Είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς ότι το κόμμα των Χριστιανοκοινωνιστών (CSU), κύριος σύμμαχος της κ. Μέρκελ, έχασε την απόλυτη πλειοψηφία στη βαυαρική Βουλή το 2008, για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο. Δεν είναι καθόλου λίγο και μπορεί να αποβεί καθοριστικό στις ομοσπονδιακές εκλογές, που θα γίνουν το φθινόπωρο του 2013. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι σε λίγους μήνες, θέματα όπως η επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού προγράμματος, εφ’ όσον απαιτούν αποφάσεις των Γερμανών πολιτικών, θα ανακατεύονται τόσο πολύ με τα εσωτερικά πολιτικά πράγματα της Γερμανίας, που πολύ καλά θα κάνουμε να το αποφύγουμε.

Δυσκολίες θα υπάρχουν και στη Γαλλία. Ο νέος πρόεδρος συνεχίζει συστηματικά την προετοιμασία για να πείσει τις αγορές κεφαλαίου ότι η χώρα του δεν θα κινδυνεύσει να μη μπορεί να πληρώσει τα δάνειά της και ότι θα ισορροπήσει μεταξύ λιτότητας και ευημερίας. Δεν θα έχει, όμως, καμία διάθεση να ακούσει με συμπόνια ότι η χώρα μας χρειάζεται νέα βοήθεια για να τα καταφέρει με τις «τρομερές δυσκολίες» μας.

Ισπανία και Ιταλία, που συγκαταλέγονται μεταξύ των κρατών που συνεισφέρουν πολύ στα δανειακά κεφάλαια για τη διάσωση της Ελλάδας, βουλιάζουν σταδιακά στη λιτότητα και την αγωνία με τα χρέη τους και το τραπεζικό τους σύστημα. Είναι φανερό ότι δεν θέλουν να ακούσουν ούτε κουβέντα για νέα σοβαρά προβλήματα στην Ελλάδα, ειδικά αν πρόκειται για προβλήματα που λύνονται με μεγαλύτερα δάνεια.

Οι τέσσερις αυτές χώρες βάζουν το 60% των κεφαλαίων που συγκρατούν την Ελλάδα στο ευρώ και επιτρέπουν στον κρατικό μας προϋπολογισμό τη σταδιακή προσαρμογή του. Τους πληρώνουμε ένα επιτόκιο κοντά στο 3%. Οι εκτιμήσεις του Διεθνούς Ταμείου για τη διεθνή οικονομία δείχνουν και νέα συγκράτηση της δραστηριότητας. Επιβεβαιώνουν ότι το 2013 θα είναι δυσκολότερο, για όλους. Κυρίως για τους φορολογουμένους και τους ανέργους αυτών των κρατών. Ας το έχουμε κατά νουν για τον αέρα με τον οποίο θα διατυπώσουμε τις «εθνικές απαιτήσεις» από τους δανειστές μας. Είναι πολύ πιθανόν να είναι, οι δικοί τους λαοί, πιο θυμωμένοι ακόμη και από εμάς.

Δημοσιεύθηκε skai.gr, 19.7.2012

Η εμπιστοσύνη των πάντων έχει κλονισθεί απέναντί μας και οι περισσότεροι είναι έτοιμοι να μας ρίξουν στην πυρά. Οι διάλογοι που αποκαλύφθηκαν από το Βήμα της Κυριακής είναι ενδεικτικοί του κλίματος και της ατμόσφαιρας που αντιμετώπισαν οι κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος στις συνομιλίες που είχαν με τους ομολόγους τους.

Η απώλεια εμπιστοσύνης πλέον δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση, αλλά συνολικά τη χώρα.

Εταίροι και δανειστές δεν αμφισβητούν απλώς την ικανότητα ή την αποφασιστικότητα του κ. Παπανδρέου και της κυβέρνησής του, αλλά και τη διάθεση του ελληνικού λαού να αποδεχθεί την δημοσιονομική προσαρμογή.

Για τους περισσότερους των Ευρωπαίων είναι αδιανόητη η στάση του κ. Σαμαρά. Δεν κατανοούν πώς ο ηγέτης ενός φιλελεύθερου κόμματος τοποθετείται τόσο αρνητικά και επαναφέρει συνεχώς ζήτημα πολιτικής διαπραγμάτευσης, όταν η επίκληση και μόνο του συγκεκριμένου όρου από τον κ. Βενιζέλο προκάλεσε τόση δυσκολία και έθεσε υπό αίρεση και αμφισβήτηση τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου.

Επίσης, είναι έξω από τη λογική τους η απειλή των συνδικαλιστών της ΔΕΗ ότι θα εμποδίσουν την είσπραξη τού έκτακτου φόρου επί των ακινήτων, όπως και των εστιατόρων η άρνηση στο να αποδίδουν τον ΦΠΑ.

Κατά μία έννοια οι εταίροι μας θεωρούν την Ελλάδα σχεδόν ξένο σώμα στην Ευρώπη, την αντιμετωπίζουν ως μια υπανάπτυκτη ζώνη, η οποία δεν έχει συναίσθηση της ζημιάς που προκαλεί και δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτή τη στιγμή δρα ως πυροκροτητής για την ανατίναξη του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, του ευγενέστερου μεταπολεμικού επιτεύγματος στον πλανήτη, όπως πολλοί υποστηρίζουν.

Μπορεί πιθανώς να αποδίδεται υπερβολικός ρόλος στην ελληνική κρίση και πίσω από αυτήν να προσπαθούν να κρυφτούν οι αδυναμίες των μεγάλων χωρών και συνολικά του ευρωσυστήματος.

Ωστόσο τίποτε δεν αναιρεί το ελληνικό πρόβλημα ή καλύτερα το ελληνικό δράμα και την ευθύνη της εγχώριας πολιτικής τάξης για το σημερινό χάλι.

Οι περισσότεροι δυστυχώς συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να συμπεριφέρονται, όπως στις καλές μέρες. Δεν έχουν αίσθηση των συνθηκών και των εθνικών κινδύνων, δεν προετοιμάζονται στοιχειωδώς για την επόμενη μέρα, δεν είναι σε θέση να προβλέψουν όσα θα συμβούν αν πέσει η χώρα και το κυριότερο: νομίζουν ότι η ενδεχόμενη πτώχευση θα είναι περίπατος.

Οφείλουν λοιπόν έστω και την υστάτη ώρα να αντιληφθούν ότι η οικονομική κατάρρευση θα αποτελέσει τη βάση δεινών και εθνικών απωλειών, τις οποίες κανείς δεν θα συγχωρέσει, όπως η Ιστορία καταδεικνύει.

Δημοσιεύθηκε στο TOVIMA.gr, στις 20.9.2011.