Οι ελληνικές εκλογές της 6^ης Μαϊου 2012 θα περάσουν στην ιστορία ως οι εκλογές της αποθέωσης του θυμικού. Οι περισσότεροι πολίτες θα ψηφίσουν αυτό που γουστάρουν. Θα είναι πράγματι έτσι; Θα ξεσπάσουν την οργή τους στις κάλπες και τρέχα γύρευε, ή θα μετρήσουν τα κουκιά της συσπείρωσης και θα συνδράμουν κόμματα εξουσίας για να φτάσουμε στη δεξιο-σοσιαλιστική συγκυβέρνηση; Θα ανταμείψουν επαναστάτες χωρίς σχέδιο; Θα δώσουν την ευκαιρία στην Ντόρα και τον κ. Στέφανο να δημιουργήσουν το πρώτο πραγματικά φιλελεύθερο cluster του ελληνικού Κοινοβουλίου; Θα πάνε αριστερά; Μήπως αριστερότερα; Ή σκοπεύουν να προσπεράσουν επιδεικτικά τον Καρατζαφέρη και να “την ρίξουν” δεξιότερα του ΛΑΟΣ γιατί έχουμε έλλειψη από μπόντυγκαρντς;

Προς το παρόν, όπως και να το δεις, ο Μπένι νικά στα σημεία χωρίς να έχει κόμμα να τον ακολουθήσει… επιστολή στον Μπαρόζο (μέχρι κι ο Παπαδήμος ήρθε δεύτερος), μέτρα “κοινωνικής πολιτικής”, ατάκες πολιτικής από νέα, ξεσκονισμένα μυαλά, με στρατηγική taylor-made στην στείρα αυθάδεια του κλειστού πυρήνα της Συγγρού. Εκεί τα πράγματα είναι συγκεχυμένα. Η ανυπαρξία σύγχρονης πολιτικής (ανεξαρτήτως κρίσης), αλλά και ιδεών κατατάσσουν τη ΝΔ χαμηλότερα και από το record low που πέτυχε ο Καραμανλής όταν αποχωρούσε. Και όσο περνάει ο καιρός, η βάση ξεφλουδίζεται. Ο συναισθηματικός που κουβαλούσε ο Καραμανλισμός ξέφτισε μετά τις περικοπές μισθών και συντάξεων και ως γνωστόν, η ιδεολογία και οι θύμησες από την εποχή του θείου δεν τρώγονται.

Από την άλλη πλευρά η τακτική Καμμένου έχει φέρει αποτελέσματα, με τα “ειδικά” μπλογκς να δημοσιεύουν υπαινιγμούς για Ρώσικα συμφέροντα (γιατί όχι και ακριβώς το αντίθετο;), ο Κουβέλης ξεφουσκώνει και είναι σχεδόν έτοιμος να χάσει την αστική του ευγένεια, ενώ οι Τσιπραίοι συνεχίζουν να τσιμπολογούν μετακινήσεις από το λαϊκό (μη ιδεολογικό) πλευρό της ΝΔ, που “τα ‘χει πάρει” με τις περικοπές και τη λιτότητα χωρίς τέλος. Την ίδια στιγμή πιέζουν αριστερότερα για μετεκλογική συνεργασία με στόχο την… κυβέρνηση. Το πείραμα όμως θα είναι τόσο θρίλερ, όσο και οι ορδές μετανάστευσης που θα ακολουθήσουν…

Η παρομοίωση με την Αγρια Δύση παραπέμπει σε ένα άναρχο, υπό διαμόρφωση σκηνικό, στο οποίο η αξία της ζωής ήταν μικρότερη σε σχέση με τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο. Την ίδια στιγμή είναι η γη των ευκαιριών, στην οποία όλοι έχουν θέση κάτω από τον ήλιο, αρκεί να δουλέψουν σκληρά, ατομικά και συλλογικά.

Απλώς, οι πρωταγωνιστές της εισαγωγής θα είναι αναλώσιμοι, όπως και οι πρώτοι ανίδεοι πιονέροι.

Φυσικά ξυπνήσαμε πολύ γρήγορα. Ο Μανώλης φώναζε στην τηλεόραση και το θέαμα ήταν αποκρουστικό… Την κλείσαμε γρήγορα και αλλάξαμε θέμα. Μετά το ξανασκεφτήκαμε. Η συγκυρία στη χώρα μας είναι δραματική, αλλά και μοναδική από πολλές πλευρές. Αυτό που χρειάζεται είναι ψυχραιμία και καθαρή σκέψη.

Πέρσι κάποια στιγμή ο Στέφανος Μάνος είχε πει ότι πρέπει να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι. Αντιλαμβάνεστε τι είχε συμβεί στα blogs. Σήμερα το λέει ο Ρέππας. Έτσι απλά, αλλάζουν τα πράγματα στην Ελλάδα. Από τον νεο-φιλελευθερισμό, στο σκληρό ΠΑΣΟΚ.

Τα πράγματα αλλάζουν, και όσα αντιστέκονται, αλλάζουν κι εκείνα μετά από λίγο καιρό.

Όσον αφορά τον πολιτικό λόγο, χάλια μαύρα. Η εποχή τον συνθέτει από μόνη της. Τα υπόλοιπα φαντάζουν γραφικά, προϊόν του κομματισμού του παρελθόντος.

Στη συνείδηση των πολιτών, τα παλιά κόμματα είναι πολιτικά νεκρά. Δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Δείτε τις δημοσκοπήσεις και θυμηθείτε και τον Λούλη. Σε κάθε περίπτωση, η πτώση Καραμανλή, εκτός από voter’s apathy, προκάλεσε και την πτώση του παλαιοκομματισμού. Στη νοοτροπία και στους τρόπους δράσης.

Ασχέτως αν μερικοί δείχνουν να μην το αντιλαμβάνονται. Cherchez la femme s’il vous plait.

Ένα τρίτο παράδειγμα υπερβολής είναι η πολιτική και οι πολιτικοί. Η υπερπαραγωγή πολιτικού λόγου, λαϊκισμού και πελατειακών σχέσεων και η μόνιμη τάση των Ελλήνων να επενδύουν τις κοινές υποθέσεις με κομματικούς μανδύες έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση.

Από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας έως σήμερα, Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου είναι ιστορικά υπεύθυνοι για την ακροβασία της χώρας στο κενό. Ποιός εκβιάστηκε, ποιος απειλήθηκε, ποιος φοβερίστηκε ή ακυρώθηκε από το κομματικό σκυλολόι, λίγο με ενδιαφέρει. Η Ελλάδα είναι ηρωϊκό Έθνος. Εχει περάσει δοκιμασίες και δεινά που θα εξόντωναν χώρες και λαούς της Ευρώπης. Άντεξε όμως. Τα υπόλοιπα είναι… πως το είπε ο Τράγκας (αλλά προς λάθος άνθρωπο); Για τις “Λουλούδες”.

Αν ο πολυσυζητημένος πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας Σαρτζετάκης είχε διατυπώσει κάτι σωστό επί των ημερών του ήταν ότι η Ελλάδα είναι “Εθνος ανάδελφον”. Άρα χρειάζεται τους ανάλογους ηγέτες, κατά τη γνωστή ελληνική λαϊκή ρήση περί των μεταξωτών και των επιδέξιων. Αλλιώς, φίλες και φίλοι να μην γίνετε πολιτικοί. Πρέπει να πάψει ο χώρος της λαϊκής εκπροσώπευσης να αποτελεί άσυλο ανεπάγγελτων και αποτυχημένων, ενίοτε γραφικών τύπων, που τυγχάνει να γοητεύουν τους γέρους του τόπου τους και να προωθούνται από τις τοπικές της περιοχής. Εντάξει, φωτεινές εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά δυστυχώς δεν παίζουν ρόλο. Ελάχιστοι άνθρωποι με ταλέντα στις επιστήμες, τη διοίκηση και την ηγεσία ανέχονται τον κομματικό ζυγό και την υποταγή σε αμόρφωτους πολιτικάντηδες, προκειμένου να φτάσουν στη Βουλή. Δεν είναι τυχαίο ό,τι η διαδικασία που προηγήθηκε μέχρι να αναλάβει ο Λουκάς Παπαδήμος την πρωθυπουργία έκανε τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα να φαντάζουν παιχνίδι. Κανείς δεν θέλει επιστήμονες και οπαδούς της κοινής λογικής σε θέσεις ισχύος.

Αν έχουμε μια ελπίδα να ξεπεράσουμε τα προβλήματα και να προχωρήσουμε μπροστά, αυτή εξαρτάται από την επιθυμία μας να αποκτήσουμε περισσότερους μικρούς και μεγαλύτερους Παπαδήμους, οι οποίοι να έχουν τα κότσια να κοιτούν τους πολιτικούς χαμογελώντας – όχι με το δέος των παρατρεχάμενων καθηγητών που παρακαλούν για θέσεις εξουσίας στο δημόσιο, ή τη σιχασιά που σου προκαλεί η Ψυτάλλεια… Αλλιώς το μέλλον μας θα είναι μία από τα ίδια…

Πριν από δέκα ημέρες, τόλμησα να διατυπώσω την άποψη ότι βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι καινούργιο, που ξεκινά με τη “διάσπαση του (γαλαζο-πράσινου) κομματισμού” (PostNews.gr, 29.10.2011).  Μου είπαν ότι το κείμενο γνώρισε επιτυχία στα social networks γιατί θεωρήθηκε ότι προέβλεψε τις εξελίξεις της ανάληψης του πόστου του πρωθυπουργού από τον Παπαδήμο. Χάρηκα, αλλά η ουσία βρίσκεται αλλού: στο ότι απόψεις όπως αυτές γίνονται ευπρόσδεκτες από το πλέον δυναμικό κοινό των Νέων Μέσων. Η νέα γενιά του διαδικτύου (ηλικιακά ‘παίζουν’ σε μεγάλο εύρος) είναι πολιτικά ενεργή, αλλά κομματικά αδιάφορη. Αυτά τα χαρακτηριστικά τα κόμματα δείχνουν να μην τα αντιλαμβάνονται. Το κόστος θα είναι σημαντικό και θα αυξάνεται, όσο εντείνονται οι (για πολλούς) παράλογες πιέσεις για εκλογές τον Φεβρουάριο. Ο στόχος αυτός τίθεται από εκείνους που θέλουν τη κυβέρνηση Παπαδήμου απλώς και μόνο για το πολιτικό χαμαλίκι, να υπογράψει δηλαδή τις υποχρεώσεις μας προς την ευρωζώνη. Δηλαδή ύστερα από τόσο κόπο και δύο χρόνια ΠΑΣΟΚικό στρίμωγμα, να μην αφήσουμε την τεχνοκρατική προσέγγιση να πετύχει, αλλά να παραδώσουμε και πάλι τα ηνία της χώρας στα κόμματα. LOL…

Θα αποτολμήσω άλλη μία πρόβλεψη: αν τα κόμματα επιμείνουν στις σκληρές κομματικές γραμμές στο επόμενο διάστημα, το μεν ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει να διαλύεται (και ο ΓΑΠ ίσως πορευθεί με ένα νέο σχήμα προς το μέλλον, πιο μετριοπαθές, μοντέρνο και ευρωπαϊκό), η δε ΝΔ θα διασπαστεί μεταξύ της λαϊκής δεξιάς και του κεντρώου (πρώην ‘μεσαίου’) χώρου, που θα ενωθεί με άλλους πολιτικούς χώρους, οδηγώντας στην επανασύσταση του πολιτικού κέντρου.

Θεωρώ ότι για τους νηφάλιους αναλυτές της πολιτικής πραγματικότητας, η προηγούμενη παράγραφος δεν αποτελεί πρόβλεψη αλλά βεβαιότητα, ιδιαίτερα αν η Συγγρού συνεχίσει τις γραφικότητες. Απλώς, ίσως, θα πρέπει, για πρώτη φορά να αρχίσουμε να αναλύουμε με τόλμη, τα πραγματικά δεδομένα. Έτσι, μαζί με το πρωθυπουργικό πόστο, να κάνει και ο δημόσιος πολιτικός λόγος ένα βήμα μπροστά, προς την αλήθεια.

Οι δημοσκοπήσεις που ακολουθούν τις επόμενες ημέρες (με πρώτο στοιχείο την καταγραφή της αντίδρασης των πολιτών για την επιλογή Παπαδήμου), θα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη δύναμη των παλαιών πολιτικών κομμάτων, τα οποία για πρώτη φορά αποχωρούν από το προσκήνιο, παραχωρώντας τη θέση τους στην ιδεολογία της αποτελεσματικότητας. Αν αφήσουν ήσυχο το νέο σχήμα να λειτουργήσει…

Δύο γεγονότα συγκλίνουν προς το άνοιγμα νέου κεφαλαίου στη δημόσια συζήτηση. Και τα δύο γεγονότα έχουν ως πρωταγωνιστή τον Λουκά Παπαδήμο, ο οποίος παρουσιάζεται ως πρόσωπο κοινής αποδοχής.

Οι κεντροδεξιοί και δεξιοί ιστότοποι έχουν πάρει φωτιά. Η γραμμή είναι συντεταγμένη και σε ορισμένες περιπτώσεις απηχεί δουλεμένα κείμενα.

Η δημοσκόπηση που διενήργησε η Κάπα Research για “Το Βήμα”, παρουσιάζει τον Λουκά Παπαδήμο ως τον πλέον κατάλληλο για να ηγηθεί μιας κυβέρνησης “εθνικής σωτηρίας”. Ο Λουκάς Παπαδήμος, πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας συγκεντρώνει 9,2% και βρίσκεται μπροστά από τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά (9%). Ο Γιώργος Παπανδρέου συγκεντρώνει 7,8%, ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης 6,7%, ο πρώην υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ Αλέκος Παπαδόπουλος 6,2%, οι πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Σημίτης και Κώστας Καραμανλής 5,1% και 4,8% αντίστοιχα, ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος 4,7%, ο Υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος 4,4%, και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης 3,7%.

Την ίδια στιγμή, τα Μέσα Ενημέρωσης ασχολούνται με την συμμετοχή του Λουκά Παπαδήμου στην ημερίδα με τίτλο “Η Ελλάδα, η Ανατολική Μεσόγειος και η Ευρώπη σ’ έναν κόσμο κρίσης και μεταβαλλόμενης γεωπολιτικής”, που διοργάνωσε, χθες, η έδρα Ελληνικών Σπουδών “Κ. Καραμανλής” στο Πανεπιστήμιο Τάφτς.

Επίσης, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, μετά την πρόσφατη απόφαση της Συνόδου Κορυφής των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για “κούρεμα” 50% του ελληνικού χρέους, συζητείται το ενδεχόμενο να τεθεί ο Λουκάς Παπαδήμος επικεφαλής της ομάδας των τεχνοκρατών της ΕΕ, που έχουν έρθει στην Ελλάδα, για να συνδράμουν το έργο της Κυβέρνησης, της οποίας προϊσταται μέχρι σήμερα ο Γερμανός τεχνοκράτης Χορστ Ράιχενμπαχ.

Δεν γνωρίζω αν ο Λουκάς Παπαδήμος είναι το πλέον κατάλληλο πρόσωπο για την χάραξη της νέας πορείας της χώρας. Αλλά, μετά τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 2011, η ανάγκη αναγέννησης της Ελλάδος, της οικονομίας, της κοινωνίας και της ίδιας της πολιτικής, προσπερνούν τα μικροπολιτικά συμφέροντα, τις ανάγκες του καθενός να κυβερνήσει, ή ακόμη και όσα άτοπα εθνικοπατριωτικά ιδεολογήματα (δεξιά, σοσιαλιστικά και αριστερά) μάς κράτησαν πίσω όλα αυτά τα χρόνια…

Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι από τη μια εμφανίζουν κείμενο για την φορολογική πολιτική, επιδιώκοντας τη θετική δημοσιότητα, κι από την άλλη δίνουν άδεια στους Θύμιους να βαρέσουν τα τύμπανα του πολέμου, κάνοντας βουντού στον Ραγκούση.

Ποιό πολιτικό υλικό θεωρούν ότι θα θυμάται ο κόσμος; Το σημερινό πρωτοσέλιδο του “Αδέσμευτου Τύπου”, που παρουσιάζει ελκυστικά (ομολογουμένως) φορολογικά μέτρα (τα έχουν κοστολογήσει άραγε;), ή την ατάκα Θύμιου έξω από τα γραφεία του ΣΑΤΑ, λίγο πριν την πορεία του στους δρόμους της Αθήνας: “Αν είναι να πεθάνουμε εμείς θα πεθάνετε όλοι μαζί μας”. Απειλεί την κυβέρνηση ή/και όλους τους πολίτες που διαφωνούν μαζί του;

Είπε κι άλλα γραφικά: “Εμείς είμαστε αυτοί που θα ρίξουν την κυβέρνηση… Θα πάμε τόσο κοντά τους, ώστε η ανάσα μας να τους πνίγει και να μη μπορούν να αναπνεύσουν… Θα περικυκλώσουμε το ξενοδοχείο των Τροϊκανών και θα τους πάμε σηκωτούς στον Βενιζέλο”.

Ρεκόρ παλαιοκομματισμού; Ατάκες από συμβούλους των άκρων; Συσπείρωση για τον κίτρινο αγώνα που χάνεται; Candid camera; Αγνωστο…

Σε κάθε περίπτωση, χρήσιμη θα ήταν μία δημοσκόπηση στον κίτρινο πληθυσμό. Πόσοι συμφωνούν με τον κ. Θύμιο; Ή για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: πόσοι θα ήθελαν τον κ. Θύμιο στη Βουλή; Θα μπορούσαν να δημιουργήσουν και ειδικό εικαστικό δρώμενο… αντί τη μαγκούρα του Γκόρτσου, ένα τιμόνι… με χάντρες, από εκείνα τα παλιά, τα original…

Η πτώχευση δεν ήρθε, το χαράτσι ψηφίστηκε, οι “αγανακτισμένοι” έμειναν τρεις κι ο κούκος, το Reichstag ψήφισε μετ΄επαίνων την συμφωνία της 21^ης Ιουλίου και τα πνεύματα ηρέμησαν. Συγχρόνως, “7 στους 10 Έλληνες λένε ότι θα πληρώσουν τους φόρους” (κατά Θεοδωρικάκο – GPO), κι ας μην πιστεύουν την Κυβέρνηση (80%). Την ίδια στιγμή οι περισσότεροι δεν θέλουν εκλογές, περίπου 80% επιθυμούν να παραμείνουμε στο ευρώ, ενώ όλοι– πιστεύω – θα ήθελαν η Κυβέρνηση να εμφανιζόταν περισσότερο σίγουρη γι’ αυτά που κάνει.

Σωστά. Κανείς δεν θέλει να πληρώνει έναν εργολάβο, που δεν έχει αποφασίσει πότε θα ρίξει τα μπετά. Τα σχέδια των μηχανικών είναι έτοιμα, η υπόθεση δεν πέρασε ποτέ από την πολεοδομία (για να “κολλήσει”), οι εργάτες δηλώνουν παρόντες (ή σε εφεδρεία), αλλά ο εργολάβος δεν κάνει τίποτα. Ήρθε στην εκσκαφή, καλούπωσε, δεσμεύτηκε ότι θα ξεκινήσει άμεσα, αλλά μετά; Αδράνεια, αναβλητικότητα, φόβος.

Από την άλλη, οι Γερμανοί ξέρουν τι κάνουν. Δεν χρειάζονται ούτε συναντήσεις, ούτε teleconferences για να αποκτήσουν εικόνα. Γνωρίζουν καλά την ελληνική κουλτούρα. Από την αρχαιότητα έως σήμερα. Έχουν ζήσει τον τόπο, ως τουρίστες, αλλά και ως δύναμη κατοχής. Γνωρίζουν από πρώτο χέρι το ελληνικό πείσμα, αλλά και όσα χρωστούν στην χώρα μας.

Χθες, οι σύμβουλοι της κας Μέρκελ άφησαν να διαρρεύσει το σχέδιο “Εύρηκα”, σχέδιο σκληρό και αποτελεσματικό, Γερμανικού τύπου, που θα έλυνε τα χέρια των μηχανικών, των εργολάβων, ακόμη και των εργατών. Βασική παράμετρος το outsourcing του εθνικού μάνατζμεντ, της ιδιοκτησίας, της ίδιας της διακυβέρνησης. Stick and carrot: Θέλετε να ξεφορτωθείτε το μισό έλλειμμα fast track; Τότε θα χρειαστούμε όχι μόνο τα χρυσαφικά, αλλά ολόκληρη τη μεζονέτα. Δεν σας αρέσει η λύση; Δουλέψτε…

Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι talking heads κρατούν τα μπόσικα. “Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωζώνη”, κ.λπ. Αλλά για το master plan, κοιτούν βορειότερα.

Αυτά είναι λίγο-πολύ τα τελευταία νέα από την Εσπερία. Τα υπόλοιπα είναι στο χέρι μας. Ο Γιώργος, μετά την Άνγκελα θα δει τον Νικολά, για περισσότερα, ευρωπαϊκής εμβέλειας μηνύματα. Ειρωνεία κι αυτή… Ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς να ασχολείται με την επανεκλογή δύο κεντροδεξιών ηγετών… Η ανάγκη βλέπεις…

Πίσω στo χάος, το cabinet βρίσκεται σε αναβρασμό. Η πολιτική αγωγή των παλαιοΠασόκων δοκιμάζεται σκληρά. Τα λεκτικά ραπίσματα πάνε κι έρχονται. Ο Μπένι, χθες – για λίγες ώρες – μας καταδίκασε να ξοδεύουμε, μετατρέποντας τον οικογενειακό προϋπολογισμό σε ΜΚΟ. Μηδέν στο πηλίκο, κι ό,τι βγάλετε, εδώ κοντά, να τα νοιώθουμε, μπας και μάς χρειαστούν. Αμέσως, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τα ελληνικά τραπεζικά δίκτυα στα Βαλκάνια. Εκδρομές για καταθέσεις και σκι στο Μπάνσκο για τη μεσαία τάξη… Αλλά ξαφνικά ξυπνήσαμε, όταν το μέτρο μετατέθηκε για του χρόνου, μαζί με το “δίκαιο φορολογικό σύστημα”.

My bad, σκέφτηκε ο υπουργός, και γύρισε το μάγουλο στα ραπίσματα του Παπαϊωάννου. Πιο κει ο Πάγκαλος δεν άκουγε… υπολόγιζε τον φόρο επί των ακινήτων…

Η σημερινή κατάσταση που ζούμε δεν πρέπει να παραξενεύει κανέναν. Είναι φυσικό αποτέλεσμα μετά το τσουνάμι της αδράνειας που κυριάρχησε στις 6 σεζόν της προηγούμενης διακυβέρνησης. Πάνω από 1.800 ημέρες, οι γαλάζιοι υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, σύμβουλοι και παρατρεχάμενοι πήγαιναν μπρος-πίσω στους χώρους εργασίας τους χωρίς να τολμήσουν τις διαρθρωτικές αλλαγές «που είχε ανάγκη ο τόπος».

Ο γιαλός στράβωσε πολύ νωρίς, από το 2005. Ήταν τότε που “η γνώση της μάζας” κτύπησε το πρώτο καμπανάκι για την τότε “νέα διακυβέρνηση”. Όταν ο ενθουσιασμός και το μεγάλο ελληνικό καλοκαίρι 2004 μετατράπησε σε αμφιβολία μόλις ένα χρόνο αργότερα, την επόμενη άνοιξη, όταν η πλειονότητα των Ελλήνων έλεγε στους δημοσκόπους ότι “τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά”.

Τότε η πολιτική δυναμική της πράσινης αντιπολίτευσης ήταν μικρή, έως ανύπαρκτη. Δεν αποτελούσε κίνδυνο. Τα αντίθετα επιχειρήματα αστήρικτα. Αλλά οι πολίτες γνώριζαν ότι η ουσία είχε ξεστρατήσει. Οι κυβερνώντες πολιτικοί και ο λόγος τους συνέχιζαν μία μοναχική πορεία, μεγαλώνοντας το κενό κάτω από τα πόδια τους. Ήδη, οι μεγάλες αλλαγές, η “επανίδρυση του κράτους”, η “διαφάνεια παντού”, η “μονιμοποίηση των συμβασιούχων” αποδεικνύονταν λόγια μπαλκονιού, ενός αρχηγού που ήξερε να τα χρησιμοποιεί με άνεση.

Τα χρόνια πέρασαν και τα επιχειρήματα της προσμονής ευτελίστηκαν. Οι προσδοκίες κάηκαν. Βέβαια, όταν ο Γιώργος άρχισε να περπατάει στα καμμένα της Ηλείας, οι πολίτες τον μέτρησαν, σε σχέση με τον airborne Καραμανλή, και έδωσαν την τελευταία ευκαιρία στον administrator που ήδη είχαν, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα άλλαζαν. Ελπίζοντας ότι το μάθημα δόθηκε.

Πράγματι, το μάθημα είχε δοθεί. Αλλά είχε γεννήσει διαφορετικά συμπεράσματα, από αυτά που θα φανταζόταν η κοινή λογική. Αυτό αποδείχθηκε με την παράδοση της εξουσίας στον Γιώργο, ο οποίος παρέλαβε το χάρτινο σύστημα διακυβέρνησης, το ταρακούνησε άτσαλα και αυτό γκρεμίστηκε… Άνθησε όμως ο πολιτικός λόγος, ο οποίος για άλλη μία φορά περιέγραψε με ηρωϊκό τρόπο την… φυγή προς τα εμπρός. Η ουσία υποχώρησε, άγνωστο γιατί… Συνωμοσία, ανικανότητα, προχειρότητα, το παλιό πράσινο κρατικό μπετόν αρμέ; Γύρευε τις αιτίες που κρύβονται πίσω από το τρακ που χαρακτηρίζει την πράσινη διακυβέρνηση τα τελευταία δύο χρόνια.

Σήμερα, στο μέσο της τετραετίας, ο ΓΑΠ κοντεύει να χάσει από το ίδιο το κομματικό του σύστημα, το οποίο δείχνει να αποκτά αυξημένες αρμοδιότητες, ιδιαίτερα μετά την υποχώρηση στις δημοσκοπήσεις.

Οι επόμενοι δύο μήνες θα είναι πραγματικά κολασμένοι, όπως είπε και ο Μπένι. Όχι, όμως, μόνο εθνικολογιστικά. Θα είναι κολασμένοι για την πολιτική και τους εκπροσώπους της. Ο έκτακτος φόρος στα ακίνητα και η λαϊκή αντίδραση είναι η τελευταία ευκαιρία για τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης να συγκεντρώσουν γύρω τους «αγανακτισμένους» πολίτες με διάθεση ψήφου. Αν πέσει η κυβέρνηση, οι εκλογές θα οδηγήσουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας, ανταγωνισμούς και μικροκομματικά παζάρια. Ο κίνδυνος οι Έλληνες πολιτικοί να αποκτήσουν και πάλι πρωτεύουσα σημασία είναι υπαρκτός (προσωπικώς προτιμώ τον Τόμσεν για τα δημόσια λογιστικά). Οι αγορές θα αφηνιάσουν και οι Ευρωπαίοι θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά, παραιτούμενοι από την προσπάθεια να σώσουν την Ελλάδα.

Και οι πολίτες… οι πολίτες θα αναγκαστούν να μαζέψουν τα κομμάτια της χώρας. Αρκεί να τους φτάνει για να ξαναρχίσουν, μία ελιά, ένα κλίμα και ένα ναυάγιο…

Ευτυχώς; Δυστυχώς; Δεν ξέρω αν η πρόκληση θα είχε απαντηθεί, είναι και η ζέστη που ρίχνει τα ανακλαστικά. Μάλλον πλέον τα παιδιά προτιμούν κοντινές διαδρομές, από την Συγγρού προς τη θάλασσα. Είναι και ο εκλογικός συναγερμός που επανέλαβε χθες ο Αντώνης… τα λουριά σφίξαν στην ΝΔ, μαζί με τις ζέστες.

Η ατάκα του λαχειοπώλη (ο συγκεκριμένος στην Απόλλωνος είναι πληθωρική προσωπικότητα, διαμορφώνει κλίμα) είναι διπλής ανάγνωσης. Τουλάχιστον. Αναπολεί τα μεγαλεία της προηγούμενης κατάστασης, ή αναφέρεται στο θάρρος στην πολιτική; Άγνωστο.

Σε κάθε περίπτωση, η φωνή του δρόμου θυμίζει στους περαστικούς ένα όνομα από τα παλιά… Αλήθεια, πόσο παλιά φαντάζει η διακυβέρνηση Καραμανλή; Μεσολάβησαν πολλά, εντάσεις, τσακωμοί, γκρεμοί, βία, “αγανακτισμένοι”, κίνδυνος στάσης πληρωμών, χρεωκοπίας, ανικανότητες, διαφωνίες κ.λπ.

Ελπίδα, αδράνεια, πτώση, μπέρδεμα, κίνδυνος. Με αυτές τις λέξεις καλύπτεις 8 χρόνια χαμένα για τη σύγχρονη Ελλάδα.

Και το μπέρδεμα συνεχίζεται. Ουσιαστικό και αισθητικό.

Μέχρι πρότινος υποστήριζα ότι το χάλι στο Σύνταγμα εξέθετε τη χώρα. Τώρα πια δεν έχει νόημα. Σήμερα σκέφτομαι ότι υπάρχει λόγος τα τσαντήρια του Συντάγματος να παραμείνουν μέχρι να σαπίσουν.

Γιατί συμβολίζουν την ίδια τη χώρα. Στην εικόνα, στον τρόπο σκέψης, στον ετεροκαθορισμό της προόδου που επιθυμούμε με τις προσπάθειες των άλλων.

Μας ταιριάζει. Ιθαγενείς-άρχοντες στο περιθώριο, να παρακολουθούν τις εξελίξεις…

Έγραφα την πρώτη ημέρα των μαζώξεων ότι το πολιτικό μήνυμα είναι ανύπαρκτο. Από τότε δεν άλλαξε τίποτα. Το σημαντικότερο διακύβευμα (που λένε και στα πολιτικά γραφεία) των “Ελεύθερων Πολιορκητών (της Βουλής) Κατασκηνωτών”, είναι η προσωπική υγιεινή σε έναν ανεπανάλητο (και απερίγραπτο) μαζικό συνωστισμό στην κεντρική πλατεία της πόλης. Φανταστείτε τον χώρο όταν φύγουν οι σκηνές. Άντε παιδιά, οι Ισπανοί βαρέθηκαν κι έφυγαν. Εδώ δεν θα γίνουν διαπραγματεύσεις. Το πολύ πολύ να σάς παρακαλέσει ο Καμίνης με το γνωστό περίλυπο ύφος.

Φέτος, παρά την κρίση, τη μιζέρια, τις διαδηλώσεις και τη γκρίνια των νεοΕλλήνων, οι τουρίστες αποφάσισαν να “πάνε Ελλάδα”. To καπιταλιστικό ΤΙΜΕ παρότρυνε τους ξένους να βοηθήσουν τη χώρα μας, επιλέγοντάς την ως τουριστικό προορισμό. Απ’ ότι φαίνεται θα το μετανοιώσουν πικρά. Η κατάσταση στο κέντρο είναι τραγελαφική, η εικόνα που δίνουμε στους επισκέπτες χειρότερη.

Η “μαζικότητα” της συνάθροισης των πολιτών τα Κυριακάτικα απογεύματα στο Σύνταγμα υποδηλώνει μία διαφορετικού τύπου, καλοκαιρινή μάζωξη στο κέντρο της πόλης (γιατί έτσι γουστάρουν να κλείνουν την Αμαλίας όποτε τούς έρθει), ή μαζική παραίτηση από το μέλλον;

Τί ακριβώς ήθελαν να πουν οι 100.000 (ή κατά τον Μπιρσίμ, έως και 400.000) πολίτες την περασμένη Κυριακή το απόγευμα; “Την Κυριακή είχε πολύ κόσμο. Τη Δευτέρα, όμως, δεν ήταν ούτε 1.000 άτομα”, μού είπε χθες, τακτικός – εξ επαγγέλματος – παρατηρητής της πλατείας.

Πόσο παραιτημένοι από τη ζωή ένοιωθαν οι διαδηλωτές της περασμένης Κυριακής; Πόσο παραιτημένοι είναι ήδη εκείνοι που δίνουν το παρόν κάθε μέρα στις 6.00 το απόγευμα;

Διαφωνούν με την κυβέρνηση; Διαφωνούν με τους Ευρωπαίους, που δεν επιθυμούν να μάς πετάξουν από την Ευρωζώνη, όσο και αν θα το ήθελαν; Διαφωνούν με τα άγρια Μεταπολιτευτικά τσιμπούσια του πελατειακού μας κράτους; Διαφωνούν με το Πολίτευμα; Διαφωνούν με το Σύνταγμα; Διαφωνούν με την έννοια του κράτους, του Έθνους;

Επιθυμούν ανατροπή του Πολιτεύματος; Επιθυμούν να καεί το μπ…λο η Βουλή; Επιθυμούν την ακυβερνησία; Επιθυμούν, με σημαία ευκαιρίας την κοινωνική αντίδραση στο “άδικο κατεστημένο” των Βρυξελλών και του ΔΝΤ, να ενισχύσουν μερικούς ομόκεντρους κύκλους ακατανόητης αριστερόστροφης και πασέ ιδεολογίας; Ή απλώς επιθυμούν να φύγουν αυτοί εδώ και να έρθουν άλλοι στη θέση τους. Πείτε το να τελειώνουμε…

Και επίσης: Οι “κατασκηνωτές του Συντάγματος” αποτελούν τον πυρήνα του “κινήματος”, ή απλώς είδαν φως και μπήκαν;

Οι απαντήσεις φυσικά δεν πρόκειται να δοθούν. Το όλο φαινόμενο θα καταγραφεί ως ένας ακόμη μύθος λαϊκών αγώνων σε ένα νέο βιβλίο, που θα διεκδικούν όλα τα κόμματα για την πάρτη τους (πλην ΠΑΣΟΚ – ίσως).

Όμως, η ουσία είναι ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να αλλάξει στο πεζοδρόμιο. Θα αλλάξει με σκληρή προσπάθεια, αναψηλάφηση των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων μας (ατομικά και συλλογικά) και δουλειά, δουλειά, δουλειά, όπως έλεγε κάποτε, κάποιος, που αργότερα παραιτήθηκε.

Λοιπόν Μάταλα, ή Αγία Άννα; Βουνό ή θάλασσα; ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ; Αριστερά ή Αριστερότερα; Πρόοδος ή μία από τα ίδια; Μνημόνιο ή πτώχευση;

Πάντα θα υπάρχει ένα δίλημμα να φρεσκάρει το θυμικό των νεοΕλλήνων. Στη “στοχοπροσήλωση” (που λέει και η Αλέκα) έμεναν πάντα μετεξεταστέοι…

ΥΓ. Άκουσε κανείς να λένε τίποτα για Μνημόνιο; Μπα…