Ουσιαστικά, η διαφοροποίηση της εν λόγω τάξης απο την κατώτερη ή εργατική, ήταν η πρόσβαση σε υψηλότερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας και ως εκ τούτου, η πρόσβαση σε υψηλότερο και ευκολότερο δανεισμό. Ως εκ τούτου, αγοράσθηκαν σπίτια, αυτοκίνητα, διακοπές, καταναλωτικά είδη απο τη Μεσαία τάξη, μόνο και μόνο επειδή ήταν προσιτά τα δάνεια και γενικότερα, η χρηματοδότηση.

Με λίγα λόγια, η Μεσαία τάξη παρασύρθηκε απο την ευκόλως προσφερόμενη χρηματοδότηση και δανείσθηκε για να προσεγγίσει την λεγόμενη Ανώτερη τάξη σε υλικά αγαθά. Αυτό βέβαια, ήταν μια ψευδαίσθηση, κάτι εφήμερο.

Με την διογκώμενη ανεργία και την κατάρρευση των μισθών, ουσιαστικά χάθηκαν οι δανεικές υλικές περιουσίες της Μεσαίας τάξης. Φυσικά, ποτέ δεν ήταν ιδιοκτησία τους, αλλά δεν το είχαν συνειδητοποιήσει.

Τώρα όμως, παρά το γεγονός οτι οι περιουσίες της Μέσαίας τάξης έχουν σχεδόν εξανεμισθεί, το μεγαλύτερο ποσοστό ακόμα πιστεύει οτι είναι μια παροδική κατάσταση και δεν πράττει ενάντια στο σύστημα. Είναι δυνατόν; Τι περιμένουν; Ειλικρινά, πιστεύουν οτι η πρόσκαιρη –δανεική- υλική ευμάρεια θα επανέλθει;

Απο τη στιγμή που ο Άνθρωπος οργανώθηκε σε κοινωνίες, πάντα λίγοι κυβερνούσαν σε βάρος των πολλών. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στο διάβα των αιώνων. Η άρχουσα τάξη πάντα δημιουργούσε την ψευδαίσθηση σε μέρος των υπολοίπων, ότι τα πράγματα θα είναι καλά και για αυτούς, αν διαιωνιζόταν η καθεστυκύια τάξη.

Άλλοτε αυτό γινόταν μέσω των προνομίων, άλλοτε μέσω της οργανωμένης θρησκείας και άλλοτε με την πρόσκαιρη απόκτηση υλικών αγαθών.

Στο τέλος της ημέρας, δεν έχουν καμμία απολύτως σημασία τα υλικά αγαθά. Οι άνθρωποι μπορούμε να ευτυχίσουμε με ελάχιστα, αρκεί να είμαστε ενωμένοι, υγιείς και ευτυχισμένοι. Είμαστε ευτυχισμένοι, αν όλοι οι γύρω μας είναι ευτυχισμένοι.

Μπορούμε να αλλάξουμε την εξέλιξη των πραγμάτων και να ανατρέψουμε την σημερινή κοινωνία των Αγορών.

Έτσι είναι! Και πρέπει να τελειώνουμε με το υπάρχον σύστημα που στηρίζεται στον υλισμό και την κυριαρχία του χρήματος και των Αγορών πάνω απο την Ανθρώπινη ευτυχία.

Κλείνοντας, όπως όλες οι μεγάλες ανατροπές στην Ανθρώπινη Ιστορία, αυτό δεν θα γίνει παρακολουθώντας παθητικά τα γεγονότα…

The horror stories from relatives and friends living abroad are numerous. On stating their origin, many are treated with suspicion and irony. Greeks in Germany are the recipients of jokes about our financial state as a country. They feel like Europe’s beggars. Friends in the UK feel that stating their ethnicity on their CV’s is a major handicap.

Obviously, one should not take such conditions into consideration: stereotypes about ethnic groups have been around for centuries. But what happens when you feel they are becoming a barrier to progress in the workplace, in society, in business?

How does one react to this?

Each one of us is an ambassador of our ethnicity. We are therefore obliged to counter the commonly held reactions towards our country and our national character. We should stand up to this unfair treatment and re-establish the image of a proud, inventive, cosmopolitan and resourceful people, the characteristics that have followed us for thousands of years!

I am confident we can turn this around.

And we will.

During the Christmas holidays the only discussion topic at gatherings among friends and meals with relatives was the state of our country. Even more, what really seemed to bother everyone was the continuous dispersion of negative outlooks on behalf of the majority of the country’ s Media.

Obviously things are out of control. It appears as if the Greek state is rapidly deteriorating.

My point is that it doesn’ t pay to overinflate the situation. In short, what’ s the use of terrorizing people through the prime time news or through tragic headlines.

On the contrary, I sincerely believe that a constructive Media, offering solutions instead of mayhem can make a difference.

This country will not become scorched earth. There is talent, will and courage in our people. The country is blessed in a number of ways ranging from climate to physical beauty and agriculture to raw material.

I remember my grandparents’ stories from the German occupation during World War II. There was something present then that has evaporated nowadays. There was hope that it would be over.

Hope can be restored if ‘published opinion’ reduces negative coverage. That would be Agenda-setting for the common good.

Αντίθετα με τις αυτοκρατορίες της Δύσης και την γείτονά της Ιαπωνία, δεν είχε επεκτατικές βλέψεις.

Αυτό θα μπορούσε να είχε αλλάξει τον 15^ο αιώνα, όταν με πρωτοβουλία του Ναυάρχου Ζενγκ Χε, κατασκευάσθηκε σημαντικός αριθμός πλοίων που έφταναν και τα 60 μέτρα μήκος, με στόχο την υπεροχή της Κίνας στις θάλασσες, αλλά και την επέκταση των ζωνών επιρροής της.

Η προσπάθεια αυτή διεύρυνε για σύντομο χρονικό διάστημα την επιρροή μέχρι και την Ανατολική Αφρική.  Μια σειρά γεγονότων όμως, διέκοψε την πορεία αυτή.

Σήμερα, η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου, επιθυμεί να εξαπλώσει την επιρροή της και να διαδεχθεί τις ΗΠΑ στην πρωτοκαθεδρία. Στρατιωτικά αυτό μπορεί να επιτευχθεί κυρίως με τον έλεγχο των θαλασσών.

Προς την κατεύθυνση αυτή, η Κίνα κατασκευάζει το πρώτο της αεροπλανοφόρο, το οποίο θα είναι έτοιμο για δράση στο τέλος του 2011.

Με δεδομένη την εύθραυστη ισορροπία μεταξύ Λαικής Δημοκρατίας της Κίνας και Εθνικιστικής Κίνας (Ταϊβάν), καθώς και τις διάφορες προστριβές σε ζητήματα χωρικών υδάτων με τις Φιλιππίνες, το Βιετνάμ και άλλες Ασιατικές χώρες, η ενίσχυση του Κινεζικού πολεμικού ναυτικού με ένα αεροπλανοφόρο, έχει δημιουργήσει σημαντικούς τριγμούς, κυρίως στις ΗΠΑ αλλά και τη Ιαπωνία.

Η οικονομική ευρωστία της Κίνας έχει ως επακόλουθο την ανάγκη για ‘ζωτικό χώρο’. Αναμφίβολα, η κατασκευή αεροπλανοφόρων και ο εν γένει στρατιωτικός εξοπλισμός θα συνεχιστεί μέχρις ότου η Ασία θα είναι πολύ μικρή για τις βλέψεις της.  Και τότε;

Η Βόρειος Κορέα θυμίζει την Αλβανία της περιόδου 1967 – 1990 όπου, κυριολεκτικά, κανείς δεν γνώριζε τι γινόταν μέσα σε αυτή τη χώρα. Η απόλυτη απομόνωση που είχε επιβάλλει ο Ένβερ Χότζα και εν συνεχεία, ο Ραμίζ Αλία στη γείτονα χώρα, είναι όμοια με την κατάσταση που επικρατεί στην Βόρεια Κορέα.

Σκέφτομαι μερικές φορές, τι μπορεί να πιστεύουν οι κάτοικοι της χώρας αυτής ότι συμβαίνει στις άλλες χώρες. Φανταστείτε να ζούσαμε σε απόλυτα ελεγχόμενη κοινωνία (όχι βέβαια ότι δεν συμβαίνει κι εδώ, μέχρις ενός σημείου!)

Αλήθεια όμως, έννοιες όπως “κατανάλωση” και “συσσώρευση πλούτου” ή λόγου χάρη, “επενδύσεις” θα πουν τίποτα στα εκατομμύρια των Βόρειο-Κορεατών;

Πιστεύετε ότι τους ενδιαφέρει να αγοράσουν το τελευταίο μοντέλο μιας τηλεόρασης, ή την πιο πρόσφατη μόδα στα ρούχα; Έχουν αλήθεια καμιά σημασία αυτά πίσω από την αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη; Αλήθεια, έχει ρωτήσει κανείς τους κατοίκους αν είναι ευτυχισμένοι ή όχι; Ποιος θα μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν είμαστε εμείς στη Δύση πιο πλήρεις ως άνθρωποι από τους κατοίκους της Βορείου Κορέας; Τι καταλάβαμε εμείς τα τελευταία χρόνια όντας υπερκαταναλωτικοί και ξοδεύοντας αφειδώς χρήματα που δεν είχαμε; Τι πετύχαμε με την εμμονή μας στην απόκτηση πλούτου;

Κάποτε ο Τζόρτζ Όργουελ είπε ότι δεν έχει σημασία αν οι οικονομικοί δείκτες δείχνουν ανάπτυξη και πρόοδο. Αυτό που έχει σημασία είναι αν οι άνθρωποι είναι πιο ευτυχισμένοι από παλαιότερα. Για σκεφτείτε το λίγο!

Επίσης, υπήρχαν δυο Γερμανίες! Η Δυτική, με πρωτεύουσα τη Βόννη και η Ανατολική με πρωτεύουσα το Βερολίνο.

Πιο κοντά στη χώρα μας, υπήρχε μια σχετικά μεγάλη χώρα, η Γιουγκοσλαβία, η οποία ονομαζόταν σε παλαιότερους χάρτες, Νοτιοσλαυία! Ήταν δηλαδή το κράτος των Σλάβων του Νότου!

Φέτος, ο μεγάλος μου γιος κάνει Γεωγραφία στο σχολείο και επιδιώκω να τον διαβάζω εγώ. Πόσο έχει αλλάξει ο χάρτης! Πως εξηγεί κανείς ότι τεράστιες χώρες δεν υφίστανται πλέον σε ένα 12χρονο παιδί; Πως μπορείς να ισχυριστείς ότι αυτές οι χώρες για τις οποίες μιλάμε σήμερα, θα υπάρχουν σε λίγα χρόνια;

Αυτό βέβαια δεν περιορίζεται στην Ευρώπη, αλλά ισχύει σε μεγάλο βαθμό για όλες τις ηπείρους.

Μπορεί να ακούγεται απίστευτο αλλά φανταστείτε τη γέννηση των παρακάτω κρατών στο προσεχές μέλλον:

Στην Ευρώπη, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη διασπάται σε τρία κρατίδια, το σερβικό, το κροατικό και το μουσουλμανικό.

Η FYROM διασπάται σε αλβανικό κράτος, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα ενώνεται με την Αλβανία και σλάβικο, το οποίο και αντιμετωπίζει ζήτημα επιβίωσης πλέον.

Βορειότερα, στην δυτική Ρουμανία, ο Ουγγρόφωνος πληθυσμός που έχει παραμείνει εκεί εδώ και περίπου 70 χρόνια, ενώνεται με την Ουγγαρία.

Πιο δυτικά, οι Φλαμανδοί και οι Βαλόνοι αποφασίζουν ότι δεν μπορούν να συζήσουν στο τεχνητό κράτος του Βελγίου και ανεξαρτητοποιούνται!

Οι Γροιλανδοί αποφασίζουν ότι καθώς η αλλαγή του κλίματος δημιουργεί ευκαιρίες για εκμετάλλευση του εδάφους και πολύ περισσότερο, του υπεδάφους, πρέπει να ανεξαρτητοποιηθούν από τη Δανία.

Προχωρώντας στην Βόρειο Αμερική, φυσικά σε αρκετά χρόνια από τώρα, οι Νότιες πολιτείες του Νέου Μεξικού και της Καλιφόρνια, κατοικούνται από Ισπανόφωνους σε συντριπτικό ποσοστό. Η ένωσή τους με το Μεξικό μπορεί να φαντάζει αδύνατη, αλλά μπορεί να το αποκλείσει κανείς;

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Ήδη τον περασμένο μήνα, προστέθηκε ανεπίσημα ένα νέο κράτος στους χάρτες, το Νότιο Σουδάν!

Τα πάντα ρεί λοιπόν και στα σύνορα των κρατών. Οι χώρες που υπάρχουν σήμερα, μπορεί να μην υπάρχουν αύριο. Το θέμα είναι αν υπάρχει τέλος σε αυτό. Η γνώμη μου είναι ότι δεν υπάρχει. Εκτιμώ ότι στα επόμενα 20 χρόνια, θα έχουν δημιουργηθεί τουλάχιστον δέκα κράτη στον κόσμο. Φυσικά, η οικονομική ένδεια είναι κακός σύμβουλος για όλους τους λαούς, οπότε αν συνεχιστεί η παγκόσμια κρίση, μπορεί να γίνουμε μάρτυρες αδιανόητων αλλαγών σε επίπεδο συνόρων. Στη χώρα μας άραγε;

Το «1984» παρουσιάζει την εγκατάσταση ενός απολυταρχικού καθεστώτος, κάτι που συμβαίνει όταν ο άνθρωπος παραιτηθεί από τον ρόλο του ενεργού πολίτη και παραδώσει την ικανότητα της σκέψης, του στοχασμού. Όταν παραιτηθεί από την αναζήτηση της γνώσης. Όταν υποκύψει στην κατακρεούργηση της παιδείας και της γλώσσας.

Όταν, όπως και σήμερα στην πατρίδα μας, μεταμορφωθεί σε άβουλο όν, παραδομένο σε μια απαράδεκτη μαζική κουλτούρα που εξαφανίζει την κριτική ικανότητά του, ισοπεδώνει τον πολιτισμό του.

Η κοινωνικό-πολιτική  καταστροφή ως αποτέλεσμα της παράδοσης του ανθρώπινου πνεύματος είναι καίρια όσο ποτέ άλλοτε. Το έργο αυτό απεικονίζει ότι πρέπει να αποφύγουμε.

Αυτό λείπει από τη χώρα μας και απεικονίσθηκε με την αυξημένη αποχή στις τελευταίες εκλογές.

Δεν πρέπει να σταματήσει ο πολίτης να πιστεύει στη δημοκρατία, δεν πρέπει να επιτρέψει στην απογοήτευση να οδηγήσει την κοινωνία μας σε σκοτεινές εποχές.

Είναι καθήκον μας να απαιτήσουμε από τους πολιτευτές τι θέλουμε από αυτούς και αν όχι, να γίνουμε ενεργοί πολίτες και να συμβάλουμε προσωπικά πλέον στην ανόρθωση της κοινωνίας.

Η εγκατάλειψη και η παραίτηση φέρνουν κοντύτερα τον απολυταρχισμό.

Αλήθεια, ενώ μπορούμε σήμερα να στείλουμε τεράστιες ποσότητες πληροφοριών από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη σε δεύτερα, μέσω e-mail, ασύλληπτο για τον κοινό νου, μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, δεν έχουμε αλλάξει όσον αφορά τα συναισθήματα και την κοινωνική συμπεριφορά μας: αγάπη, μίσος, πονηριά, λύπη, ματαιοδοξία. Απαράλλακτα, παρά την εξέλιξη της τεχνολογίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι φωνές του παρελθόντος είναι πάντα επίκαιρες.

Ξαναδιαβάζοντας πρόσφατα τον «Ηγεμόνα» του Νικολό Μακιαβέλλι, στην υπέροχη, μεστή μετάφραση του Καζαντζάκη, σκέφτηκα πόσο λείπει ένας αντίστοιχος στοχαστής από τη σύγχρονη Ελλάδα.

Ο Μακιαβέλλι κατηγορήθηκε από το πολιτικό κατεστημένο της εποχής του, γιατί ορμώμενος από την ελπίδα του να δει τις ιταλικές πόλεις-κράτη να ενώνονται υπό έναν ισχυρό ηγέτη, τον Ουρμπάνο, συνέγραψε ένα ρεαλιστικό οδηγό πολιτικής συμπεριφοράς.

Οι σκληρές, κυνικές πολλές φορές, πολιτικές συμβουλές του Μακιαβέλλι, δεν μειώνουν την αγνότητα των προθέσεών του: να δει τον τόπο του να προοδεύει, να δει έναν ισχυρό ηγέτη να ξεσηκώνει και να ενώνει τον λαό.

Οι ηγέτες δημιουργούνται όταν ο λαός τους επιζητήσει και όταν, κάποιος στοχαστής τους ορίσει την αποστολή τους.

Realpolitik από τον Μακιαβέλλι, πριν από 500 περίπου χρόνια, με στόχο την πρόοδο της πατρίδας του: το ζητούμενο είναι να υπάρξει κάτι αντίστοιχο σήμερα!

Η κοινωνία μας δεν θα αντέξει στη διαρκή υποβάθμιση της δημόσιας Παιδείας. Οι ενεργοί πολίτες του αύριο θα υπολείπονται γνώσεων και δεξιοτήτων, αλλά κυρίως θα αδυνατούν να ανταγωνισθούν. Σε αρκετά δυτικά κράτη, παρατηρείται σταδιακή μείωση της συμμετοχής του κράτους στη Παιδεία. Ως εκ τούτου, αναζητείται στήριξη από ιδιωτικούς φορείς. Είναι σαφές ότι σχολεία που βρίσκονται σε υποβαθμισμένες περιοχές, δεν μπορούν να απολαμβάνουν τη δυνατότητα υποστήριξης και χρηματοδότησης από εταιρείες και οργανισμούς. Ως εκ τούτου, παρατηρείται η δημιουργία Παιδείας δυο ταχυτήτων. Αυτό ισχύει σε επίπεδο δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ενδεικτικό της αποστασιοποίησης του κράτους από τη χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων ήταν πρόσφατα ο –σχεδόν- τριπλασιασμός των διδάκτρων στη Βρετανία. Οι οικονομικά ασθενέστεροι φοιτητές έχουν πλέον δυο επιλογές: είτε να καταφύγουν σε δανεισμό, επιλέγοντας μακροχρόνια δάνεια σπουδών, ή να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους.

Δυστυχώς, το μοντέλο αυτό δεν μπορεί να εξασφαλίσει ανάπτυξη και κοινωνική πρόοδο, αντιθέτως καταδικάζει μέρος της νεολαίας σε ένδεια και κοινωνική ανισότητα.

Ήδη στην Ελλάδα, η Παιδεία είναι μεταξύ των κοινωνικών αγαθών που έχουν επηρεασθεί από την οικονομική κρίση. Τα κονδύλια προς τα δημόσια σχολεία έχουν μειωθεί δραστικά, οι εκπαιδευτικοί έχουν απωλέσει οικονομικά και εργασιακά δικαιώματα και σε πολλές περιπτώσεις, το φιλότιμο είναι το μόνο κίνητρο για να φέρουν εις πέρας τα καθήκοντά τους.

Σε πρακτικά ζητήματα ακόμα, όπως η συντήρηση και η θέρμανση των σχολικών κτηρίων, η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, προκαλεί εμπόδια στην ομαλή λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος.

Είναι εύκολο κανείς να ασκεί κριτική στην κυβέρνηση, αλλά η διαρκής υποβάθμιση κυρίως της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι απαράδεκτη και δύναται να εξελιχθεί σε μείζον κοινωνικό πρόβλημα.

Οι αυριανοί πολίτες πρέπει να έχουν τα εφόδια να δημιουργήσουν αρτιότερη και δικαιότερη κοινωνία. Αυτό δεν θα συμβεί αν δεν είμαστε συνεπείς απέναντί τους.

Μελετώντας την εξέλιξη της διαφήμισης, διαπιστώνει κανείς ότι η δυνατότητα στόχευσης συγκεκριμένων κοινών ουσιαστικά έγινε πραγματικότητα τα τελευταία 70 χρόνια.

Φυσικά, τα αρχικά κοινά-στόχοι προσδιορίζονταν μόνο από τα δημογραφικά χαρακτηριστικά τους, ενώ η δυνατότητα καταγραφής ψυχογραφικών χαρακτηριστικών πραγματοποιήθηκε πριν από περίπου 40-50 χρόνια.

Είναι γεγονός ότι η δυνατότητα αυτή υπήρξε απόρροια της εξέλιξης τόσο της Έρευνας Αγοράς, όσο και της τεχνολογίας.

Σήμερα λοιπόν, στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε όσον αφορά την επιβίωση των παραδοσιακών ΜΜΕ, η δυνατότητα στόχευσης εξελίσσεται ραγδαία στα  Νέα Μέσα.

Το Internet αλλά και το κινητό τηλέφωνο προσφέρουν πλέον δυνατότητες προσέγγισης ακόμα και niche κοινών-στόχων, δηλαδή πολύ μικρών ομάδων καταναλωτών που μοιράζονται κάποιο κοινό χαρακτηριστικό σχετικό με την κατανάλωση ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας.

Αλήθεια, τα παραδοσιακά Μέσα ωχριούν πλέον σε δυνατότητες στόχευσης αλλά και μέτρησης της αποτελεσματικότητας μιας διαφημιστικής καμπάνιας.

Είναι λογικό επακόλουθο ότι σε δύσκολες οικονομικά συνθήκες, οι διαφημιζόμενοι θα επιλέξουν τα Μέσα στα οποία «κάθε ευρώ προβολής θα πιάσει τόπο»!

Όσον αφορά τη συνολική διαφημιστική δαπάνη, στις ΗΠΑ, επισήμως το Internet ξεπέρασε και τις εφημερίδες κατά 2%, ενώ στη Βρετανία, το Internet κατατάσσεται στην κορυφή των Μέσων.

Στη χώρα μας, εκτιμάται ότι παρά το γεγονός ότι ως ποσοστό επί της συνολικής διαφημιστικής δαπάνης, το Internet δεν έχει παρουσιάσει ακόμα αλματώδη αύξηση, το 2011 αυτό θα ανατραπεί.

Στην ανατροπή αυτή, εκτός από τον περιορισμό της σπατάλης από πλευράς διαφημιζομένων, την επιλογή μετρήσιμων και αποδοτικών Μέσων, θα παίξει ρόλο και η ένταξη αρκετών αξιόλογων sites από ανεξάρτητα εταιρικά σχήματα. Πέραν των παραδοσιακών εκδοτών, οι οποίοι στρέφουν πλέον τους τίτλους τους στο Internet, υπάρχουν και θα υπάρξουν σημαντικές κινήσεις τόσο από το εσωτερικό, αλλά και από εταιρείες του εξωτερικού.

Ο ανταγωνισμός θα λειτουργήσει προς όφελος των διαφημιζομένων και θα έχει ως αποτέλεσμα τη σημαντική μετακίνηση κονδυλίων προς το Internet.