Οι κ.κ. Βενιζέλος και Κουβέλης νιώθουν έντονη την πίεση του κ. Τσίπρα και κακά τα ψέματα μετρούν δυό και τρεις φορές τις πράξεις και τις επιλογές τους. Πολύ περισσότερο όταν χρειάζεται να συνηγορήσουν στη λήψη περιοριστικών μέτρων που πλήττουν το εισόδημα μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού.

Γι’ αυτό και δυσκολεύονται να αποδεχθούν μονομιάς το πακέτο των 11,5 δισ. ευρώ και δίδουν μεγάλη σημασία στις διαδικασίες της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και την τρόικα, ώστε να επιτύχουν την επιμήκυνση και την διεύρυνση του χρόνου της δημοσιονομικής προσαρμογής μέχρι το 2016.

Αλλά και ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς δεν μπορεί να λειτουργεί ως απόλυτος κυματοθραύστης, ούτε είναι διατεθειμένος να σηκώνει μόνος όλο το πολιτικό κόστος της συμμαχικής κυβέρνησης. Ίσως λιγότερο από τους άλλους.ωστόσο κι εκείνος πιέζεται πολιτικά, τόσο από τα δεξιά του, όσο κι από τα αριστερά του.

Με άλλα λόγια ούτε ο κ. Σαμαράς μπορεί να κινηθεί κατά τρόπο απόλυτα δυναμικό, χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος. Γενικώς οι ιδιαίτερες πολιτικές συνθήκες δεν επιτρέπουν άνεση χειρισμών στα κόμματα που συγκροτούν την κυβέρνηση. Οι αναστολές περισσεύουν και οι υπολογισμοί επίσης.

Δεδομένων όμως των συνθηκών κρίσης στην Ευρώπη και της προσοχής των εταίρων μας στην Ισπανία και την Ιταλία, δεν είναι βέβαιον ότι θα καταφέρει εντέλει η ελληνική κυβέρνηση να αμβλύνει την πίεση των εταίρων. Δεν είναι απίθανο μάλιστα να προκαλέσει τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Αντί δηλαδή της διεκδικούμενης κατανόησης των εταίρων να εισπράξει περαιτέρω αμφισβήτηση και καχυποψία, ενισχύοντας εκείνους που προτιμούν την ρήξη με την Ελλάδα και αποτιμούν ως φθηνότερη επιλογή την έξοδό μας από την ευρωζώνη. Αν όντως επικρατήσει το κακό σενάριο, τότε τα πράγματα θα εξελιχθούν, με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Αν πάλι επικρατήσει ένα καθεστώς μειωμένης υποστήριξης το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, απλώς δεν θα εξελιχθεί αυτόματα, αλλά θα είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας διαρκούς φθοράς.

Μόνο αν αλλάξει κατά τρόπο εντυπωσιακό η ευρωπαϊκή πολιτική και διαμορφωθεί νέο περιβάλλον στην Γηραιά Ήπειρο, θα μπορέσουμε κι εμείς εδώ να βρούμε πεδίο προστασίας.

Σε κάθε άλλη περίπτωση το πολιτικό πρόβλημα της χώρας θα μεγεθύνεται, η συνοχή της κυβέρνησης συνεργασίας θα δοκιμάζεται ολοένα και περισσότερο, μέχρι να διαμορφωθούν συνθήκες ρήξης στο εσωτερικό της και να εκραγεί.

Στην περίπτωση αυτή η χώρα δεν θα ξαναβρεί πεδίο ανοχής και υποστήριξης από τους εταίρους. Το πιθανότερο είναι να εγκαταλειφθεί στην τύχη της για να πάρει τον δρόμο της επιστροφής προς τη δραχμή….

Δημοσιεύθηκε στο tovima.gr, 31.7.2012

Δεν είναι η τυπική περίπτωση του άκαμπτου τεχνοκράτη ή του ανάλγητου τραπεζίτη, όπως ορισμένοι νομίζουν και με ευκολία προπαγανδίζουν.

Ο νέος πρωθυπουργός είναι βαθύτατα ευγενής, η παράδοσή του δημοκρατική και η κουλτούρα του συναινετική.

Ταυτόχρονα είναι γνώστης των οικονομικών λειτουργιών, υπήρξε και παραμένει βαθύς μελετητής του οικονομικού περιβάλλοντος, έχει απόλυτη αντίληψη των αλληλεπιδράσεων στη διεθνή οικονομία, αλλά και των δυνάμεων που την επηρεάζουν. Ακόµη, γνωρίζει από πρώτο χέρι τις ατέλειες του ελληνικού οικονοµικού και πολιτικού συστήµατος, έχει αξιολογήσει το πλήθος των παραγόντων που επιδρούν στο σώµα της ελληνικής οικονοµίας, όπως και τα κατά καιρούς εφαρµοσθέντα σχήµατα άσκησης οικονοµικής πολιτικής.

Και επιπλέον, κατά τη µακρά θητεία του στη διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος και σε εκείνη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έχει άπειρες φορές ασκηθεί σε συνθήκες σκληρής πολιτικής και οικονοµικής διαπραγµάτευσης.

Από πολλούς, εδώ και στην Ευρώπη, θεωρείται µετρ της διαπραγµάτευσης. Είναι εχέµυθος, πειστικός, υποµονετικός και αρκούντως αποφασιστικός. Οι παλαιότεροι θυµούνται µε πόση επιµονή χειρίστηκε, από το καλοκαίρι του 1997 ως τον Μάρτιο του 1998, χωρίς κανείς να µάθει το παραµικρό, την ένταξη της δραχµής στον Μηχανισµό Συναλλαγµατικών Ισοτιµιών. Αλλά και στην παρούσα φάση της κρίσης, πάµπολλες φορές έπαιξε διαµεσολαβητικό ρόλο και ατύπως ανέλαβε αποστολές και αφανώς κινήθηκε προκειµένου να στηρίξει τις ελληνικές θέσεις.

Τις προηγούµενες πολλές ηµέρες αναµονής επίσης επέδειξε απόλυτη ψυχραιµία και ιώβειο υποµονή. Δεν κάµφθηκε από τα πολλά µπρος – πίσω και τα άπειρα εµπόδια, τόσο κατά τη διαδικασία απόδοσης της εντολής σχηµατισµού κυβέρνησης όσο και κατά τη διάρκεια εκτέλεσής της. Ειδικά κατά τον σχηµατισµό κυβέρνησης εκλήθη να ταιριάξει τα αταίριαστα και να κινηθεί µεταξύ αντικρουόµενων απαιτήσεων.

Υποθέτουµε ότι θα χρειασθεί τη διαπραγµατευτική ικανότητα ακόµη περισσότερο στο άµεσο µέλλον. Ειδικά όταν θα περάσουν οι αγάπες και τα λουλούδια των πρώτων ηµερών και φανερωθούν οι κοµµατικοί ανταγωνισµοί, οι οποίοι σύµφωνα µε τα ελληνικά ήθη αναµένονται σφοδροί και παράλογοι. Μόνη ίσως παρηγοριά είναι ότι ο κ. Παπαδήµος έχει, για την ώρα τουλάχιστον, την αποδοχή των ελλήνων πολιτών, διατηρεί δηµοτικότητα Αρχιεπισκόπου και ότι όσοι επιχειρήσουν να κλονίσουν την ελπίδα που διαµόρφωσε θα πρέπει να σκεφθούν διπλά τι θα πουν και πώς θα το πουν.

Δημοσιεύθηκε TOVIMA.gr, 13.11.2011