Το επιτελείο του κ. Σαμαρά έστησε μια κλασική επικοινωνιακή επιχείρηση εν όψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης χρησιμοποιώντας τα ίδια πάντα εργαλεία.

Λίγο οι τόνοι ανεβασμένοι, δυό -τρεις φιλικές δημοσκοπήσεις να δείχνουν κάποια διαφορά ώστε να τονωθούν οι εξουσιαστικοί δεσμοί με τους ψηφοφόρους και ένας λόγος του αρχηγού αρκούντως συνθηματολογικός ώστε να υπηρετηθεί η προοπτική της εναλλαγής και διαδοχής στην εξουσία.

Καμία επεξεργασία των πραγματικών συνθηκών, κανένας ιδιαίτερος προβληματισμός για τη διαχείριση της κρίσης, τίποτε το ουσιαστικό και δυναμικό εν όψει της ενδεχόμενης, πολύ πιθανής πια, κατάρρευσης όλου του νεοελληνικού οικοδομήματος.

Ολα στη Νέα Δημοκρατία μοιάζουν να περιστρέφονται γύρω από το κόμμα και την εδραίωσή του στη μάχη διεκδίκησης της εξουσίας.

Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο λάθος του κ. Σαμαρά.

Υποκύπτει κι αυτός στον ίδιο πειρασμό με τους περισσότερους των προκατόχων του και ορίζεται από επιμέρους σκοπούς και τις ανασφάλειες που το περιβάλλον του τον γεμίζει.

Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας έχει εδραιωθεί στην ηγεσία του κόμματος, δεν απειλείται επί της ουσίας από κανέναν και επιπλέον μπορεί να πει κανείς ότι ηγεμονεύει συνολικά στον χώρο της ευρύτερης δεξιάς παράταξης.

Αυτή την ώρα, θα έπρεπε όλη η νεοδημοκρατική ομάδα να εξαντλείται στην παραγωγή σχεδίων και πολιτικών για τη διάσωση της χώρας.

Ο κ. Σαμαράς, στον βαθμό που αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των περιστάσεων – και πιστεύουμε πως έχει τη γνώση και την παιδεία να συλλάβει τον κίνδυνο της επερχόμενης καταστροφής-, θα έπρεπε να έχει δίπλα του τους επιφανέστερους της παράταξής του, να έχει φέρει κοντά του ό,τι καλύτερο διαθέτει η φιλελεύθερη οικονομική σχολή και να επεξεργάζεται μαζί τους ένα ρεαλιστικό σχέδιο διάσωσης και ανασυγκρότησης της χώρας.

Ενα τέτοιο έργο, πραγματικό και ουσιαστικό, θα απέδιδε πολύ περισσότερο και από την πιο επιτυχημένη και πιο εμπνευσμένη επικοινωνιακή καμπάνια.

Γιατί απλούστατα θα προσέδιδε βάθος επεξεργασίας και γνώσης, θα δημιουργούσε περιβάλλον δημιουργικών ιδεών, αλλά και θετικών προσδοκιών στην κοινωνία. Και βεβαίως, θα επανασυνέδεε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ευρύτερα στρώματα, που σήμερα είναι απογοητευμένα και οργισμένα με τα κόμματα, με τις ανόητες καμπάνιες τους και τις κακοστημένες δημοσκοπήσεις, οι οποίες προσπαθούν να προσεγγίσουν ένα εκλογικό σώμα που φέρνει με 35% πρώτο κόμμα τους αναποφάσιστους.

Αυτό το μέγα πλήθος είναι δύσπιστο, καχύποπτο, εκπαιδευμένο και δεν ψήνεται με συνήθη κολπάκια.

Η εποχή είναι διαφορετική, η κατάσταση είναι κρίσιμη, η χώρα απειλείται πραγματικά και τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία, οφείλουν να αλλάξουν.

Οσο πιο γρήγορα προσαρμοσθεί ο κ. Σαμαράς στις απαιτήσεις των καιρών, τόσο πιο πολλά θα κερδίσει αυτός και το κόμμα του, αλλά ακόμη περισσότερο η πολύπαθη χώρα μας και οι δύσμοιροι πολίτες της που πλέον κυκλοφορούν σαν ζόμπι και δεν ελπίζουν σε τίποτε.

Δημοσιεύθηκε στο TOVIMA.gr, 8.9.2011

Ο Ισπανός πρωθυπουργός κ. Θαπατέρο ακύρωσε τη συμμετοχή του. Ο άνθρωπος είχε μια σοβαρή οικονομική κρίση να διαχειρισθεί! Δεν θα μπορούσε ο πρωθυπουργός μας να δώσει ένα χρήσιμο ρόλο στον άεργο αντιπρόεδρό του, στέλνοντάς τον στο συνέδριο, εξοικονομώντας έτσι πολύτιμο χρόνο ο ίδιος; Αυτό έκανε ο Ιρλανδός πρωθυπουργός. Δεν αφήνεις το σπίτι σου όταν έχει πιάσει φωτιά.

Για ποιο θέμα μίλησε ο κ. Παπανδρέου; “Θέσεις εργασίας και ανάπτυξη στο μέλλον”. Εχει κάποια ιδιαίτερη εμπειρία ή γνώση στο θέμα αυτό; Αμφιβάλλω, αν σκεφτούμε ότι, επί των ημερών του, η ανεργία έχει επισήμως εκτοξευθεί στο 16%, ενώ η οικονομία διέρχεται μια διαδικασία παρατεταμένου αργού θανάτου. Γιατί να θέλει να ακούσει κανείς τον πρωθυπουργό μιας χρεοκοπημένης χώρας να εκστομίζει πληκτικές κοινοτοπίες για τον “εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης”; Είναι τόσο ενδιαφέρον, όσο να ακούς τον Καραμανλή να μιλάει για “μεταρρυθμίσεις”!

Πώς αντέδρασε ο πρωθυπουργός στη δολοφονία του ανυποψίαστου πολίτη και στο τεράστιο κύμα οργής για την εγκληματικότητα στο γκετοποιημένο αθηναϊκό κέντρο που προκάλεσε; Ανέγνωσε δήλωση στο υπουργικό συμβούλιο: “Δυστυχώς, είχαμε κι ένα τραγικό γεγονός χθες, τη δολοφονία στο κέντρο της Αθήνας ενός νέου οικογενειάρχη, που μας συγκλόνισε όλους. Και συνεχίζεται η έρευνα, για να βρεθούν οι υπεύθυνοι”. Ναι, με τέτοια ένταση εκφράζει τον «συγκλονισμό» του ο πρωθυπουργός! Το ίδιο παθιασμένα με τις ομιλίες του στη Βουλή. Ακόμα κι όταν τον βρίζει ο Τσίπρας, ανοίγει μεθοδικά τις σημειώσεις του να διαβάσει την απάντηση!

Πώς αντιδρά ο πρωθυπουργός όταν οι υπουργοί του αμφισβητούν τον τρόπο που κυβερνά; “Αντιεξουσιαστικά”, φυσικά! Απευθύνει εκκλήσεις για υπουργική “αλληλεγγύη”! Η πυγμή του είναι ευθέως ανάλογη του πάθους του! Και πώς αντιδρούν οι υπουργοί του όταν δυσαρεστείται ο πρωθυπουργός με κάποιες δηλώσεις τους; Ανασκευάζοντάς τις, προτιμώντας την αυτογελοιοποίηση από την ηγετική ευθύτητα. Αποδίδουν τόση βαρύτητα στον πολιτικό λόγο τους όση και στις δηλώσεις εκλογικών δαπανών!

Υπογράμμισε ο κ. Βενιζέλος ότι “πρέπει να ανακτηθεί επειγόντως η ικανότητα της πολιτικής διεύθυνσης της χώρας”. Η βολή κατά του πρωθυπουργού ήταν σαφής. Τη χώρα την διευθύνει η κυβέρνηση, την οποία διευθύνει ο πρωθυπουργός. Μήπως, όμως, ο οξύνους κ. Βενιζέλος εννοούσε κάτι άλλο, βαθύτερο, που εμείς, επιφανειακά σκεπτόμενοι, χάσαμε; Μάλλον αυτό συνέβη, διότι ο κ. Βενιζέλος, διευκρίνισε ότι «η πολιτική διεύθυνση της χώρας δεν περιλαμβάνει μόνο την κυβέρνηση, αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα συνδικάτα, την κοινωνία των πολιτών, τη Δικαιοσύνη και την Tοπική Aυτοδιοίκηση”. Ναι, τη χώρα την διευθύνουμε όλοι μαζί, χύμα, όχι αυτοί που εκλέγουμε να την διευθύνουν! Η οργουελική χρήση της γλώσσας –η κένωση των εννοιών από το συμβατικό νόημά τους– αποτελεί γενικό γνώρισμα των ανθρώπων του “συστήματος”, το οποίο ο κ. Βενιζέλος ομολογουμένως τελειοποίησε. Ο άνθρωπος συγχέει την αυτοθαυμαστική ευφράδεια με το ηγετικό ανάστημα. Καλεί σε “εθνική συστράτευση”, χωρίς να είναι διατεθειμένος να φέρει εις πέρας τον απαιτητικό ρόλο του “στρατηγού” – να μας εμπνεύσει με τη βάσει αρχών συμπεριφορά του. Αλλά πότε έμαθε αυτή την τέχνη για να την ασκήσει τώρα;

Ζητεί εμφατικά “συναίνεση” τις κρίσιμες αυτές στιγμές ο πρωθυπουργός. Υπερθεματίζοντας δε ο κ. Βενιζέλος διατείνεται με στόμφο ότι η “αντιπολίτευση έχει και την υποχρέωση συναίνεσης”! Ενδιαφέρον… Αν όμως η συναίνεση συνιστά αξία για τον κ. Παπανδρέου, γιατί δεν την πρόσφερε ούτε κατ’ ελάχιστον στον προκάτοχό του, όταν κι εκείνος τη ζητούσε επιμόνως το πρώτο εξάμηνο του 2009, εν όψει της επερχόμενης κρίσης; “Η συναίνεση”, έλεγε τότε, “δεν χτίζεται […] σε πολιτικές που ζημιώνουν τον τόπο ούτε μπορεί να ζητείται από ανθρώπους που δεν λειτούργησαν με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον’. Επεκτείνοντας την άποψη αυτή ο κ. Παπακωνσταντίνου έλεγε, τον Φεβρουάριο 2009, ότι ‘πρόκειται για άλλη μια προσπάθεια του πρωθυπουργού [Καραμανλή] να βρει συνενόχους στην καταστροφική πολιτική της κυβέρνησής του”. Συναίνεση ίσον συνενοχή!

Σας θυμίζει κάτι αυτή η γλώσσα; Σωστά σκεφτήκατε τον κ. Σαμαρά. ‘Να συναινέσω σε τι;”, αναρωτήθηκε, με προσποιητή μαχητικότητα, στην πρόσφατη ομιλία του στο Ζάππειο. “Σε αυτό που διαλύει τη χώρα μου; […] Ενότητα στο λάθος απαγορεύεται. Θα ήταν συνενοχή”. Συναίνεση ίσον συνενοχή!

Αντιλαμβάνεστε το πρόβλημά μας; Τα δύο μεγάλα κόμματα χρησιμοποιούν το ίδιο λεξιλόγιο, με διαφορετικό πρόσημο. Μιλούν για την εκάστοτε κυβέρνηση σαν να είναι ξένη κυβέρνηση κατοχής, με την οποία δεν πρέπει ποτέ να συνεργαστούν! Βάση συναίνεσης θεωρούν μόνο τις απόψεις τους, τις οποίες δεν διαπραγματεύονται ποτέ! Ή όλα ή τίποτα! Απορείτε που αυτό το μοτίβο αυτιστικής αδιαλλαξίας οδηγεί σε αυτοεξυπηρετικές συμπεριφορές και αναπαράγεται σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου; Αν η δημοκρατία είναι το κατ’ εξοχήν πολίτευμα του λόγου, της θεσμοποιημένης συν-αναζήτησης, εμείς, δυστυχώς, είμαστε χρόνιοι μάρτυρες μιας κακοφωνίας ακοινώνητων μονολόγων.

Η χώρα καταρρέει μπροστά στα μάτια μας γιατί έχει την ατυχία να μη διαθέτει άξιους πολιτικούς ηγέτες. Ανθρωποι του «συστήματος», δίχως αίσθηση προτεραιοτήτων, με ιδεοληπτικές παρωπίδες, καιροσκόποι και ναρκισσιστές, ακόμα και τώρα, την εποχή της χρεοκοπίας, δεν μπορούν να υπερβούν τον εαυτό τους. Δεν έμαθαν ποτέ άλλες δεξιότητες, αυτό το παιχνίδι ξέρουν, αυτοί είναι. Και μας παρασύρουν στην καταστροφή…

Δημοσιεύθηκε στην “Καθημερινή”, 22.5.2011

Προτιμούν να πορεύονται προς το αδιέξοδο, υιοθετώντας επιχειρήματα που χαϊδεύουν, αντί να τραβούν αυτιά. Εμφανίζονται να υπερασπίζονται περισσότερο το επάγγελμα και το δικαίωμα στην σύνταξη του βουλευτή και λιγότερο τις προτεραιότητες της χώρας, του συνόλου, δηλαδή, των πολιτών. Συντάσσονται με θράσος στο πλευρό “των χαμηλόμισθων και χαμηλοσυνταξιούχων”, χωρίς να μπορούν να αναγνωρίσουν στην πράξη τις συνθήκες ζωής και τις ανάγκες των ανθρώπων που δήθεν υπερασπίζονται. Και τέλος ποντάρουν στη συλλογική αμνησία των κυβερνόμενων.

Σε μία άλλη χώρα, με διαφορετικό αίσθημα ευθύνης, κάποιος ή κάποια από τους 300 της Βουλής θα είχε παραιτηθεί. Έτσι, απλά. Από ευθιξία. Γιατί δεν θα άντεχε άλλο το βλέμμα των πολιτών. Γιατί θα ντρεπόταν να τον/την βλέπουν να μπαίνει στο Κοινοβούλιο. Γιατί δεν θα ήταν φυσιολογικό να μην ιδρώνει κανείς. Αυτό ως γνωστό δεν έχει γίνει. Όποιος το πράξει τώρα, θα γίνει λαϊκός ήρωας, αλλά θα βρεθεί έξω από το μαντρί. Και η συλλογική αμνησία θα τον εξαφανίσει.

Έτσι, σαν μία θεατρική παράσταση χωρίς ηθικό δίδαγμα, οι μικροκομματικές αψιμαχίες συνεχίζονται με πείσμα. Ορισμένοι δε, εκεί κάτω, εντός και εκτός της Συγγρού, θεωρούν τους πολίτες εντελώς ηλίθιους και αρθρογραφούν ανωνύμως και επωνύμως λες και το μέλλον της χώρας συνδέεται αποκλειστικά και μόνο με το μέλλον του κολλητού-πολιτικού, ο οποίος στη ζωή του κατάφερε να γίνει αρχηγός και δεύτερου, κατά σειρά, κόμματος. Πόσο αρκετό είναι, όμως, αυτό σήμερα;

Το χτίσιμο του πολιτικού προφίλ, σύντροφοι, δεν γίνεται με ινστρούχτορες, ούτε με την ανώνυμη προπαγάνδα στα ιστολόγια. Τουλάχιστον όχι στα 2011, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οικογένειας και της απελευθέρωσης των πληροφοριών. Το μέλλον είναι ήδη εδώ, το ίδιο και οι πολίτες, οι οποίοι περιμένουν κάτι χειροπιαστό, και όχι μία “άλλη πολιτική”, με “άλλες συνταγές και άλλα μείγματα”. Απλά πράγματα. Το κοινό που ήδη έχετε, ο πυρήνας, πώς το λένε… η κομματική βάση βρε παιδί μου, χοντρικά σάς γουστάρει. Έστω και αν για μερικούς, το μόνο κριτήριό τους είναι ότι απεχθάνονται το ΠΑΣΟΚ. Η μερίδα, όμως, των πολιτών που σάς λείπει από τις μετρήσεις, σάς θεωρεί γραφικούς. Άρα, πάπαλα…

Αρκετά όμως με τη ΝΔ και τις κειμενικές τσαχπινιές των κολαούζων. Η απέναντι πλευρά έχει πιο ενδιαφέρον. Νομίζω πως, αντί για το ψυχομετρικό, απροειδοποίητο διαγώνισμα στο Υπουργικό Συμβούλιο, ο Γιώργος έπρεπε να τούς τυπώσει 2-3 ερωτήσεις να απαντήσουν: “Γιατί καθυστερεί το έργο που έχω αναλάβει;” “Τί ενέργειες κάνω προκειμένου να είμαι πιο αποτελεσματικός;” “Πόσες συνεντεύξεις έδωσα αυτόν τον μήνα;”, “Πού θα μπορούσα να βελτιωθώ;” κ.λπ.

Υπάρχουν φορές που η ηγεσία εκφράζεται μόνο και μόνο με την εκδήλωση της υποταγής. Το θέαμα των υπουργών να καταγράφουν με μολύβι και χαρτί τις προτεραιότητές τους και να βαθμολογούν τον εαυτό τους θα πρέπει να είναι αυτό που λένε “όλα τα λεφτά”.

Απ’ ότι φαίνεται το τρέχον cabinet σώθηκε. Το πολιτικό κόστος εισπράχθηκε, καιρός για εξωκοινοβουλευτικούς. Για να τελειώνουμε με την κρίση, να προχωρήσουν γρήγορα τα θέματα και να ξεκαθαρίσουμε και ορισμένα πράγματα σχετικά με τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της χώρας, τις αδυναμίες, τις ευκαιρίες και τις απειλές. Κάντε μια SWOT Analysis επιτέλους, διοχετεύστε τα κεφάλαια να τελειώνουμε.

Επίσης, να ξεκαθαρίσουμε και τις συνωμοσιολογικές αηδίες, που στηρίζονται στην εποχιακή ανάγκη ορισμένων για αποσταθεροποίηση. Πλέον στην Ελλάδα είναι όλα ξεκάθαρα. Το σημερινό τερατούργημα στο οποίο όλοι πρωταγωνιστούμε είναι πρωτίστως ευθύνη των εγχώριων πολιτικών και δευτερευόντως των οπαδών – πελατών – πολιτών τους. Οι πολιτικοί παρέλαβαν και διαιώνισαν το πελατειακό σύστημα, τον εναγκαλισμό με τα μέσα ενημέρωσης και τον παράνομο πλουτισμό από θέση ισχύος.

Σε κάθε περίπτωση, ένα είναι σίγουρο, ότι σήμερα, ο δικομματισμός δεν εκφράζεται με όρους ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Εκφράζεται καλύτερα με την αντίθεση “πρόοδος ή οπισθοδρόμηση”. Χωρίς αντιστοιχία… έτσι ελεύθερα… πέρα από κόμματα.

Αυτά κυριαρχούν στη δημόσια ατζέντα και στις συζητήσεις των πολιτικών, οι οποίοι δείχνουν να μην έχουν καταλάβει τίποτα. Με τις ατάκες τους, εξ επαγγέλματος, παραμορφώνουν την σκέψη των πολιτών, οι οποίοι, παρά την προπαγάνδα, στηρίζονται στο ένστικτό τους και αντιστέκονται με ενωτική διάθεση: “Θα τα καταφέρουμε;”, ρωτούν οι περισσότεροι.

Τα φαινόμενα αυτά κορυφώνονται – επικοινωνιακά – την 25^η Μαρτίου, με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής, και τους Ευρωπαίους να αποφεύγουν να ‘χαλαρώσουν’ τους Έλληνες, οι οποίοι, μόλις που έχουν πιεστεί για να προχωρήσουν προς την εξυγίανση. Αμφίβολο αν τα ‘αφεντικά’ θα αποφασίσουν κάτι παραπάνω από μία πρώτη ανάσα προς τους ανεπίδεκτους. Κάπου εκεί, όπως είναι φυσικό, αναμένονται και ηρωϊκού τύπου ατάκες περί ‘απελευθερωτικού αγώνα ενάντια στην τρόικα’, ‘σύγχρονου ξεσηκωμού’ και άλλα τέτοια γλαφυρά, πλην όμως διόλου αποτελεσματικά για τα ζητούμενα της εποχής. Μετά, τα Μέσα θα ξεκινήσουν τους παραλληλισμούς με τη Μεγάλη Εβδομάδα, την Σταύρωση και τα λοιπά…

Όλες αυτές οι εκδηλώσεις του νεοελληνικού θυμικού (πάνω στις οποίες ‘πατούν’ οι επιτήδειοι και εντέλει, καταστροφείς της εγχώριας πολιτικής, προκειμένου να αποκομίσουν οφέλη), συμβάλουν αρνητικά σε δύο τομείς:

Πρώτον, στο εσωτερικό της χώρας, όπου οι τάξεις της οικονομικής και πολιτικής ελίτ οφείλουν να είναι συντεταγμένες μπροστά στον έναν και μοναδικό στόχο της εποχής, την προάσπιση του εθνικού συμφέροντος, που όταν φέρει αποτελέσματα, θα εξασφαλίσει και τη δική τους επιβίβωση. Δεύτερον, στην εικόνα της χώρας προς το εξωτερικό, η οποία πάνω που βελτιώθηκε, και οι ‘σκληροί ξένοι’ έχουν αρχίσει να μάς υποστηρίζουν, αναγνωρίζοντας βέβαια και την ανάγκη να το πράξουν, εμείς οι ίδιοι εμφανιζόμαστε έτοιμοι να τα καταστρέψουμε όλα.

Και το ερώτημα είναι σαφές: η αντι-Μνημονιακή ρητορική κρύβει μέσα της ιδέες και εναλλακτικές προτάσεις, ή απλώς συμπυκνώνει τις  συνήθεις τακτικές των κομμάτων της αντιπολίτευσης, που υιοθετούν αβασάνιστα ό,τι σκεφτούν, με μοναδικό στόχο να βλάψουν την εκάστοτε κυβέρνηση;

Απ’ ότι φαίνεται, είναι πολλοί εκείνοι οι πολιτικοί, που πιστεύουν ότι μπορεί να την γλυτώσουν από την σημερινή κατάσταση, φερόμενοι σαν να μην έγινε τίποτα. Ολοι, ανεξαιρέτως, που ασκούν το επάγγελμα του πολιτικού είναι υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση. Λιγότερο ή περισσότερο. Και βέβαια, το ερώτημα αν ‘τα φάγαμε μαζί ή όχι’ είναι ψευδές, διότι πάντοτε, θα υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι ποτέ στη ζωή τους δεν άπλωσαν το χέρι στο βάζο με το γλυκό και δεν σκοπεύουν να το πράξουν στο μέλλον και δικαίως θα βρίζουν τον εμπνευστή του ισχυρισμού. Σημαντική λεπτομέρεια να έχουν επιλέξει να απέχουν από τη ρεμούλα, διότι μερικοί φωνάζουν απλώς και μόνο διότι δεν τούς δόθηκε η ευκαιρία. Οι ‘καθαροί’, όμως έχουν δίκιο. Αν υπήρχε τρόπος να τούς ξεχωρίσει κανείς, θα έπρεπε να εξαιρεθούν από τις περικοπές μισθών και συντάξεων. Και δεν θα ήταν μεγάλο το κόστος για τα δημόσια λογιστικά…

Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύει σήμερα το newpost.gr, και αν δεν είναι άλλο ένα κεντροδεξιό πυροτέχνημα, που αξιοποιεί τις ‘αυθόρμητες’ εκδηλώσεις των ημερών, “στις συζητήσεις που γίνονται απο συνεργάτες του κ. Παπανδρέου ξαφνικά έπεσε και η ιδέα του δημοψηφίσματος αν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Σε αυτή την περίπτωση”, λέει το newpost, “αναζητείται το δίλημμα που θα θέσει ο πρωθυπουργός σε περίπτωση που αποφασιστεί μια τέτοια κίνηση υψηλού ρίσκου, … με σκοπό να εκτιμήσει τα συναισθήματα του λαού”.

Αν, λοιπόν, φτάσουμε σε μία τέτοια λύση, τότε οι Έλληνες πολίτες θα βρεθούν μπροστά σε μία ιστορική ευκαιρία να ξεπεράσουν τα στερεότυπα του παρελθόντος και να επιλέξουν το μέλλον τους.

Κατά τη γνώμη μου, το δίλημμα είναι ξεκάθαρο και αφοπλιστικό: “Αγαπητοί συμπολίτες, θα επιθυμούσατε η Κυβέρνηση να συνεχίσει την προσπάθεια διάσωσης της χώρας, ή επιθυμείτε να τοποθετηθείτε επί του ζητήματος και να κάνουμε εκλογές;”

Έκτοτε, η ΝΔ αποφάσισε να πληρώσει τον ΓΑΠ με το ίδιο νόμισμα, ‘παίζοντας’ το χαρτί της αποσταθεροποίησης, ή, για να θυμηθούμε την προηγούμενη δεκαετία, περιμένοντας το ΄φρούτο να ωριμάσει’. Κάθε λίγο και λιγάκι, τα δεξιά Μέσα Ενημέρωσης μιλούν για εθνικές εκλογές, που θα προκηρυχθούν πότε με λίστα, πότε με σταυρό. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ξεστόμισε εκείνο το άγαρμπο, αλλά πειστικό ’30 φορές το έχω πει ότι θα εξαντληθεί η τετραετία’, το τροπάρι άλλαξε και ξεκίνησαν τα σενάρια περί ανασχηματισμού με επίκεντρο τον Παπακωνσταντίνου, ο οποίος βάλλεται από παντού.

Το έργο φαντάζει τόσο παλιό, όσο και οι δύο κυβερνήσεις Καραμανλή, που υπέστησαν τα ίδια, και πλέον έχουν μείνει στη μνήμη των Ελλήνων, μόνο από τα σκάνδαλα ή τα φερόμενα ως σκάνδαλα… ή για κάτι τέτοιο τελοσπάντων, όχι πάντως για το κυβερνητικό έργο.

Μετά τις καθυστερήσεις και τον τσαμπουκά στους Ευρωπαίους με το ‘χαρτί’ του ΔΝΤ, το σοκ του Μνημονίου, τη βίαιη παρακράτηση μέρους των μισθών και συντάξεων, και την επάνοδο στην πραγματικότητα, η κυβερνητική μηχανή, για ένα διάστημα, δούλεψε με ένταση. Νομοσχέδια σχεδιάστηκαν και συζητήθηκαν στη Βουλή, σε συσκέψεις, αλλά και στο πεζοδρόμιο, διάφορα ‘προστατευόμενα’ επαγγέλματα, που χρόνια απολάμβαναν την κρατική θαλπωρή, απειλήθηκαν με έκθεση στον ελεύθερο ανταγωνισμό (αν και, εντέλει, οι εντυπώσεις μάλλον χάθηκαν στις τροπολογίες των υποχωρήσεων), προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων χάνονται και η απογραφή ανθρώπινου δυναμικού στο Κράτος δημιουργεί προοπτικές εξορθολογισμού και ισορροπίας, για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες. Τέλος, η συγκέντρωση των υπουργείων σε ενιαίο κυβερνητικό συγκρότημα εκτός κέντρου των Αθηνών με στόχο πλεονεκτήματα όπως η κοινή ψηφιακή υποδομή, η αποτελεσματική διοίκηση ανθρώπινου δυναμικού και η εξασφάλιση οικονομιών κλίμακος, εκτός από όραμα Ραγκούση, αποτελεί και την καλύτερη ιδέα για την επανίδρυση του Κράτους. Αντε και στη Βουλή, να απελευθερωθεί το Σύνταγμα και τα πέριξ από τους πολιτικούς και τις διαδηλώσεις…

Όταν ο Γιώργος ‘έπαιξε’ το χαρτί περί πρόωρων, αυτό είχε ως αποτέλεσμα να συσπειρωθούν οι ΠΑΣΟΚοι και να αποσυντονιστούν οι ΝεοΔημοκράτες. Σήμερα, η Συγγρού πετάει τη σκούφια της γιατί θεωρεί ότι η ‘ψαλίδα’ κλείνει. Αμ δε συντρόφια… Και μισή μονάδα να βρεθεί η ΝΔ πίσω από το ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές, η κοινοβουλευτική της δύναμη θα είναι μικρότερη από τη σημερινή. Αν έχουμε και παραπάνω κόμματα στη Βουλή (πράγμα σχεδόν βέβαιο), τότε τρέχα γύρευε, δεδομένου ότι όλοι τσιμπολογούν από τον δεύτερο. Άρα, μηδέν εις το …πηλίκο (δικό σας ο συνειρμός εδώ). Αν το σκεφτεί κανείς και από πλευράς πολιτικής επικοινωνίας, τα πράγματα θα είναι χαοτικά και σαφώς χειρότερα για τη ΝΔ, δεδομένου ότι νέες θεσμικές πολιτικές φωνές θα ανταγωνίζονται σε ιδέες και η Αξιωματική θα παραμένει η ξυνισμένη γεροντοκόρη.

Εκτιμώ ότι κάπως έτσι θα είναι τα αποτελέσματα των πρόωρων Εθνικών Εκλογών, αν γίνουν εντός του 2011. Δηλαδή τίποτα το ιδιαίτερο. Γιατί κακά τα ψέματα. Οι πρόωρες, εκτός από το ότι φρικάρουν τις αγορές και αποσυντονίζουν την ομάδα του Τόμσεν δεν ωφελούν ιδιαίτερα τον Γιώργο (γιατί θα πρέπει πλέον να μιλά με τις υπόλοιπες …Δημοκρατικές δυνάμεις), περιορίζουν τη δυναμική της Ντόρας και προφανώς βλάπτουν τον Αντώνη.

Σε κάθε περίπτωση, εκνευρίζουν τους πολίτες, που για μία ακόμη φορά θα κληθούν να προστατεύσουν το επάγγελμα του πολιτικού από τα δύσκολα.