Έκπληξη προκάλεσε η πορεία του αντίστοιχου κόμματος των Πειρατών και στη Γερμανία. Συγκεκριμένα, στις πρόσφατες τοπικές εκλογές του Κρατιδίου του Βερολίνου, έλαβαν 9%, με το σύνολο των 15 υποψηφίων τους να εκλέγεται στο τοπικό συμβούλιο, ενώ οι ‘συγκυβερνώντες’ μαζί με την κ. Μέρκελ, Φιλελεύθεροι, έμειναν εκτός.

Σύμφωνα με προεκλογικές δημοσκοπήσεις, τα υψηλά ποσοστά των Πειρατών αποτυπώνουν απογοήτευση του εκλογικού σώματος για τα υπόλοιπα κόμματα. 39% των ψηφοφόρων των Πειρατών απάντησαν σε δημοσκόπηση του περιοδικού Stern ότι τους ψήφισαν επειδή δεν είχαν εμπιστοσύνη στα άλλα κόμματα, δηλαδή ως επιλογή διαμαρτυρίας. 27% είπαν πως βλέπουν στους Πειρατές μια προοπτική ανανέωσης του πολιτικού σκηνικού, ενώ 12% ανέφεραν στην αιτιολόγηση της ψήφου, ότι θεωρούν τα μέλη τους ‘ανοιχτούς, ειλικρινείς και αδιάφθορους’ πολίτες. Μόλις ένα 11% ανέφερε ότι συμφωνεί με την ατζέντα των Πειρατών, ενώ στη μεγάλη τους πλειοψηφία οι Γερμανοί πολίτες, σύμφωνα πάντα με την ίδια πηγή, δεν θεωρούν βραχύβιο το φαινόμενο “Πειρατές” αλλά βλέπουν σε αυτό διάρκεια και μάλιστα, εκτιμούν ότι στις επόμενες ομοσπονδιακές εκλογές μπορεί και να εκπροσωπηθούν στο Κοινοβούλιο.

Ποιο είναι όμως το προφίλ των ψηφοφόρων του κόμματος των Πειρατών; Ο μέσος όρος ηλικίας των εγγεγραμμένων μελών των Γερμανών Πειρατών τον Μάιο 2011 ήταν 31,2 χρόνια. Σύμφωνα με exit poll του Ινστιτούτου Forsa για τις Ευρωεκλογές του 2009 στην ηλικιακή κατηγορία 18-24, το 12% των Ανδρών ψήφισαν Πειρατές, ενώ στις Γυναίκες το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 5%. Αντίστοιχα, στην ηλικιακή κατηγορία 25-34 το 6% των Ανδρών και μόλις το 2% των Γυναικών ψήφισαν Πειρατές.

Σε άλλη έρευνα του Ινστιτούτου Forsa για το περιοδικό Stern, οι ψηφοφόροι των Πειρατών τοποθετούνται στην κλίμακα πολιτικής αυτοτοποθέτησης «Αριστεράς – Δεξιάς» στη θέση 4,7 ενώ αντίστοιχα οι Πράσινοι ψηφοφόροι προσδιορίζονται στη θέση 3,9 και οι ψηφοφόροι του SPD στη θέση 4,4. Έτσι οι Πειρατές φαίνονται στον πολιτικό χάρτη να εμφανίζονται πολύ κοντά στο SPD, τους Πράσινους και τη Linke και πολύ μακριά από τη CDU και τη CSU. Η γειτνίαση με τους Πράσινους οδήγησε τους τελευταίους να προσθέσουν στο εκλογικό τους πρόγραμμα ξεχωριστό κεφάλαιο στην πολιτική του Διαδικτύου (Netpolicy), προκειμένου να προστατευθούν από διαρροές κυρίως νέων ανδρών ψηφοφόρων προς τους Πειρατές.

Αυτό που αξίζει να συγκρατήσουμε είναι ότι σύμφωνα με πολλούς Γερμανούς αναλυτές, οι Γερμανοί Πειρατές ήρθαν για να μείνουν στη γερμανική πολιτική σκηνή. Τελευταία δημοσκόπηση της ZDF τους δίνει το όχι ευκαταφρόνητο ποσοστό του 5%.

Ενώ λοιπόν έχουν δημιουργηθεί κόμματα Πειρατών σε 21 χώρες, έρχεται πριν από λίγο διάστημα να κάνει την εμφάνισή του και το Ελληνικό Κόμμα Πειρατών, με σημαία την προστασία της προσωπικής ελευθερίας, την άμεση δημοκρατία, κάτι που τους συνδέει έστω και έμμεσα με το κίνημα των αγανακτισμένων, τη διαφάνεια του κράτους και της δημόσιας διοίκησης, τον ψηφιακό αλφαβητισμό και την προστασία του προσώπου απέναντι στην απεριόριστη συλλογή, αποθήκευση, χρήση και παραχώρηση των προσωπικών του δεδομένων.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι αν στην Ελλάδα της κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης και της αποδόμησης του μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος, οι “Έλληνες Πειρατές” θα έχουν παρόμοια τύχη με τους Σουηδούς και τους Γερμανούς συναδέλφους τους. Η ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού ευνοεί την εμφάνιση νέων σχηματισμών. Οι προϋποθέσεις όμως για τη βιωσιμότητα νέων κομμάτων είναι πολύ περισσότερες και πιο σύνθετες από το τεράστιο κύμα δυσαρέσκειας προς το πολιτικό σύστημα. Το στοίχημα των Ελλήνων Πειρατών, δεν θα είναι οι επόμενες εκλογές, όπως και οι ίδιοι ρεαλιστικά δηλώνουν, αλλά η ικανότητα τους στο προσεχές διάστημα να συγκροτηθούν οργανωτικά και – κυρίως – να μπορέσουν να αφηγηθούν πειστικά τους λόγους της ύπαρξης τους.

Δεν άργησε να ξεσπάσει σάλος σε ευρωπαϊκό, και παγκόσμιο επίπεδο. Όμως η ουσία στην συγκεκριμένη δήλωση δεν εντοπίζεται στο ορθό ή το μη- ορθό. Στις δημοκρατίες καθείς δικαιούται να έχει δική του άποψη. Το θέμα είναι, πως την προβάλλει, με ποια σκοπιμότητα και σε ποιο χρόνο επιλέγει για να την εκφράσει. Γιατί όταν αυτή εξυπηρετεί την επανασύνδεση με μια απόμακρη και απογοητευμένη εκλογική βάση, τότε μπορούμε εύλογα να μιλάμε για γνήσιο, καιροσκοπικό λαϊκισμό, με επικίνδυνες προεκτάσεις.

Ο Ρέσλερ εισέπραξε άγρια κατσάδα από Μέρκελ και Σόιμπλε, οι οποίοι τον κάλεσαν να σεβαστεί την ενιαία γραμμή στο ευαίσθητο για τις οικονομίες του ευρώ, ελληνικό ζήτημα. Για “επικίνδυνα σενάρια που εντείνουν την ανασφάλεια στις αγορές”, μίλησε ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), Φόλκερ Κάουντερ, σε μια προσπάθεια να πάρει αποστάσεις, ενώ η ομοσπονδιακή Κυβέρνηση συνεχίζει να καθησυχάζει, ότι η Ελλάδα κάνει ό,τι μπορεί, για να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της και ότι δεν προβλέπεται από τις ευρωπαϊκές Συνθήκες έξοδος χώρας από το ευρώ.

Και όμως, παρά τις έντονες αντιδράσεις εντός του παραπαίοντος πλέον κυβερνητικού συνασπισμού, ο Ρέσλερ επιμένει, διαμηνύοντας “ηρωικά” σε όλους τους τόνους, ότι δεν θα δεχθεί φίμωση και απαγόρευση στη σκέψη του.

Ξεκάθαρα, το κόμμα της FDP αναζητά στο πρόσωπο του προέδρου της μια ευκαιρία να αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στον καυγά που ταλανίζει την Ευρώπη για το ελληνικό χρέος. Επιδιώκει διαφοροποίηση από την θέση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, που αρκετοί Γερμανοί πλέον θεωρούν μετριοπαθή και παθητική. Ψάχνει σημείο επαφής με τους δυσαρεστημένους συντηρητικούς Γερμανούς, που έχουν βαρεθεί, όπως αποτυπώνεται συχνά στη δημόσια συζήτηση, να υφίστανται μακρές περιόδους λιτότητας για να πληρώνουν τελικά τα σπασμένα της Ευρώπης.

Τι πιστεύουν όμως οι ψηφοφόροι της, γι’ αυτό το όχι και τόσο αυθόρμητο ευρωσκεπτικιστικό ‘παραστράτημα’ του Ρέσλερ;

Οι αριθμοί αποδεικνύουν ότι έχει βλάψει το κόμμα του. Μετά από μια σύντομη αύξηση στο 5%, το ποσοστό των Φιλελεύθερων επιστρέφει στο 3%, σύμφωνα με δημοσκόπηση του STERN-RTL. 33% των ψηφοφόρων του συνασπισμού CDU-FDP φοβούνται ότι η κυβέρνηση δεν θα αντέξει το βάρος της διχογνωμίας για το ελληνικό ζήτημα και θα πάει σε πρόωρες εκλογές. Το ποσοστό αυξάνεται στους ψηφοφόρους της FDP, σε 37%. Να σημειωθεί ακόμα, ότι τα 2/3 των ερωτηθέντων, είναι δυσαρεστημένοι από τις επιδόσεις του συνασπισμού συνολικά στο μέγα ζητούμενο να εξασφαλιστεί η σταθερότητα του ευρώ.

Η ίδια δημοσκόπηση “ευνοεί” το κόμμα των Πρασίνων, που βρίσκονται στο 20%, κατά μια μονάδα ψηλότερα από ότι την προηγούμενη εβδομάδα, ενώ καταγράφει μικρή απώλεια, μιας μονάδας, στην SPD που βρίσκεται στο 28%. Όσο αφορά τη σύνθεση μελλοντικού πιθανού κυβερνητικού συνασπισμού, τα πράγματα είναι δύσκολα για τους κυβερνώντες. Μια συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών και Φιλελεύθερων θα είχε υποστήριξη από το 34%, 14 μονάδες λιγότερες δηλαδή από ότι ένας συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών και Πράσινων, που θα στηριζόταν από το 48%. Συμπληρώνω την εξής σημαντική λεπτομέρεια…

Στα στρατόπεδα των Σοσιαλδημοκρατών και των Πράσινων, ουδέποτε έπεσαν ανεξέλεγκτα “αδέσποτες πιστολιές” προς την προοπτική επιβίωσης της ευρωζώνης και την παραμονή της Ελλάδας σε αυτή. Οι μεν Πράσινοι πήραν θέση υπέρ της αναδιάρθρωσης του χρέους με συμμετοχή ιδιωτών και υπέρ της σύστασης ευρωπαϊκού ταμείου διάσωσης τραπεζών για να μειωθούν οι αναταράξεις που θα προκαλέσει η αναδιάρθρωση στις χρηματαγορές. Οι δε Σοσιαλδημοκράτες, μιλούν για σκληρό κούρεμα και για ευρωομόλογο, λύσεις που η Μέρκελ για πολύ καιρό δεν ήθελε καν να ακούει.

Η FDP πήρε ένα μεγάλο ρίσκο. Είπε, ότι η εκλογική μάχη στο Βερολίνο θα είναι “μάχη για το ευρώ”. Τοποθέτησε εκεί το διακύβευμα και προσπάθησε να δημιουργήσει “εχθρό”: την Ελλάδα και όσους ανέχονται τη δημοσιονομική απειθαρχία της. Δεν της βγήκε. Δεν κατάφερε να ξεπεράσει το φράγμα του 5% και να μπει στη Βουλή. Από τότε δε που ανέλαβε ο Ρέσλερ έχει χάσει και τις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις που βρήκε μπροστά του.

Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να ποντάρει στο λαϊκισμό. Τονίζει πως η ευρω-σκεπτικιστική στάση είναι στάση αρχών και θα συνεχίσει να εκφράζεται και μετά τις εκλογές του Βερολίνου. Παράλληλα, ετοιμάζεται εσωτερικό δημοψήφισμα για το εάν θα υπερψηφίσει η φιλελεύθερη πτέρυγα το πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα στην Ομοσπονδιακή Βουλή.

Το γενικότερο συμπέρασμα αφορά τον λαϊκισμό. Αποδείχθηκε ότι σε τόσο κρίσιμες περιστάσεις, είναι τραγικά “λίγος” για να αποφέρει τα δέοντα πολιτικά οφέλη. Δεν πείθει. Η εκτίμηση είναι πως Ευρωπαίοι και Γερμανοί ειδικότερα, θέλουν άμεσα οριστική λύση. Έχουν κουραστεί να ασχολούνται με το ελληνικό χρέος. Αρχίζουν να υποψιάζονται ότι η πολυγλωσσία δεν οδηγεί σε λύσεις, αλλά σε τριβές και παράταση των αδιεξόδων. Είναι σαφές, στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας. Οι ψίθυροι για κούρεμα ελληνικού χρέους δυναμώνουν σε όλο και περισσότερα κομματικά στρατόπεδα. O Ρέσλερ έχει κάθε λόγο να αισθάνεται μόνος.

Η FDP έπαιξε και έχασε. Ο λαϊκισμός του Ρέσλερ ηττήθηκε. Το ερώτημα είναι, αν θα φτάσει το “μήνυμα” στα αυτιά ευρωπαίων πολιτικών και εκτός Γερμανίας. Αν θα γίνει σαφές, ότι ο λαϊκισμός δε μπορεί να είναι πάντοτε γιατρικό “δια πάσα πολιτική νόσο”.

Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, που η Άνγκελα Μέρκελ ‘παίζει μπάλα’ στο γήπεδο του συντηρητικού λαϊκισμού. Η πρώτη, ήταν όταν δήλωσε “πολύ χαρούμενη” για τη θανάτωση του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Νομίζω “χαρούμενος” δεν πρέπει δήλωσε ούτε καν ο ίδιος ο Ομπάμα, μετά το πέρας της επιχείρησης.

Ίσως να αναρωτιούνται λοιπόν κάποιοι, σχεδόν ενοχικά… “Μήπως έχει δίκιο;” Είμαστε πράγματι εμείς οι Νότιοι, οι τεμπέληδες της Ευρώπης;

Η Α. Μέρκελ, όπως κάθε καλός λαϊκιστής,  αναπαράγει στερεότυπα, τα οποία προκύπτουν από αυθαίρετες γενικεύσεις. Οι δηλώσεις της είναι αδόκιμες και στερούνται τεκμηρίωσης. Επιπλέον, τη διαψεύδουν τα στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας (για το 2009), σύμφωνα με τα οποία οι Γερμανοί βγαίνουν κατά μέσο όρο στη σύνταξη στα 62,2 χρόνια. Δουλεύουν ελάχιστα περισσότερο δηλαδή από ότι οι Έλληνες, που βγαίνουν στα 61,5 και λίγο λιγότερο από τους Πορτογάλους, που βγαίνουν στα 62,6. Αν δε ληφθεί υπόψη μόνο ο μέσος όρος ηλικίας των ανδρών, όπως δείχνουν στοιχεία του ΟΟΣΑ, τότε οι Γερμανοί συνταξιοδοτούνται σχεδόν στην ίδια ηλικία με τους Έλληνες, δηλαδή στα 61,8 χρόνια. Η ταμπέλα των τεμπέληδων Νοτιοευρωπαίων, δεν προκύπτει άρα από πουθενά.

Άλλη μια αιτιολόγηση για το μη-ορθό της διατύπωσης Μέρκελ είναι η πολιτική της σκοπιμότητα. Η Καγκελάριος παραείναι έξυπνη για να της “ξεφεύγουν” τέτοιες χοντράδες. Κάποιους θέλει να ικανοποιήσει με την αντιευρωπαϊκή, λαϊκίστικη στάση της. Αυτοί δεν είναι άλλοι, από τους συντηρητικούς ψηφοφόρους της. Εκείνους, που επειδή οι ίδιοι δέχτηκαν τα τελευταία 10 χρόνια να μειωθεί ο μισθός τους κατά 7%, ενώ στη Γαλλία για παράδειγμα αυξανόταν κατά 14,5%. Εκείνους που συμβιβάστηκαν να ζουν σε συνθήκες παρατεταμένης ασκητικής λιτότητας, χάριν της ανταγωνιστικότητας της γερμανικής οικονομίας, γι’ αυτό και παίρνουν τώρα την εκδίκησή τους, αναθεματίζοντας την “καλή ζωή” που απολάμβανε μεταξύ των άλλων και η καταχρεωμένη Ελλάδα. Στο αίσθημα του “αδικημένου” Γερμανού στοχεύει η Μέρκελ. Αυτόν προσπαθεί, και νομίζω πετυχαίνει τελικά να ικανοποιήσει.

Η αντίδραση από τα άλλα κόμματα υπήρξε σφοδρή. Η SPD κάνει λόγο για πρόδηλο αντιευρωπαϊσμό. Οι Πράσινοι για παρόλες που έχουν θέση στην αγορά, όχι στην πολιτική. Η Linke, για χειρισμούς χαμηλότατου επιπέδου. Ένα πετυχημένο σχόλιο, στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Spiegel, μιλά μάλιστα για το τέλος των γερμανών πολιτικών με ευρωπαϊκό όραμα. Τον Άντεναουερ, που θεωρούσε υπαρξιακό ζήτημα για την Γερμανία μια ενωμένη Ευρώπη, τον Σμίτ, που την αντιλαμβανόταν ως λογικό συνεπακόλουθο της ιστορίας και τον Κολ, γνωστό για την φιλοευρωπαϊκή του σκέψη, διαδέχθηκε αυτή η γενιά πολιτικών, για τους οποίους η Ευρώπη είναι απλώς αριθμοί και μεγέθη. Και η Μέρκελ, ανήκει σε αυτούς.

Το ζήτημα είναι ότι αυτός ο λαϊκισμός, δε μπορεί να πάει πολύ μακριά. Είναι επικίνδυνος για την Ευρώπη και για τη Γερμανία. Για την Ευρώπη, γιατί αποδομεί το αίσθημα της συλλογικότητας. Ακυρώνει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Υπονομεύει τη διαδικασία της ολοκλήρωσης. Για τη Γερμανία, γιατί θρέφει το αίσθημα του σωβινισμού. Ενισχύει το συντηρητικό λαϊκισμό. Δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Γιατί τα γερμανικά εξαγωγικά πλεονάσματα, προϋποθέτουν τα ελλείμματα των άλλων. Μόνο που αυτό, δεν το λέει κανείς. Η ειλικρίνεια πήγε διακοπές, ο λαϊκισμός πάλι, όχι.

Τι έφερε όμως τέτοια έκρηξη δημοφιλίας για τους “Αληθινούς Φιλανδούς”; Φιλανδοί εκλογικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι δεν είναι ένας, αλλά μια σειρά καθοριστικών παραγόντων. Καταρχήν, είναι η δυσαρέσκεια που προκάλεσαν οι κατηγορίες εναντίον του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου του “Κόμματος Κέντρου”, για παράνομους χρηματισμούς από επιχειρηματίες και εμπλοκή σε υποθέσεις διαφθοράς. Επιπλέον, είναι οι ακραία διαφοροποιούμενες από το σύνολο θέσεις τους. Οι “Αληθινοί Φιλανδοί”, υποστηρίζουν ανοιχτά τη σκλήρυνση της μεταναστευτικής πολιτικής. Αντιτίθενται κατηγορηματικά στο γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων. Παράγουν έναν έντονα Ισλαμοφοβικό λόγο. Ασκούν σκληρή κριτική στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, πιστεύουν στην ιδέα της “εθνικής δημοκρατίας” και κατέβηκαν στις εκλογές με “σημαία” τους την άρνηση παροχής βοήθειας στην Πορτογαλία. Αυτός ήταν ο απώτερος σκοπός τους. Θέλησαν να δώσουν στις εκλογές αέρα δημοψηφίσματος για το ευρώ. Και όπως φαίνεται, σε μεγάλο βαθμό το πέτυχαν.

Μια δεύτερη ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι “Αληθινοί Φιλανδοί” πέτυχαν όχι μόνο για αυτά που υποστήριζαν, αλλά γιατί εξέφρασαν (ακραίες) θέσεις που τους διαχώριζαν από τα άλλα κόμματα. Έχτισαν μια εθνικιστική – λαϊκιστική ατζέντα, λέγοντας ότι οι Φιλανδοί, δεν έχουν καμία υποχρέωση να πληρώσουν τα χρέη των Ελλήνων, των Ιρλανδών και των Πορτογάλων. Ήταν πολλοί που συμφώνησαν με αυτή τη θέση και αυτούς κατάφερε να εκπροσωπήσει ο λαϊκιστής Σόινι. Με άλλα λόγια, δεν είναι μόνο το τι υποστήριξαν, όσο ότι έσπασαν την πολιτική μετριοπάθεια που κυριαρχεί στο συναινετικό δημοκρατικό περιβάλλον της Φινλανδίας, όπου τα τρία μεγάλα κόμματα εξουσίας είναι σύμφωνα στα κρίσιμα πολιτικά ζητήματα.

Ποια είναι όμως τα μηνύματα, που στέλνει το εκλογικό αποτέλεσμα; Το πρώτο είναι το τέλος της “βολικής συναίνεσης”. Το τέλος μιας ομογενοποιημένης πολιτικής ατζέντας, όπου μικρά ή μεγάλα προβλήματα κρύβονται κάτω από το χαλί. Πολλοί μιλούν και για το μεγάλο αδιέξοδο της Σοσιαλδημοκρατίας, που φοβάται να αγγίξει θέματα ταμπού όπως η μετανάστευση. Τα όρια στις πολιτικές πεποιθήσεις είχαν ρευστοποιηθεί και όλοι συμφωνούσαν σε όλα. Για να δούμε να συμβαίνει το τέλος της “βολικής συναίνεσης”, θα πρέπει τα τρία κόμματα να εγκαταλείψουν αυτή τη στάση που τους επέτρεπε τόσα χρόνια να κυβερνούν με μικρό πολιτικό κόστος. Θα πρέπει να διδαχτούν από τα λάθη τους και να αποκτήσουν ξεκάθαρες θέσεις.

Το δεύτερο είναι ότι η άνοδος των ‘Αληθινών Φιλανδών” οφείλεται στην ξενοφοβική ρητορική τους. Ο φόβος “πουλάει” εκλογικά. Το είδαμε να συμβαίνει και πέρυσι στη Σουηδία, όπου το νέο – ναζιστικής προέλευσης κόμμα των Σουηδών Δημοκρατών κατέβηκε στις εκλογές με αίτημα το δραστικό περιορισμό της μετανάστευσης. Το είχαμε δει και λίγο παλιότερα, με ακροδεξιά κόμματα στην Αυστρία, την Ολλανδία, τη Γαλλία. Εσχάτως, βλέπουμε να ευδοκιμεί ο σπόρος της ξενοφοβίας και σε χώρες της κρίσης, όπως η Ελλάδα. Η  εκτίναξη της ανεργίας, η φτώχεια, και η εντεινόμενη αβεβαιότητα για το μέλλον, είναι λίπασμα που τον κάνουν να φυτρώνει ακόμα πιο γρήγορα. Και όσο τα κόμματα του Δημοκρατικού τόξου στην Ευρώπη θα ψαρεύουν σε θολά νερά χωρίς καθαρές θέσεις για τα μείζονα προβλήματα, τόσο ο εφιάλτης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας θα βγαίνει “αληθινός”…

Οι αλλαγές αυτές αποτυπώνονται και δημοσκοπικά. Τα αποτελέσματα πανομοσπονδιακής έρευνας, που διενεργήθηκε μετά τις εκλογές για λογαριασμό του περιοδικού Stern και του τηλεοπτικού σταθμού RTL, ήταν δυσάρεστα για τον κυβερνητικό συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών (CDU) και Φιλελεύθερων (FDP). Απρόσμενα ευχάριστα για τους Πράσινους. Ανησυχητικά για τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) και “χλιαρά” για τη Linke.

Μετά τον εκλογικό τους θρίαμβο στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, το ποσοστό των Πρασίνων σημειώνει ιστορικό υψηλό στο σύνολο της Ομοσπονδίας. Ανέβηκε κατά 7 ποσοστιαίες μονάδες στην προτίμηση των ψηφοφόρων και έφτασε στο 28%.

Αντίθετα το SPD σημείωσε πτώση 2% και έπεσε στο 23%. Μαζί, Πράσινοι και SPD συγκεντρώνουν ποσοστό 51% και έτσι, για πρώτη φορά μετά τις εκλογές του 2009 πετυχαίνουν σε δημοσκόπηση την απόλυτη πλειοψηφία. Μάλιστα οι Πράσινοι, ως φέροντες το ψηλότερο ποσοστό, θα μπορούσαν να είναι και το κόμμα προέλευσης του Καγκελάριου.

Τι απέγινε όμως το FDP; Το πολλά υποσχόμενο κόμμα – έκπληξη των προηγούμενων εκλογών; Μετά το πρόσφατο εκλογικό στραπάτσο και την κρίση ηγεσίας του, υφίσταται σημαντική πτώση. Η δημοσκόπηση δείχνει απώλεια 2 μονάδων και ποσοστό που μόλις αγγίζει το 3%, άρα δεν βάζει το κόμμα καν στο Κοινοβούλιο.  Άσχημα είναι τα πράγματα και για το CDU. Έπεσε κατά 3 μονάδες, συγκεντρώνει το 30% στην προτίμηση των ψηφοφόρων και έτσι, ο σημερινός κυβερνητικός κιτρινόμαυρος σχηματισμός βρίσκεται κατά 18% πίσω από μια πιθανή πρασινοκόκκινη ένωση.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι η σημερινή κυβέρνηση κρίνεται από τους Γερμανούς αναξιόπιστη. Κερασάκι στην τούρτα της αναξιοπιστίας, η πρόσφατη διαχείριση του θέματος της ατομικής ενέργειας και του πυρηνικού ατυχήματος στη Φουκουσίμα. Αυτό, δείχνει να έχει οδηγήσει και τους Πράσινους στα ύψη. Αυτό, κάνει την “πράσινη” αντίληψη πραγμάτων τόσο ελκυστική για τους πολίτες.

Οι ψηφοφόροι επιβράβευσαν τους Πράσινους που εδώ και δεκαετίες αντιμάχονται με σταθερότητα και συνέπεια την εξάπλωση της ατομικής ενέργειας. Οι υποστηρικτές της ατομικής ενέργειας σε CDU/ FDP έμειναν εκτεθειμένοι. Παρόλο που φοβούμενοι την κοινή γνώμη έδειξαν τελικά πρόθυμοι να ξαναβάλουν στο τραπέζι τα συν και τα πλην της ατομικής ενέργειας, δεν έπεισαν. Πριν το πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα είχαν αποφασίσει παράταση ζωής για τους πυρηνικούς σταθμούς του γερμανικού Νότου. Μετά το ατύχημα, σε ένα ρεσιτάλ λαϊκισμού, είπαν ότι θα κλείσουν τα παλιά πυρηνικά εργοστάσια της Νότιας Γερμανίας για τρείς μήνες. Αυτή η ασυνέπεια τους κατέστησε αναξιόπιστους και οι πολίτες – στη Γερμανία – δεν ψηφίζουν αναξιόπιστους πολιτικούς. Αν είχαν πράξει διαφορετικά τα CDU/ FDP, στο συγκεκριμένο ζήτημα ίσως να είχαν καλύτερη τύχη στη Βάδη-Βυρτεμβέργη.

Μετά από 10 χρόνια στην ηγεσία του FDP o Guido Westerwelle υπέβαλε την παραίτηση του από τη θέση του Προέδρου του κόμματος. Στο ερώτημα τώρα, αν θα αλλάξει η εικόνα για το κατακρημνισμένο FDP, μετά την αλλαγή ηγεσίας; η απάντηση είναι αβέβαιη. Ο κόσμος κρίνει αρνητικά τον μέχρι πρότινος αρχηγό του και για τη θητεία του στο υπουργείο Εξωτερικών. Αν δεν παραιτηθεί λοιπόν από αυτό το πόστο, τότε μάλλον δεν θα έχει σοβαρές ελπίδες ανάκαμψης και η παράταξή του.