεκατ. ευρώ–, βρέθηκε αντιμέτωπο με παραπλανητικές υποσχέσεις από άλλα κόμματα για άμεσες λύσεις μέσω της κατάργησης του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων. Επιδιώχθηκε έτσι να δοθεί στο εκλογικό σώμα η εντύπωση ότι ανοίγει πλέον ο δρόμος για την διακοπή της λιτότητας και για επαναφορά μισθών, συντάξεων και της απασχόλησης, ενδεχομένως δε και του θεσμικού και οργανωτικού πλαισίου σε βασικούς τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας, στα επίπεδα και στην κατάσταση τουλάχιστον του 2009, ή και καλύτερα.

Διαβεβαιώσεις, όμως, ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε τις ανωτέρω πολιτικές και να παραμείνουμε ταυτοχρόνως στην Ζώνη του Ευρώ είναι εντελώς παραπλανητικές. Στην πραγματικότητα, η ακύρωση του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων και, το σπουδαιότερο, η αντιστροφή της πολιτικής της δημοσιονομικής προσαρμογής και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων οδηγεί την χώρα εκτός της Ζώνης του Ευρώ και επίσης εκτός της ΕΕ-27. Είναι απολύτως σωστό ότι δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός με τον οποίο μία χώρα μπορεί να εκδιωχθεί από την Ζώνη του Ευρώ. Ωστόσο, η όποια συζήτηση για δημιουργία κυβέρνησης με στόχο την απαλλαγή από το Μνημόνιο και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις δανειακές συμβάσεις οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αναγκαστική έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ με δική της πρωτοβουλία. Αυτό θα συμβεί διότι η ακύρωση της σημαντικής χρηματοδοτικής βοήθειας που μάς παρέχεται θα οδηγήσει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα εκτός του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών και στην νομισματική (πληθωριστική) χρηματοδότηση των εκ νέου αυξανόμενων δημοσιονομικών μας ελλειμμάτων.

Ειδικότερα, αν η Ελλάδα καταφύγει στις ανωτέρω ενέργειες και ακυρώσει το δεύτερο Μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση που το συνοδεύουν και, το σπουδαιότερο, αν εγκαταλείψει το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και μεταρρυθμίσεων, τότε θα χάσει τις σημαντικές ενισχύσεις που τής παρέχονται –οι οποίες, σημειωτέον, συνιστούν την μεγαλύτερη χρηματοδοτική ενίσχυση που έχει ποτέ δοθεί σε χώρα στα παγκόσμια χρονικά. Στην περίπτωση αυτή, η χώρα θα υποχρεωθεί σε “άτακτη χρεοκοπία” και ο ελληνικός λαός θα επωμισθεί ολόκληρο το κόστος της ουσιαστικής διάλυσης των βασικών θεσμών λειτουργίας της οικονομίας και το κόστος της εξόδου από μία κρίση που θα είναι πολύ πιο παρατεταμένη και θα λάβει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις.

Όπως επισημαίνει και ο οικονομολόγος κ. Γ. Επιτροπάκης, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, εάν το ελληνικό κράτος αθετήσει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει, πέρα από το ότι η χώρα για πάρα πολλά χρόνια θα βρεθεί στον μαύρο πίνακα των χωρών-μπατσακτσήδων, θα συμβούν και τα ακόλουθα:

1) Δεν θα λάβει την δεύτερη δόση της χρηματοδοτικής ενίσχυσης ύψους 29 δισεκατ. ευρώ, που προορίζεται σε μεγάλο βαθμό για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σε αναπλήρωση των ζημιών που υπέστησαν από το PSI plus, που είχε ως συνέπεια την μείωση της αξίας των κρατικών ομολόγων που είχαν στο ενεργητικό τους κατά -75% περίπου. Εάν συμβεί αυτό, πώς θα γίνει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών; Χωρίς τα κεφάλαια για την ανακεφαλαιοποίηση σε καθεστώς ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων οι ελληνικές τράπεζες και η ελληνική οικονομία είναι εκτεθειμένες σε μεγάλους κινδύνους. Σε κάθε περίπτωση, το εκλογικό σώμα θα πρέπει να πληροφορηθεί ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δεν γίνεται με κεφάλαια του ελληνικού κράτους –τα οποία δεν υπάρχουν, αφού το ελληνικό κράτος έχει μόνον υποχρεώσεις– αλλά του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Τα κεφάλαια αυτά δίδονται μόνον υπό την προϋπόθεση της πιστής τήρησης του δεύτερου Μνημονίου Οικονομικής Πολιτικής.

Σε κάθε περίπτωση, τα κεφάλαια αυτά δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κρατικοποίηση των ελληνικών τραπεζών διότι, αν αυτό γίνει, οι δανειστές μας, δικαίως, θα τα θεωρήσουν “δανεικά και αγύριστα”. Επομένως, δικαίως, δεν θα τα διαθέσουν. Σημειώνεται ότι το όλο εγχείρημα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε, με την έξοδό μας από την κρίση, να επιστραφούν τα κεφάλαια αυτά στους δανειστές μας, με τις τράπεζες να παραμένουν ιδιωτικές και όχι κακοδιοικούμενες υπό κρατικό έλεγχο, έτσι ώστε να μην υπάρξει διόγκωση του δημοσίου χρέους –η εξυπηρέτηση του οποίου θα βαρύνει όλους τους φορολογουμένους.

2) Θα διακοπεί οριστικά η χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ, με απώλεια ρευστότητας για την ελληνική οικονομία ύψους άνω των 130 δισεκατ. ευρώ. Στο τέλος Μαρτίου 2012 το υπόλοιπο των ιδιωτικών καταθέσεων στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα ανερχόταν σε 165,3 δισεκατ. ευρώ, ενώ το υπόλοιπο των δανείων προς τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά ανερχόταν στα 245,1 δισεκατ. ευρώ. Απόψεις σύμφωνα με τις οποίες τα 165 δισεκατ. ευρώ των χρημάτων των καταθετών στις τράπεζες θα χρησιμοποιηθούν για την χρηματοδότηση των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών εκφράζουν παντελή άγνοια της πραγματικότητας. Από δε πολιτικής πλευράς, αποτελούν συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης της κοινής γνώμης, η οποία δυστυχώς αγνοεί και μεγάλα κομμάτια της πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, η τακτική αυτή ίσως να είναι ακόμα πιο εγκληματική στην παρούσα φάση από την αντίστοιχη του Γ. Παπανδρέου το 2009.

Επισημαίνεται για πολλαπλή φορά ότι πρόσθετα δάνεια δεν μπορούν να δοθούν εάν δεν επιστρέψουν οι καταθέσεις που έχουν φύγει από το τραπεζικό σύστημα. Η διατήρηση των χορηγήσεων προς τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά στο σημερινό υψηλό επίπεδο σε σχέση με τις σημαντικά μειωμένες καταθέσεις είναι έως σήμερα δυνατή διότι υπάρχει η χρηματοδότηση από την ΕΚΤ, σε μεγάλο βαθμό με εγγυήσεις του Δημοσίου. Εάν η χώρα περιέλθει σε κατάσταση “άτακτης χρεοκοπίας”, τότε οι εγγυήσεις του ελληνικού Δημοσίου θα έχουν μηδενική αξία και η χρηματοδότηση του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα θα μειωθεί αυτόματα κατά το ποσόν που δεν θα καλύπτεται πια με την χρηματοδότηση από την ΕΚΤ. Εάν ανατραπούν τα βασικά μέτρα μειώσεως των πρωτογενών ελλειμμάτων της γενικής κυβέρνησης, που ανέρχονταν στα 5,2 δισεκατ. ευρώ το 2011, το έλλειμμα αυτό θα αυξηθεί και πάλι σημαντικά –πιθανότατα σε επίπεδα άνω των 10 δισεκατ. ευρώ το 2012. Σημειώνεται η ήδη σημαντική πτώση των καθαρών εσόδων του ΤΠ τον Απρίλιο του 2012, η οποία προφανώς θα συνεχιστεί και στους επόμενους μήνες εάν η ακυβερνησία της χώρας συνεχιστεί. Χωρίς δυνατότητα δανεισμού από την τρόικα, από πού θα καλυφθούν αυτές οι δαπάνες;

Σχετικά με το θέμα αυτό η αριστερή πλευρά των αντιμνημονιακών θεωρεί ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί με την υψηλή φορολόγηση των περιουσιών των μεγάλων επιχειρήσεων και των πλουσίων, που αναγκαστικά θα πληρώσουν τον λογαριασμό. Επικαλούνται σχετικά τα παραδείγματα της Γερμανίας μετά τον Πόλεμο. Από την άλλη μεριά, η δεξιά πτέρυγα των αντιμνημονιακών σημειώνει την δυνατότητα μείωσης των εξόδων του ελληνικού Δημοσίου για προμήθειες, αναλώσιμα, αμοιβές επιτροπών, καύσιμα, ηλεκτρικό ρεύμα και τηλεπικοινωνίες κατά 5 δισεκατ. ευρώ σε δύο έτη (επιπλέον της μείωσης που σημειώθηκε την περίοδο 2010-2011), δηλαδή, από τα 7,3 δισεκατ. που ήταν το 2011, στα 2,4 δισεκατ. ευρώ το 2013. Επίσης, σημειώνουν ότι υπάρχει η δυνατότητα αξιοποίησης των υπόλοιπων κοιμώμενων λογαριασμών στις τράπεζες, ύψους τουλάχιστον 15 δισεκατ. ευρώ. Επιπλέον, προβάλλουν την δυνατότητα διαζευκτικών πηγών χρηματοδότησης από την Κίνα, την Ρωσία και άλλες χώρες, πηγές για κάλυψη των ελλειμμάτων που θα παρουσιαστούν βραχυπρόθεμα –αρκεί, βέβαια, να δεχθούν να μάς χρηματοδοτήσουν χωρίς τόκους και ανατοκισμούς.

Όλα αυτά συνιστούν μία πιο σύγχρονη εκδοχή του “λεφτά υπάρχουν”, που αν γίνει πράξη θα έχει τεράστιο κόστος για την ελληνική οικονομία. Διότι, θα έχει ως συνέπεια την “άτακτη χρεοκοπία” και την έξοδο της χώρας από το Ευρώ και ουσιαστικά την πλήρη αποσύνθεση της ελληνικής οικονομίας και της χώρας ως σύνολο. Ήδη, η συνεχιζόμενη ακυβερνησία και οι ανεξέλεγκτες δηλώσεις περί καταργήσεως του Μνημονίου και των μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής και μεταρρυθμίσεων, καθώς και περί κρατικοποιήσεως των τραπεζών, έχουν διαταράξει για μία ακόμη φορά το οικονομικό κλίμα στην χώρα και είναι πολύ πιθανόν ότι θα συμβάλουν στην αδυναμία εκτέλεσης του προϋπολογισμού του 2012 και στην ανάγκη για νέα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής εις βάρος αυτών των ίδιων των πολιτών που αναζητούν σανίδα σωτηρίας σε κόμματα που υπόσχονται εύκολες και ανέξοδες λύσεις.

Αυτή την φορά η δημοσιονομική προσαρμογή δεν εξαρτάται από το κόμμα που βρίσκεται ή θα βρεθεί στην εξουσία. Είναι υποχρεωτική διότι οι εγχώριες δημόσιες δαπάνες προσδιορίζονται αυστηρά από τα δημόσια έσοδα από φόρους και από εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία. Δυνατότητα δανεισμού από το εξωτερικό δεν υπάρχει πια και τα αντιμνημονιακά κόμματα κάνουν ό,τι μπορούν για να θέσουν μονίμως την Ελλάδα εκτός των διεθνών αγορών χρηματοδότησης. Επομένως, μόνον τα εγχώρια κρατικά έσοδα υπάρχουν και αυτά θα αυξηθούν αν ανακάμψει η ελληνική οικονομία και αν υπάρχουν επιχειρήσεις και τράπεζες που θα θελήσουν να συνεχίσουν την δραστηριότητά τους στην Ελλάδα.

Αν όλα αυτά κάποιοι δεν τα καταλαβαίνουν, λυπούμεθα πολύ γι’ αυτούς και τα παιδιά τους. Τί άλλο να πούμε;

Αν το έκανε αυτό ήδη από τον Νοέμβριο του 2009, τότε η συμμετοχή της Ν.Δ. στην κυβέρνηση Παπαδήμου, δύο χρόνια αργότερα, δεν θα εμφανιζόταν ως υποχώρηση στις “απαιτήσεις των ξένων”. Αλλά ως αναπόφευκτη κίνηση εθνικής συσπείρωσης. Με μόνο κοινό παρονομαστή την πραγματικότητα για τα δημόσια οικονομικά και την αλήθεια για τις δυνατότητες της οικονομίας.

Το τελευταίο λάθος του κ. Σαμαρά ήταν η επιμονή του να ρωτήσει έναν παραζαλισμένο και ταλαιπωρημένο λαό για την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει η χώρα. Μια μεγάλη πλειοψηφία πολιτών, ανεξαρτήτως ιδεολογικών διαφορών, αρνήθηκε χθες να συμφωνήσει με τις αποφάσεις που του προτείνονται.

Οι πολίτες δεν καταδίκασαν μόνον τις δυσμενείς γι’ αυτούς πλευρές των μέτρων προσαρμογής. Είναι απογοητευμένοι από την έλλειψη ικανοτήτων των στελεχών των μεγάλων κομμάτων. Ψήφισαν, λοιπόν, εκδικητικά προς ένα μοντέλο διακυβέρνησης που τους ξεγέλασε. Και για την αλήθεια των οικονομικών τους και για το κόστος που θα χρειαζόταν να πληρώσουν για να αποκατασταθεί η ζημιά.

Μια πολύ μεγάλη μερίδα πολιτών πιστεύει ότι οι απειλές πως απειλείται η έξοδός μας από την Ευρωζώνη δεν ήταν αληθινές. Επέλεξε, λοιπόν, έχοντας την ψυχική βεβαιότητα πως ό,τι κι αν αποφασίσει, οι Ευρωπαίοι θα συνεχίσουν να μας υποστηρίζουν.

Αυτό είναι σωστό. Θα ήταν λάθος να “τιμωρηθεί” μια χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης επειδή οι πολιτικοί της ηγέτες της απέκρυπταν την αλήθεια. Ούτε επειδή, όπως αποκαλύφθηκε τους τελευταίους μήνες, η πολιτική διοίκηση είναι ανίκανη να κάνει όσα χρειάζονται για την επανεκκίνηση της οικονομίας και την αναδιοργάνωση των θεσμών λειτουργίας του κράτους.

Ομως, η βούληση του σώματος των Ελλήνων πολιτών δεν πρόκειται να αλλάξει σε τίποτε τα στοιχεία του προϋπολογισμού ή το εξωτερικό μας ισοζύγιο ή την έλλειψη διαθέσιμων πιστώσεων. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνον μια στιβαρή και καλοκουρδισμένη κυβέρνηση. Αλλά γι’ αυτήν θα χρειαστεί να περιμένουμε την επόμενη κάλπη.

Δημοσιεύθηκε στο skai.gr, 7.5.2012

“Η δεινή κατάστασις στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία είναι αποτέλεσμα του λαϊκισμού. Το ότι δεν έχει κατορθώσει να απεμπλακεί από την κατάσταση αυτή ώστε να εισέλθει σε πορεία ανάπτυξης, είναι και αυτό αποτέλεσμα του λαϊκισμού. Η δε αδυναμία να ληφθούν έστω και τώρα τα μέτρα εκείνα που είναι απαραίτητα για να ανακάμψει η οικονομία, είναι και αυτή προϊόν του λαϊκισμού. Ο λαϊκισμός έχει καθηλώσει τα πάντα στον τόπο μας και δεν αφήνει τίποτα να προχωρήσει.

“Σήμερα οι διάφοροι λαϊκιστές αρέσκονται να αποδίδουν ευθύνες στους πολιτικούς και στις κυβερνήσεις του παρελθόντος, που δεν είχαν το θάρρος να αψηφίσουν το πολιτικό κόστος και να λάβουν τα μέτρα που έπρεπε, ώστε να αποφευχθή η υπερχρέωση της χώρας που οδήγησε στην πτώχευση. Όμως την ίδια στιγμή, με την στάση τους παρεμποδίζουν την λήψη των μέτρων που απαιτούνται για να εξέλθη ο τόπος από την παρούσα κρίση. Αυτή είναι η αποθέωση και εν τέλει ο θρίαμβος του λαϊκισμού. Είναι τόσο αδίστακτοι οι λαϊκιστές, ώστε επιρρίπτουν ευθύνες για όσα δεν έγιναν, αλλά παράλληλα παρεμποδίζουν οι ίδιοι την πραγματοποίησή τους τώρα.

“Ίσως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Ασφαλιστικό. Την άνοιξη του 2001, ο τότε υπουργός Εργασίας κ. Τάσος Γιαννίτσης εισηγήθηκε σειρά προτάσεων για την αντιμετώπιση του Ασφαλιστικού. Ήταν γνωστό ότι το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας δεν θα ήταν βιώσιμο στο μέλλον, αν δεν ελαμβάνοντο κάποια ριζικά μέτρα. Αυτά τα μέτρα λοιπόν πρότεινε τότε ο υπουργός. Αλλά οι λαϊκιστές ξεσηκώθηκαν. Τα ΜΜΕ ωρύοντο, οι συνδικαλιστές άρχισαν τις απεργίες, οι δε πολιτικοί συντάχθηκαν με το γενικότερο κλίμα. Τα στελέχη του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ απείλησαν τον τότε Πρωθυπουργό κ. Σημίτη με ανατροπή. Εκείνος πήρε πίσω τις προτάσεις Γιαννίτση, στην συνέχεια αντικατέστησε τον υπουργό και έτσι η επίλυση του Ασφαλιστικού ενεγράφη στις ελληνικές καλένδες.

“Η μετέπειτα Κυβέρνησις Καραμανλή δεν επέδειξε θάρρος να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ριζικά, παρά μόνον με ημίμετρα. Έτσι το πρόβλημα έλαβε εκρηκτικές διαστάσεις. Το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας οδηγήθηκαν με μαθηματική νομοτέλεια προς την πτώχευση. Όπως ακριβώς και το ελληνικό Δημόσιο. Οι δαπάνες του συστήματος ήταν αισθητά υψηλότερες από τα αντίστοιχα έσοδά του. Επομένως μοιραίως θα έφθανε η στιγμή της αλήθειας. Σήμερα όλοι οι πολίτες έχουν αντιληφθή ότι το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό σύστημα έχει χρεωκοπήσει”.

Το ίδιο συμβαίνει και με την χώρα. Και αυτή είναι πτωχευμένη και, αν στέκει ακόμη στα πόδια της, αυτό οφείλεται στην απλόχερη βοήθεια των εταίρων μας –τους οποίους οι ντόπιοι καραγκιόζηδες-λαϊκιστές αποκαλούν “στρατό κατοχής”. Πλην όμως, τα δισεκατομμύρια ευρώ που μάς δίνουν τα παίρνουν. Οι ίδιοι καραγκιόζηδες ασκούν κριτική στο μνημόνιο και την τρόϊκα, κρύβοντας –οι γελοίοι– εκκωφαντικές αλήθειες. Όπως, για παράδειγμα, ότι η χώρα βρισκόταν σε ύφεση 20 μήνες πριν την υπογραφή του μνημονίου και την έλευση της τρόϊκας στην Ελλάδα.

“Η ελληνικού τύπου ανάπτυξη”, έγραφε ο Πάσχος Μανδραβέλης στην Καθημερινή, “είχε πεθάνει πολύ πριν από τον Μάϊο του 2010 που ψηφίστηκε και άρχισε να εφαρμόζεται –όπως, τέλος πάντων, εφαρμόζεται– το Μνημόνιο. Το 2008 είχαμε ύφεση -0,6% και το 2009 -2%. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες για τους οικονομολόγους των τηλεκαφενείων. Όπως θα έλεγε και ο Βλαδίμηρος Λένιν, ένα ψέμα ειπωμένο πολλές φορές γίνεται αλήθεια. Η νέα αλήθεια, λοιπόν, ειπωμένη πολλές φορές από τα κανάλια, είναι ότι το Μνημόνιο έφερε την ύφεση και όχι ότι η ύφεση (μαζί με την κακοδιαχείριση των προηγούμενων χρόνων) έφερε το Μνημόνιο. Φυσικά, για να πούμε και του τηλεστάρ το δίκιο, αν ο κρατικός προϋπολογισμός του 2010 μπορούσε να αντλήσει τα 32,622 δισεκατομμύρια του 2009 σε δανεικά, σίγουρα η ύφεση θα ήταν πιο ρηχή. Το 2010 τα δάνεια της κεντρικής (μόνον) κυβέρνησης ήταν 23,386 δισεκατ. ευρώ. Τα 9 δισεκατ. περίπου των δανεικών που έλειψαν από την οικονομία το 2010 θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν μεταξύ Μυκόνου, Αράχωβας, Ντα Κάπο και άλλων παραγωγικών προορισμών, έτσι ώστε να είμαστε “αναπτυγμένοι”, δηλαδή η ύφεση να πάει 3,4% (δεδομένου ότι με την “κεϋνσιανή” πολιτική των δανεικών η ύφεση μεταξύ 2008 και 2009 βάθυνε μόνον 1,4%).

“Υπάρχει όμως ένα μυστικό για την χρονιά της “ανάπτυξης”, που ήταν το σωτήριο προ Μνημονίου έτος 2009. Τα 21,5 δισεκατ. από τα 32,6 που δανειστήκαμε τότε, πρέπει να τα πληρώσουμε φέτος. Στις 20 Μαρτίου 2012 λήγουν δύο ομόλογα τριετούς διάρκειας που συνήφθησαν τις ονειρεμένες εποχές. Ένα των 7 δισεκατ. που δανειστήκαμε στις 17/2/2099 και μία επανέκδοση στις 5/5/2009 με ανεξόφλητο υπόλοιπο 14,433 δισεκατ. Τότε βέβαια που ήμασταν “αναπτυγμένοι” (έστω με ύφεση 2%), δεν μάς ένοιαζε. Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μέχρι το 2012, όπως λέει ένα κλασσικό νεοελληνικό ρητό. Ζήσαμε, όμως, και τώρα τρέχει ο κ. Παπαδήμος όχι μόνον να “κουρέψει” το χρέος, αλλά και να εξηγήσει γιατί οι υπουργοί μας θα χρειαστούν και άλλα δανεικά για να φέρουν την “ανάπτυξη”. Το χειρότερο δε είναι ότι θα ζήσουν τα παιδιά μας, στα οποία εκτός από τον διάστικτο με μοβ, μπεζ και κανελί αυθαίρετα φυσικό μας πλούτο, θα κληροδοτήσουμε (“κουρεμένο”) χρέος 120% του ΑΕΠ –με την προϋπόθεση ότι θα κάνουμε όσα πρέπει να κάνουμε. Αλλά σήμερα πάλι ξαναλέμε: ποιος ζει ποιος πεθαίνει μέχρι το 2020. Δεν κλαίγονται σήμερα τόσοι και τόσοι στα κανάλια γιατί το 2009 δεν δανειστήκαμε τα διπλά και τριπλά, ώστε να έχουμε φέτος να πληρώνουμε καμμιά 60αριά δισεκατ. επιπλέον σε τοκοχρεολύσια;”.

Είναι σαφές ότι η χώρα τελεί υπό την απεχθή δικτατορία μιας σπείρας πολιτικών, δημοσιογράφων και αδίστακτων επιχειρηματιών, οι οποίοι, μετά την ληστεία των δεκαετιών που πέρασαν, “ονειρεύονται” κάτι καινούργιο. Θέλουν να αρπάξουν ό,τι απομένει στους αφελείς που τους ψήφισαν και συνεχίζουν να ακούν τις μπουρδολογίες τους. Αυτή η σπείρα συνιστά την πανώλη του λαϊκισμού στην Ελλάδα. Είναι η φοβερότερη απειλή για την χώρα. Ας τους απομονώσουμε, λοιπόν. Η πανώλη είναι εξοντωτική ασθένεια. Είναι όλεθρος.

Η φωτό από πίνακα του Hieronymus Bosch.

Ένα τρίτο παράδειγμα υπερβολής είναι η πολιτική και οι πολιτικοί. Η υπερπαραγωγή πολιτικού λόγου, λαϊκισμού και πελατειακών σχέσεων και η μόνιμη τάση των Ελλήνων να επενδύουν τις κοινές υποθέσεις με κομματικούς μανδύες έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση.

Από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας έως σήμερα, Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου είναι ιστορικά υπεύθυνοι για την ακροβασία της χώρας στο κενό. Ποιός εκβιάστηκε, ποιος απειλήθηκε, ποιος φοβερίστηκε ή ακυρώθηκε από το κομματικό σκυλολόι, λίγο με ενδιαφέρει. Η Ελλάδα είναι ηρωϊκό Έθνος. Εχει περάσει δοκιμασίες και δεινά που θα εξόντωναν χώρες και λαούς της Ευρώπης. Άντεξε όμως. Τα υπόλοιπα είναι… πως το είπε ο Τράγκας (αλλά προς λάθος άνθρωπο); Για τις “Λουλούδες”.

Αν ο πολυσυζητημένος πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας Σαρτζετάκης είχε διατυπώσει κάτι σωστό επί των ημερών του ήταν ότι η Ελλάδα είναι “Εθνος ανάδελφον”. Άρα χρειάζεται τους ανάλογους ηγέτες, κατά τη γνωστή ελληνική λαϊκή ρήση περί των μεταξωτών και των επιδέξιων. Αλλιώς, φίλες και φίλοι να μην γίνετε πολιτικοί. Πρέπει να πάψει ο χώρος της λαϊκής εκπροσώπευσης να αποτελεί άσυλο ανεπάγγελτων και αποτυχημένων, ενίοτε γραφικών τύπων, που τυγχάνει να γοητεύουν τους γέρους του τόπου τους και να προωθούνται από τις τοπικές της περιοχής. Εντάξει, φωτεινές εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά δυστυχώς δεν παίζουν ρόλο. Ελάχιστοι άνθρωποι με ταλέντα στις επιστήμες, τη διοίκηση και την ηγεσία ανέχονται τον κομματικό ζυγό και την υποταγή σε αμόρφωτους πολιτικάντηδες, προκειμένου να φτάσουν στη Βουλή. Δεν είναι τυχαίο ό,τι η διαδικασία που προηγήθηκε μέχρι να αναλάβει ο Λουκάς Παπαδήμος την πρωθυπουργία έκανε τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα να φαντάζουν παιχνίδι. Κανείς δεν θέλει επιστήμονες και οπαδούς της κοινής λογικής σε θέσεις ισχύος.

Αν έχουμε μια ελπίδα να ξεπεράσουμε τα προβλήματα και να προχωρήσουμε μπροστά, αυτή εξαρτάται από την επιθυμία μας να αποκτήσουμε περισσότερους μικρούς και μεγαλύτερους Παπαδήμους, οι οποίοι να έχουν τα κότσια να κοιτούν τους πολιτικούς χαμογελώντας – όχι με το δέος των παρατρεχάμενων καθηγητών που παρακαλούν για θέσεις εξουσίας στο δημόσιο, ή τη σιχασιά που σου προκαλεί η Ψυτάλλεια… Αλλιώς το μέλλον μας θα είναι μία από τα ίδια…

Έτσι, παρά την διεθνή κρίση και τις επιπτώσεις της στην ελληνική οικονομία, ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου ασκούσε, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μία δημαγωγική και λαϊκιστική πολιτική ερήμην της οικονομικής συγκυρίας. Η τακτική αυτή συνεχίστηκε και σε όλη την διάρκεια του 2009 –χρονιά που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παρέπαιε, αφ’ ενός, υπό το βάρος των δραματικών γεγονότων του Δεκεμβρίου 2008 και, αφ’ ετέρου, υπό τη πίεση μιας οικονομικής κρίσης που είχε ήδη κορυφωθεί και απειλούσε την Ελλάδα. Απειλή την οποία, δυστυχώς, ο τότε πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής συνειδητοποίησε είτε με καθυστέρηση είτε με σχετική ελαφρότητα στην αρχή.

Από την πλευρά του, ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου είχε πλήρη γνώση της κατάστασης, τόσο από τον Ισπανό σοσιαλιστή Επίτροπο κ. Χοακίμ Αλμούνια, αρμόδιο για την Οικονομία, όσο και από δύο συμβούλους του που είχαν σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ειδικότερα δε, η ενημέρωση του κ. Γ. Α.Παπανδρέου είχε γίνει από τον Φεβρουάριο του 2009, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ επληροφορείτο ότι η Ελλάδα θα αντιμετώπιζε πρόβλημα δανεισμού  –ενδεχόμενο, ωστόσο, το οποίο είχε αφήσει τον κ. Γ. Α. Παπανδρέου παγερά αδιάφορο. Ύπατος στόχος του ιδίου και των μελών της οικογένειάς του ήταν η άνοδος στην εξουσία ώστε, μέσω αυτής, όπως πίστευε, να ισχυροποιηθεί και η κομματική του ισχύς.

Έτσι, όταν ο τότε πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής, μπροστά στο ενδεχόμενο να βρεθεί η χώρα με την πλάτη στον τοίχο –όπως είχε συμβεί το 1985 και τον Δεκέμβριο του 1990 επί κυβερνήσεως Ζολώτα–, προκήρυσσε εκλογές με σύνθημά του την λιτότητα, η ευκαιρία ήταν μοναδική για τον κ. Γ. Α. Παπανδρέου να ζητήσει την ψήφο του ελληνικού λαού με την διαβεβαίωση ότι “λεφτά υπάρχουν”. Ακόμα καλύτερα για τον αρχηγό της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν ο αντίπαλός του μιλούσε για μείωση του δημοσίου και κάποιον εξορθολογισμό των δαπανών του, το ΠΑΣΟΚ διαβεβαίωνε τους ψηφοφόρους για το ακριβώς αντίθετο. Οι δε σύμβουλοι του κ. Γ. Α. Παπανδρέου, οι οποίοι ήσαν αγγλοσαξωνικής κουλτούρας και ελάχιστα φιλικοί προς την Ευρώπη, τον διαβεβαίωναν ότι με κάποιες εκβιαστικές πιέσεις θα μπορούσε “να βρει λεφτά” από τους “κουτόφραγκους”, εκμεταλλευόμενος τις εγγενείς αδυναμίες της ευρωζώνης.

Έτσι, παραλαμβάνοντας μία οικονομία υπό δυνητική πτώχευση, ο νέος πρωθυπουργός άρχισε να φορτώνει τα πάντα στην Νέα Δημοκρατία –εν μέρει όχι αδίκως– και να κάνει λόγο για “κολτ στο τραπέζι” και άλλα φαιδρά παρόμοια. Είχε επίσης αποσπάσει την διαβεβαίωση από τον τότε γενικό διευθυντή του ΔΝΤ, κ. Ντομινίκ Στρως-Καν, ότι θα δεχόταν βοήθεια αρκεί να άνοιγε στο Ταμείο την πόρτα της Ευρώπης. Αυτή ήταν η επιδίωξη του κ. Ντ. Στρως-Καν, ο οποίος ήδη έβλεπε τον εαυτό του στον θώκο του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας –πλην όμως οι σεξουαλικές του ορέξεις είχαν αντίθετη γνώμη.

Όλα αυτά έγιναν γρήγορα αντιληπτά από τις αγορές, οι άνθρωποι των οποίων περίμεναν μία μικρή ευκαιρία για να ξεσπάσουν κατά της ευρωζώνης –η οποία μπορεί να ήταν νομισματικά ισχυρή, αλλά έπασχε σε δημοσιονομική συνοχή και διακυβέρνηση. Έτσι, από τον Μάϊο του 2010 αρχίζει το ελληνικό δράμα, με την υπογραφή του Μνημονίου.

Σύμφωνα με το τελευταίο, που συμφωνήθηκε με την τρόϊκα (ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ), η Ελλάδα μέσα σε δύο χρόνια έπρεπε να εφαρμόσει αλλαγές που παραμελήθηκαν για δεκαετίες, ώστε όχι μόνο να μειώσει ταχύτατα τα δημοσιονομικά της ελλείμματα αλλά και να επαναφέρει την χώρα σε μία αξιοπρεπή ανταγωνιστική θέση. Με την προϋπόθεση τήρησης της συμφωνίας, στο Μνημόνιο προβλεπόταν ανάκαμψη από το 2012, χαμηλός πληθωρισμός και μείωση της εξωτερικής ανισορροπίας. Κυρίως, όμως, προβλεπόταν η δραματική συρρίκνωση του κράτους έως το 2020 σε περίπου το ήμισυ από το μέγεθος που έχει σήμερα, προοιωνιζόμενο έτσι δραματικές αλλαγές για την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Από τις προβλέψεις αυτές, πέρα από οριζόντια μέτρα περικοπών μισθών, συντάξεων κλπ., τίποτε το ουσιαστικό δεν έγινε. Αντίθετα, η κυβέρνηση, μην έχοντας προβλέψει τις δυσάρεστες εξελίξεις, επεδόθη σε ένα παιχνίδι με τον χρόνο το οποίο ήταν εκ των πραγμάτων καταδικασμένο.

Δύο γεγονότα συγκλίνουν προς το άνοιγμα νέου κεφαλαίου στη δημόσια συζήτηση. Και τα δύο γεγονότα έχουν ως πρωταγωνιστή τον Λουκά Παπαδήμο, ο οποίος παρουσιάζεται ως πρόσωπο κοινής αποδοχής.

Οι κεντροδεξιοί και δεξιοί ιστότοποι έχουν πάρει φωτιά. Η γραμμή είναι συντεταγμένη και σε ορισμένες περιπτώσεις απηχεί δουλεμένα κείμενα.

Η δημοσκόπηση που διενήργησε η Κάπα Research για “Το Βήμα”, παρουσιάζει τον Λουκά Παπαδήμο ως τον πλέον κατάλληλο για να ηγηθεί μιας κυβέρνησης “εθνικής σωτηρίας”. Ο Λουκάς Παπαδήμος, πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας συγκεντρώνει 9,2% και βρίσκεται μπροστά από τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά (9%). Ο Γιώργος Παπανδρέου συγκεντρώνει 7,8%, ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης 6,7%, ο πρώην υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ Αλέκος Παπαδόπουλος 6,2%, οι πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Σημίτης και Κώστας Καραμανλής 5,1% και 4,8% αντίστοιχα, ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος 4,7%, ο Υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος 4,4%, και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης 3,7%.

Την ίδια στιγμή, τα Μέσα Ενημέρωσης ασχολούνται με την συμμετοχή του Λουκά Παπαδήμου στην ημερίδα με τίτλο “Η Ελλάδα, η Ανατολική Μεσόγειος και η Ευρώπη σ’ έναν κόσμο κρίσης και μεταβαλλόμενης γεωπολιτικής”, που διοργάνωσε, χθες, η έδρα Ελληνικών Σπουδών “Κ. Καραμανλής” στο Πανεπιστήμιο Τάφτς.

Επίσης, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, μετά την πρόσφατη απόφαση της Συνόδου Κορυφής των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για “κούρεμα” 50% του ελληνικού χρέους, συζητείται το ενδεχόμενο να τεθεί ο Λουκάς Παπαδήμος επικεφαλής της ομάδας των τεχνοκρατών της ΕΕ, που έχουν έρθει στην Ελλάδα, για να συνδράμουν το έργο της Κυβέρνησης, της οποίας προϊσταται μέχρι σήμερα ο Γερμανός τεχνοκράτης Χορστ Ράιχενμπαχ.

Δεν γνωρίζω αν ο Λουκάς Παπαδήμος είναι το πλέον κατάλληλο πρόσωπο για την χάραξη της νέας πορείας της χώρας. Αλλά, μετά τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 2011, η ανάγκη αναγέννησης της Ελλάδος, της οικονομίας, της κοινωνίας και της ίδιας της πολιτικής, προσπερνούν τα μικροπολιτικά συμφέροντα, τις ανάγκες του καθενός να κυβερνήσει, ή ακόμη και όσα άτοπα εθνικοπατριωτικά ιδεολογήματα (δεξιά, σοσιαλιστικά και αριστερά) μάς κράτησαν πίσω όλα αυτά τα χρόνια…

Η σημερινή κατάσταση που ζούμε δεν πρέπει να παραξενεύει κανέναν. Είναι φυσικό αποτέλεσμα μετά το τσουνάμι της αδράνειας που κυριάρχησε στις 6 σεζόν της προηγούμενης διακυβέρνησης. Πάνω από 1.800 ημέρες, οι γαλάζιοι υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, σύμβουλοι και παρατρεχάμενοι πήγαιναν μπρος-πίσω στους χώρους εργασίας τους χωρίς να τολμήσουν τις διαρθρωτικές αλλαγές «που είχε ανάγκη ο τόπος».

Ο γιαλός στράβωσε πολύ νωρίς, από το 2005. Ήταν τότε που “η γνώση της μάζας” κτύπησε το πρώτο καμπανάκι για την τότε “νέα διακυβέρνηση”. Όταν ο ενθουσιασμός και το μεγάλο ελληνικό καλοκαίρι 2004 μετατράπησε σε αμφιβολία μόλις ένα χρόνο αργότερα, την επόμενη άνοιξη, όταν η πλειονότητα των Ελλήνων έλεγε στους δημοσκόπους ότι “τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά”.

Τότε η πολιτική δυναμική της πράσινης αντιπολίτευσης ήταν μικρή, έως ανύπαρκτη. Δεν αποτελούσε κίνδυνο. Τα αντίθετα επιχειρήματα αστήρικτα. Αλλά οι πολίτες γνώριζαν ότι η ουσία είχε ξεστρατήσει. Οι κυβερνώντες πολιτικοί και ο λόγος τους συνέχιζαν μία μοναχική πορεία, μεγαλώνοντας το κενό κάτω από τα πόδια τους. Ήδη, οι μεγάλες αλλαγές, η “επανίδρυση του κράτους”, η “διαφάνεια παντού”, η “μονιμοποίηση των συμβασιούχων” αποδεικνύονταν λόγια μπαλκονιού, ενός αρχηγού που ήξερε να τα χρησιμοποιεί με άνεση.

Τα χρόνια πέρασαν και τα επιχειρήματα της προσμονής ευτελίστηκαν. Οι προσδοκίες κάηκαν. Βέβαια, όταν ο Γιώργος άρχισε να περπατάει στα καμμένα της Ηλείας, οι πολίτες τον μέτρησαν, σε σχέση με τον airborne Καραμανλή, και έδωσαν την τελευταία ευκαιρία στον administrator που ήδη είχαν, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα άλλαζαν. Ελπίζοντας ότι το μάθημα δόθηκε.

Πράγματι, το μάθημα είχε δοθεί. Αλλά είχε γεννήσει διαφορετικά συμπεράσματα, από αυτά που θα φανταζόταν η κοινή λογική. Αυτό αποδείχθηκε με την παράδοση της εξουσίας στον Γιώργο, ο οποίος παρέλαβε το χάρτινο σύστημα διακυβέρνησης, το ταρακούνησε άτσαλα και αυτό γκρεμίστηκε… Άνθησε όμως ο πολιτικός λόγος, ο οποίος για άλλη μία φορά περιέγραψε με ηρωϊκό τρόπο την… φυγή προς τα εμπρός. Η ουσία υποχώρησε, άγνωστο γιατί… Συνωμοσία, ανικανότητα, προχειρότητα, το παλιό πράσινο κρατικό μπετόν αρμέ; Γύρευε τις αιτίες που κρύβονται πίσω από το τρακ που χαρακτηρίζει την πράσινη διακυβέρνηση τα τελευταία δύο χρόνια.

Σήμερα, στο μέσο της τετραετίας, ο ΓΑΠ κοντεύει να χάσει από το ίδιο το κομματικό του σύστημα, το οποίο δείχνει να αποκτά αυξημένες αρμοδιότητες, ιδιαίτερα μετά την υποχώρηση στις δημοσκοπήσεις.

Οι επόμενοι δύο μήνες θα είναι πραγματικά κολασμένοι, όπως είπε και ο Μπένι. Όχι, όμως, μόνο εθνικολογιστικά. Θα είναι κολασμένοι για την πολιτική και τους εκπροσώπους της. Ο έκτακτος φόρος στα ακίνητα και η λαϊκή αντίδραση είναι η τελευταία ευκαιρία για τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης να συγκεντρώσουν γύρω τους «αγανακτισμένους» πολίτες με διάθεση ψήφου. Αν πέσει η κυβέρνηση, οι εκλογές θα οδηγήσουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας, ανταγωνισμούς και μικροκομματικά παζάρια. Ο κίνδυνος οι Έλληνες πολιτικοί να αποκτήσουν και πάλι πρωτεύουσα σημασία είναι υπαρκτός (προσωπικώς προτιμώ τον Τόμσεν για τα δημόσια λογιστικά). Οι αγορές θα αφηνιάσουν και οι Ευρωπαίοι θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά, παραιτούμενοι από την προσπάθεια να σώσουν την Ελλάδα.

Και οι πολίτες… οι πολίτες θα αναγκαστούν να μαζέψουν τα κομμάτια της χώρας. Αρκεί να τους φτάνει για να ξαναρχίσουν, μία ελιά, ένα κλίμα και ένα ναυάγιο…

Τον Μάρτιο του 2004 ο Κώστας Καραμανλής παρέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας υποσχόμενος διαφάνεια, κάθαρση και δημοσιονομική εξυγίανση.

Είχε προηγηθεί μακρά προπαγανδιστική προσπάθεια ακύρωσης του Κώστα Σημίτη, τον οποίο πρώτα κατηγορούσαν ως “λογιστάκο” και στη συνέχεια ως “αρχιερέα” της διαπλοκής.

Ούτε το ένα ήταν, ούτε το άλλο.

Ωστόσο με τη βοήθεια της λεγόμενης “Καραμανλικής Αριστεράς” και του “πατριωτικού ΠαΣοΚ”, εκείνες οι κατηγορίες διαδόθηκαν και απορροφήθηκαν από το πλήθος.

Σταδιακά η Νέα Δημοκρατία οικοδόμησε το επιχείρημα της “δημιουργικής λογιστικής” και μαζί της απαλλαγής από την “διαπλεκόμενη” εξουσία του κ. Σημίτη.

Το φθινόπωρο του 2003 είχε φτιαχθεί κλίμα εξόδου του Κώστα Σημίτη και αντικατάστασής του από τον Γιώργο Παπανδρέου. Πράγμα που τελικά έγινε και τον Μάρτιο του 2004 πήγαμε στις νικηφόρες για τον Κώστα Καραμανλή εκλογές.

Ο Κώστας Σημίτης παρέδωσε στη Νέα Δημοκρατία την Ελλάδα να τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 5%, τα ελλείμματα ελεγχόμενα, παρ’ ότι αμφισβητούμενα, το μεγαλύτερο παγκόσμιο αθλητικό γεγονός προετοιμασμένο και τη χώρα στην πιο καλή στιγμή της διεθνώς.

Παραλαμβάνοντας την εξουσία ο κ. Καραμανλής συνέχισε την πολιτική φθοράς του προκατόχου του θεωρώντας ότι έτσι θα ηγεμονεύσει, μην αντιλαμβανόμενος ότι παίζοντας με τους θεσμούς έπαιζε με τη διεθνή θέση και φήμη της χώρας. Επέμεινε από την αρχή στη δημοσιονομική απογραφή και έφθασε στο σημείο να αμφισβητήσει ο ίδιος τους όρους ένταξης της χώρας στην ευρωζώνη. Έφθασε στο σημείο να μεταβάλει τον τρόπο υπολογισμού των αμυντικών δαπανών προκειμένου να επιτύχει την αμφισβήτηση της διακυβέρνησης Σημίτη, παρ’ ότι είχε προειδοποιηθεί για τις συνέπειες των πράξεών του.

Εξέθεσε έτσι τον Σημίτη, αλλά περισσότερο τη χώρα. Και το χειρότερο όμως ήταν ότι αφού υποτίθεται αποκάλυψε τα κρυμμένα ελλείμματα και χρέη, δεν εφάρμοσε ένα αντίστοιχο πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης, παρά μόνο εκήρυξε την ήπια προσαρμογή, η οποία εκ των υστέρων αποδείχθηκε ξεχείλωμα παρά οτιδήποτε άλλο.

Αν ο κ. Καραμανλής το 2005 συμμάζευε κάπως τα πράγματα δεν θα χάνονταν η μπάλα στη συνέχεια, όταν οι ρυθμοί ανάπτυξης κάμπτονταν και η χρηματοπιστωτική κρίση ερχόταν να θέσει υπό αίρεση και αμφισβήτηση την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας.

Αλλά και το 2007, όταν μας πήγε στις εκλογές προκειμένου να ανανεώσει τη λαική εντολή για να έχει τα χέρια λυμένα στην κατάρτιση του προϋπολογισμού του 2008, πάλι ολιγώρησε και άφησε τα πράγματα να κυλήσουν ως είχαν. Οι επιστολές του τότε υφυπουργού Οικονομικών κ. Π. Δούκα που δημοσίευσε το “Βήμα της Κυριακής” απλώς επιβεβαιώνουν τα παραπάνω, φανερώνοντας πως ο κ.Καραμανλής έδρασε ως πολιτευτάκιας της κακιάς ώρας, ως άλλος ανεύθυνος άρχων, που ενώ ήξερε την κατάσταση την άφησε να εξελιχθεί, εφαρμόζοντας το ελληνικό “δεν βαριέσαι έχει κι αύριο μέρα”.

Έλα όμως που οι μέρες είχαν σωθεί πολύ νωρίτερα,από το φθινόπωρο του 2009, όταν ο κ. Καραμανλής αποφάσισε να μας αφήσει σύξυλους και να παραδώσει στον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος χρειάσθηκε σχεδόν έξι μήνες για να κατανοήσει το μέγεθος και το βάρος του προβλήματος.

Κάπως έτσι φθάσαμε ως εδώ, να παλεύουμε με νύχια και με δόντια και το κάρο να μην λέει να ξεκολλήσει από τη λάσπη. Απ’ αυτή την άποψη οι επιστολές Δούκα αν μη τι άλλο αποκαθιστούν την αλήθεια και φανερώνουν τις πολλές αδυναμίες του πολιτικού συστήματος. Το κακό είναι ότι ακόμη και τώρα δεν λέει να καταλάβει τι πρέπει να κάνει.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έστω καθυστερημένα πήρε μπρος και πλέον μπορεί να πει κανείς ότι στέκεται στο ύψος των περιστάσεων.

Ο διάδοχος, ωστόσο, του Κώστα Καραμανλή μοιάζει να συμπεριφέρεται σαν να ‘ρχεται απ’ άλλο κόσμο. Λες και δεν έζησε την νεοδημοκρατική κραιπάλη, λες και δεν γνώρισε από τα μέσα το πρόβλημα που περιγράφει στις επιστολές του ο Πέτρος Δούκας.

Δυστυχώς η Νέα Δημοκρατία δεν λέει να μάθει από τα λάθη της. Επιμένει στα ίδια και στα ίδια και γηράσκει μη διδασκόμενη…

Δημοσιεύθηκε στο TOVIMA.gr, 2.8.2011