Ολοένα και περισσότεροι στην Ευρώπη αντιλαμβάνονται τη συνεχή και αφόρητη πίεση προς τη χώρα μας ως τιμωρία. Και την προτεινόμενη θεραπεία ως μια απόπειρα καταδυνάστευσης και βίαιου εκπροτεσταντισμού της Ελλάδας. Γεγονός που παραπέμπει σε άλλες εποχές και ενεργοποιεί τις χειρότερες δυνατές ιστορικές μνήμες. Πολύ περισσότερο όταν μέσω της πίεσης για οικονομική συμμόρφωση γίνεται εμφανής η διάθεση επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις μας, με τις απαράδεκτες απαιτήσεις για μη διεξαγωγή εκλογών, για παράταση του χρόνου της κυβέρνησης Παπαδήμου ή για τη μετεξέλιξή της σε κυβέρνηση τεχνοκρατών, τύπου Μόντι.

Πέραν του ότι δεν κατανοούν τις ελληνικές πολιτικές συνθήκες και παραγνωρίζουν την εκρηκτικότητα των καταστάσεων, παραβιάζουν το ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο. Τα “γκρίζα κοστούμια” του Βερολίνου, της Φραγκφούρτης και των Βρυξελλών κλεισμένα στον οικονομισμό τους δεν αντιλαμβάνονται ότι σκοτώνουν τη Δημοκρατία. Πιθανώς να μην την εκτιμούν και όσο πρέπει. Ωστόσο αυτό που τα “γκρίζα κοστούμια” υποτιμούν ή μάλλον αγνοούν είναι το λεγόμενο “δημοκρατικό παράδοξο”.

Στη Δημοκρατία δεν υπάρχει απόφαση, επιλογή, πράξη, δράση, αντίδραση που να μην επιδρά στα πράγματα. Ολα παίζουν, όλα ασκούν την επιρροή τους, ακόμη και οι αναρχικοί και οι τρομοκράτες και οι εμπρησμοί και η απειλή του χάους, είναι παράγοντες που επιδρούν, άλλοτε έτσι κι άλλοτε αλλιώς.

Ουδείς υποστηρίζει ότι η καχυποψία των ξένων είναι αβάσιμη. Πρώτοι εμείς οι Ελληνες κατακεραυνώνουμε την εγχώρια πολιτική τάξη. Εμείς οι ίδιοι αναδείξαμε τα πολλά ελλείμματα των κομμάτων και τα αμαρτήματα των ηγεσιών τους. Ωστόσο οφείλουν να αναγνωρίσουν ότι ο ελληνικός λαός δέχθηκε με καρτερία άπειρα μέτρα και ακόμη περισσότερες ταπεινώσεις. Κάποια στιγμή οι αντοχές εξαντλούνται και ορθώνεται ένα τείχος. Ετσι το διαρκές αυτομαστίγωμα τελειώνει γιατί αν συνεχισθεί τείνει να μετατραπεί σε ραγιαδισμό και υποτέλεια. Την περασμένη Κυριακή επί της ουσίας δόθηκε ένα σήμα προς όλες τις κατευθύνσεις: “Ως εδώ και μη παρέκει”.

Υπάρχουν όρια στον εξευτελισμό και στην ταπείνωση. Υποθέτουμε ότι οι ενδιαφερόμενοι έλαβαν το μήνυμα. Και η κυρία Μέρκελ και ο κ. Σόιμπλε και ο κ. Ντράγκι και όλοι τους. Μπορεί εμείς να χαθούμε, αλλά κι εκείνοι δεν θα περάσουν όμορφα. Οσο κι αν παραμυθιάζονται ότι μια δική μας άτακτη χρεοκοπία θα είναι ελεγχόμενη απ’ αυτούς, γνωρίζουν ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αν θέλουν να κλείσει η πόρτα του τρελοκομείου που τα “γκρίζα κοστούμια” με τις ανοχές και με τις συναλλαγές τους με τον διεθνή πλούτο άνοιξαν, δεν έχουν παρά να στηρίξουν, αντί να υπονομεύουν, την ελληνική διάσωση. Σε άλλη περίπτωση ας ετοιμαστούν να αντιμετωπίσουν στην πόρτα τους αναστατώσεις και πυρπολήσεις σαν κι αυτή των Αθηνών.

Δημοσιεύθηκε tovima.gr, 19.2.2012

Μπαίνοντας, το βράδυ της Δευτέρας 23 Ιανουαρίου, στο ίδρυμα των Πρασίνων, Χάινριχ Μπελ, ύστερα από… πεντάλ 10 χιλιομέτρων, το ψιλόβροχο με είχε κάνει μούσκεμα – πώς να κρατήσεις ομπρέλα επάνω στο ποδήλατο; Αλλά ήμουν τόσο ευδιάθετος, όσο καθημερινά σε αυτή τη μαγευτική πόλη, την “φτωχή, αλλά σέξι”, όπως την έχει χαρακτηρίσει ο -για τρίτη συνεχή πενταετία- δήμαρχός της, Κλάους Βόβεραϊτ (“Βόβι” για τους φίλους και ψηφοφόρους του)! Βγαίνοντας, ύστερα από τρεις ώρες, είχα τη γνώριμή μου… “ελληνική” τσαντίλα, η κορύφωσή της οποίας τα τελευταία χρόνια με οδήγησε να μετοικήσω στο Βερολίνο και να ξεκινήσω ξανά μια νέα, ανθρώπινη ζωή…

Οι λόγοι; Σίγουρα όχι ο πρώην πρωθυπουργός. Λίγο γερασμένος σε σχέση με τα χρόνια της πρωθυπουργίας του, το ίδιο ευγενής και απλός, ο κ. Σημίτης στάθηκε σε μερικά σημαντικά, προφανή και αυτονόητα σημεία της τελευταίας δεκαπενταετίας. Όπως: “Η ΟΝΕ δεν είναι μια παρέα προηγμένων χωρών που έχουν κοινά συμφέροντα αντίθετα προς εκείνα των χωρών που υστερούν. Είναι ένα εξελικτικό στάδιο της Ένωσης, ώστε να διευκολυνθεί η οικονομική συνεργασία των μελών της, να δημιουργηθούν σχέσεις οι οποίες θα ενδυναμώνουν την κοινή προσπάθεια ανάπτυξης, να επιτευχθεί βαθμιαία σύγκλιση των οικονομιών και καλύτερη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που παρέχουν η κατάργηση των συνόρων και οι κοινές επιδιώξεις. Είναι κοινό σχέδιο προόδου. Οφείλει να εντάσσει λοιπόν στο σχεδιασμό τόσο τους πιο ισχυρούς με τις δυνατότητές τους όσο και τους πιο αδύνατους με τις αδυναμίες τους.” Ή, όπως: “Σε περίπτωση απειλής της Τουρκίας προς την Ελλάδα, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση εγγυάται την ασφάλεια κάθε χώρας-μέλους της, δεν ισχύει το ίδιο και για το ΝΑΤΟ. Έτσι οι αμυντικές δαπάνες είναι σε ένα βαθμό απαραίτητες. Προσωπικά, πιστεύω ότι δεν υπάρχει περίπτωση πολέμου με την Τουρκία, αλλά ακόμη και να γίνει, θα είναι πόλεμος 2-3 ωρών. Προφανώς, λοιπόν, και δε χρειαζόμαστε π.χ. τα υποβρύχια. Η ηγεσία των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, όμως, προφανώς έχει διαφορετική άποψη.” Ή, τέλος, όπως: “Μόλις 2-3 χρόνια μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ, οι συνδικαλιστές των εκπαιδευτικών ζητούσαν αυξήσεις 10%, ενώ του Δημοσίου 20%!”

Σίγουρα όχι, λοιπόν, δεν ήταν ο πρώην πρωθυπουργός που με τσάντισε – πιστεύω (και ελπίζω) πώς δε θα έρθει ποτέ η ώρα, που θα με τσαντίζει η κοινή λογική και ο ορθός λόγος. Σίγουρα… ναι, όμως, ήταν οι (δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια) τόσο αναμενόμενες, “προκάτ” αντιδράσεις (“γνωστών”) ορισμένων σε κάθε τι που δεν φαντάζει “επαναστατικό”, στην ουσία σε κάθε τι που δεν είναι λαϊκιστικό και δε “χαϊδεύει” τ’ αφτιά του λαού (τον οποίο, φυσικά, εννοείται ότι μόνο αυτοί που συμπεριφέρονται έτσι, εκπροσωπούν). Ήταν, επίσης σίγουρα, η… διάχυτη “ελληνικότητα” στον όμορφο χώρο του ιδρύματος Μπελ. Ας πούμε, η τόσο… κομψή φράση “Αν δεν είναι για μας, για ποιον είναι καλέ;” κυρίας, η οποία απάντησε έτσι στην ερώτηση της παρέας της “Εδώ γράφει ‘ρεζερβέ’, αλλά δε γράφει για ποιους” – ευνόητο, όμως, δεν είναι πως τα “ψώνια” δεν έχουν… ονοματεπώνυμο; Ή, η φράση “Τι μ… λέει!”, με την οποία κύριος “διένθιζε” -δυνατά, φυσικά!- το λόγο του πρώην πρωθυπουργού, εναλλάξ με τις φράσεις “Μπλα-μπλα-μπλα” και “Ψεύτη!” (η τελευταία στα Γερμανικά) – προφανώς η Αριστερά έχει τους δικούς της κώδικες δημοκρατίας, διαλόγου και σεβασμού της (κάθε) άλλης άποψης. Και ακόμη, ήταν σίγουρα η… απείρου κάλλους επιδρομή στο μπουφέ, μετά το τέλος της εκδήλωσης – ειδικότερα σε έναν από τους δέκα δίσκους, σε αυτό με τα μπιφτέκια! Μα απειλεί κιόλας και τους Έλληνες της Γερμανίας η… ασιτία;

Ύστερα απ΄ όλ΄αυτά η δήλωση του συνομιλητή του Κώστα Σημίτη, Ντάνιελ Κον- Μπέντιτ, “μιλώντας για την Ελλάδα, μιλάμε για την Ευρώπη” μου ακούστηκε τόσο αγνή, όσο αθώα(;) ο ίδιος πρόσθεσε λίγο αργότερα ότι “απαιτείται χρόνος για να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα”: μα πότε θα καταλάβουν οι Ευρωπαίοι (όχι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, οι Ευρωπαίοι, σκέτο) πως ουδεμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να ολοκληρωθεί αν πρώτα δεν ξεκινήσει και πως ουδεμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να ξεκινήσει αν πρώτα δεν έχει δεχτεί την αναγκαιότητά της κάθε πολίτης της χώρας;

Για το θέμα της επιστροφής στη δραχμή(!) δε χρειάζεται καν να μεταφέρω εδώ την επιχειρηματολογία του Κώστα Σημίτη, σχετικά με το πόσο καταστροφικό θα ήταν κάτι τέτοιο. Θεωρώ πως αν διαβάζετε ακόμη το κείμενο αυτό, σίγουρα γνωρίζετε (και πιστεύετε) ό,τι και ο ίδιος. Αξίζει, όμως, να παραθέσω το επιστέγασμα της τοποθέτησης του Κον-Μπέντιτ στο ίδιο ζήτημα: “Αφού φτιάξεις την ομελέτα, δεν μπορείς πλέον να ξανασχηματίσεις το αβγό όπως ήταν πριν”!

Και βέβαια, να σημειώσω ότι τη συζήτηση μεταξύ των κυρίων Σημίτη και Κον-Μπέντιτ, που ακολούθησε την ομιλία του Έλληνα πρώην πρωθυπουργού, συντόνισε εξαιρετικά η -ιδιαιτέρως “διαβασμένη”- δημοσιογράφος Κριστιάν Σλέτζερ, συντάκτρια της σοβαρότερης εφημερίδας της Γερμανίας, Sueddeutsche Zeitung, η οποία εκδίδεται στο Μόναχο. Φανταστείτε, δηλαδή, να διοργανωνόταν αντίστοιχη εκδήλωση στην Αθήνα, να καλούσαν για το συντονισμό δημοσιογράφο της σοβαρότερης εγχώριας εφημερίδας (η οποία να εκδιδόταν όχι στην πρωτεύουσα, αλλά στην Πάτρα ή το Ηράκλειο) και αυτή να διάλεγε να στείλει συντάκτη της από τη Λάρισα ή τις Σέρρες! Ε, όσο υπάρχει πιθανότητα να λάβει σάρκα και οστά (ολόκληρη) η παραπάνω υπόθεση, άλλο τόσο η Ελλάδα θα μοιάσει κάποτε με τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

Αρκετά αργότερα, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν τη διοίκηση της κατεστραμμένης γερμανικής οικονομίας είχαν αναλάβει οι σύμμαχοι, ένας άγγλος αξιωματικός στο Ανόβερο, για να τονώσει την εμπορική κίνηση στην περιοχή, σκέφτηκε να δημιουργήσει μια γενική εμπορική έκθεση στην πόλη – κάτι σαν τη ΔΕΘ, εδώ στην Ελλάδα (αλλά εδώ, σπεύδω να συμπληρώσω, πως εξαντλούνται απότομα όλες οι ομοιότητες της εγχώριας εμποροπανηγύρεως με τις άρτιες, λειτουργικές και αποδοτικές εμπορικές εκθέσεις της Γερμανίας…).

Πολύ γρήγορα και με την ανάπτυξη -αργότερα- κλαδικών εκθέσεων σε άλλες πόλεις, η Γερμανία έγινε πράγματι η χώρα των εκθέσεων και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να προηγείται παγκόσμια. Είναι χαρακτηριστικό πως η λεγόμενη “leadfair”, η κορυφαία εμπορική έκθεση σε κάθε τομέα της επιχειρηματικής δραστηριότητας, για τους περισσότερους κλάδους διοργανώνεται σε κάποια γερμανική πόλη! Σε μεγάλο βαθμό, το “οικονομικό θαύμα” της Γερμανίας μετά τον Πόλεμο οφείλεται στις εκθέσεις. Βοηθάει πολύ όταν κάθε φορά έρχεται τόσος κόσμος στις γερμανικές πόλεις – είναι σα να παίζεις ποδόσφαιρο μονίμως στο… γήπεδό σου!

Για να περιοριστούμε στο χώρο της τεχνολογίας, ενώ από το 2008 -λόγω της παγκόσμιας ύφεσης- έχουν ακυρωθεί δεκάδες εκθέσεις του κλάδου πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών, η Γερμανία… παραμένει σταθερή – και η IFA, η πιο παλιά έκθεση ηλεκτρονικών ειδών της Ευρώπης, κορυφαία!

Η IFA πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Βερολίνο, εκεί γύρω στο πέρασμα από το καλοκαίρι στο φθινόπωρο. Πέρσι, μάλιστα, γιόρτασε τις 50 διοργανώσεις της! Στη γερμανική πρωτεύουσα άρχισαν όλα, το 1924, με εκθέματα ραδιοφωνικές συσκευές (τελευταία λέξη της εποχής) και μόλις 242 εκθέτες. Το 1950 η έκθεση μετακόμισε στο Ντίσελντορφ (αφού το Βερολίνο είχε καταστραφεί από τον Πόλεμο), ενώ το 1957 γιόρτασε την 20ή της διοργάνωση στη Φρανκφούρτη, προσελκύοντας ακριβώς 199 εκθέτες. Το 1961 η IFA επέστρεψε στο Βερολίνο με 158 εκθέτες, ενώ το 1965 μετακόμισε στη Στουτγκάρδη. Το 1971 το Βερολίνο ξαναπήρε τη σκυτάλη και από τότε η έκθεση διεξάγεται εκεί.

Οι πρωτιές της IFA δεν είναι λίγες: 1931 – πρώτη εκπομπή ηλεκτρονικής τηλεόρασης, 1949 – πρώτη ραδιοεκπομπή στα FM, 1967 – πρεμιέρα της έγχρωμης τηλεόρασης (PAL), 1983 – πρεμιέρα του πρώτου CD-Player, 1991 – εμφάνιση του MP3… Τα τελευταία χρόνια η δημοτικότητά της αυξήθηκε θεαματικά και φαίνεται να έχει γίνει η αγαπημένη έκθεση όλων των εταιρειών κατασκευής καταναλωτικών ηλεκτρονικών ειδών. Εδώ πρωτοπαρουσιάζονται όλα τα προϊόντα που θα φτάσουν στα ράφια των καταστημάτων προς τα Χριστούγεννα και τις αρχές του επόμενου έτους. Και φέτος, για τέταρτη διαδοχική χρονιά, η IFA θα συμπεριλάβει και λευκές συσκευές (ψυγεία, κουζίνες, πλυντήρια κλπ.). Φυσικά, έξυπνα τηλέφωνα, υπολογιστές-ταμπλέτες και τρισδιάστατες τηλεοράσεις είναι αυτά που, πάνω απ´όλα, αναμένεται να προσελκύσουν τους εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες της έκθεσης.

Σε συνδυασμό με τις καλοκαιρινές διακοπές σας στην κεντρική Ευρώπη ή αποκλειστικά και μόνο για ένα τριήμερο στην πρωτεύουσα της Γερμανίας (και ολόκληρης της Ευρώπης – ας μη γελιόμαστε) με… ισχυρή δόση τεχνολογικής καινοτομίας, η IFA περιμένει και φέτος (02.-07.09.2011) τους επισκέπτες της.